Έκθεση Επιτροπής Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος: ''...κάποιες απο τις πιστώτριες χώρες αποκόμισαν κέρδος απο τα δάνεια. Δανείζονταν με χαμηλότερο επιτόκιο απο εκείνο με το οποίο δάνειζαν την Ελλάδα...τα δάνεια παρουσιάσθηκε ότι θα χρησιμοποιούνταν σε μισθούς και συντάξεις ενώ χρησιμοποιήθηκαν για την αποπληρωμή του χρέους...'' Γ' μέρος

Με την παρούσα ανάρτηση συνεχίζουμε την παρουσίαση της προκαταρκτικής έκθεσης της Επιτροπής Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος. Όπως έχουμε σημειώσει και σε προηγούμενες αναρτήσεις μας πρόκειται για τα πρώτα πορίσματα πολυεθνικής επιτροπής οικονομολόγων, πολιτικών επιστημόνων, διεθνολόγων κλπ υπό την προεδρία της τότε Προέδρου της Βουλής κας Ζωής Κωνσταντοπούλου που αποδεικνύουν ότι το Δημόσιο Χρέος είναι όχι μόνον μη βιώσιμο, αλλά αθέμιτο, παράνομο και επονείδιστο.  

Σχετικά με την μελέτη του Πρώτου Κεφαλαίου της εν λόγω Επιτροπής για το Δημόσιο Χρέος μπορείτε να δείτε εδώ, ενώ για την μελέτη του Δευτέρου Κεφαλαίου μπορείτε να μελετήσετε εδώ.

Με την σημερινή μας ανάρτηση θα ασχοληθούμε με ένα τμήμα του Τρίτου Κεφαλαίου της Επιτροπής Αλήθειας για το Δημόσιο Χρέος το οποίο φέρει τον τίτλο: ''Ελληνικό δημόσιο χρέος ανά πιστωτή το 2015''.   

Συνοπτικά στην έκθεση σημειώνονται τα κάτωθι: 

-Οι θεσμοί που συγκρότησαν την Τρόικα είναι ταυτόχρονα οι κύριοι πιστωτές της Ελλάδας και ασκούν μεγάλη πίεση απο κοινού προκειμένου να εξασφαλίσουν την αποπληρωμή του χρέους.

-Η πλειονότητα των δανείων απο τα πακέτα διάσωσης χρησιμοποιήθηκαν για την αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων χρεών. Περίπου 10% του πακέτου διάσωσης χρησιμοποιήθηκε για την χρηματοδότηση του προϋπολογισμού. 

Αναλυτικότερα (οι επισημάνσεις και υπογραμμίσεις με bold είναι δικές μας προκειμένου ο αναγνώστης να εστιάσει σε κάποια απο τα βασικά σημεία): 

Διμερή Δάνεια 

-Τα διμερή δάνεια αναλήφθηκαν στις 9 Μαίου 2010 και εκταμιεύτηκαν σε έξι τριμηνιαίες δόσεις. Οι συνολικές εκταμιεύσεις έφτασαν τα 52,9 δις ευρώ. 

-Τα διμερή δάνεια τέθηκαν σε ισχύ απο τη Συμφωνία μεταξύ των Πιστωτών (Inter creditor Agreement) σε συνδυασμό με τη Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης (Loan Facility Agreement). Ο δηλωμένος λόγος της χορήγησης αυτών των δανείων με υψηλό επιτόκιο ήταν ότι δήθεν κάτι τέτοιο θα λειτουργούσε σαν ''κίνητρο για να επιστρέψει το ταχύτερο δυνατό [η Ελλάδα] στη χρηματοδότηση απο τις αγορές''.

-Εξαιτίας αυτής της πολιτικής επιλογής, η Ελλάδα κατέβαλε στα κράτη μέλη τόκους ύψους 2,614 δις ευρώ μέχρι τον Μάρτιο του 2012. Το αρχικό επιτόκιο ήταν επαχθές. Το ύψος του ορίστηκε στο ύψος του 3μηνου επιτοκίου Euribor συν 300 μονάδες βάσης επιπλέον επιβάρυνση για τα πρώτα τρία χρόνια. Με την κορύφωση του Euribor στο 1,609%, τον Αύγουστο του 2011, το επιτόκιο των διμερών δανείων ξεπέρασε το 4,6%. Κάποιες από τις πιστώτριες χώρες αποκόμισαν κέρδος απο τα δάνεια, λόγω του ότι δανείζονταν με χαμηλότερο επιτόκιο απο εκείνο με το οποίο δάνειζαν την Ελλάδα. Η σταδιακή ελάφρυνση των επιτοκίων, που σήμερα βρίσκονται στο Euribor συν 50 μονάδες βάσης, αποτελεί έμμεση παραδοχή ότι οι αρχικοί όροι ήταν τοκογλυφικοί. 

-Τα δάνεια παρουσιάσθηκε ότι θα χρησιμοποιούνταν για να βοηθήσουν το ελληνικό δημόσιο να καταβάλλει μισθούς και συντάξεις. Ενδεικτική αυτής της παρουσίασης είναι η δήλωση του τέως Προέδρου του Eurogroup, κ.Γιούνκερ, οτι οι εκταμιεύσεις δήθεν χρησιμοποιούνταν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, την καταβολή μισθών και συντάξεων και την εξόφληση προμηθευτών του δημοσίου. Ωστόσο, αυτός ο ισχυρισμός είναι παραπλανητικός. Τα διμερή δάνεια χρησιμοποιήθηκαν κυρίως για την αποπληρωμή του χρέους: μεταξύ Μαΐου 2010 και Σεπτεμβρίου 2011, το 86% των δανείων χρησιμοποιήθηκαν αποκλειστικά για την αποπληρωμή του χρέους. Τα υπόλοιπα δεν χρησιμοποιήθηκαν καν στο σύνολό τους για την στήριξη του προϋπολογισμού, αλλά για τη δημιουργία του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. 

''Η αποικιακή σύμβαση εκχώρησης του Αχελώου και των ηλεκτροβόρων βιομηχανιών με τον αναγκαστικό Νόμο 2220 της 14-17.2.1940 ή Σύμβασης Cooper''. Σταύρος Ν.Σταυρόπουλος

Στο 8ο τεύχος του επιστημονικού περιοδικού ''Ανταίος'', το οποίο δημοσιεύτηκε στις 20 Σεπτεμβρίου 1945 -μεταξύ άλλων σημαντικών άρθρων- παρουσιάζεται το άρθρο του μηχανικού Σταύρου Ν. Σταυρόπουλου με τον τίτλο: ''Η υδρενεργειακή αξιοποίηση και ο αναγκαστικός νόμος 2220/1940''. Το εν λόγω άρθρο αναφέρεται στην αποικιοκρατικού τύπου Σύμβαση Cooper. 

[Σημειώνουμε ότι το επιστημονικό περιοδικό ''Ανταίος'' κυκλοφορήθηκε για πέντε χρόνια, από το 1945 έως το 1951, υπήρξε έκφραση της επιστημονικής εταιρείας μελέτης νεοελληνικών προβλημάτων ''Επιστήμη-Ανοικοδόμηση'' με γενικό γραμματεά τον Πρύτανη του Πολυτεχνείου Νικ. Κιτσίκη. Διευθυντής του ''Ανταίου'' υπήρξε για κάποια χρόνια και ο σπουδαίος οικονομολόγος-νομικός Δημήτριος Μπάτσης. Διαβάστε περισσότερα εδώ: http://hellas-economy.blogspot.gr/2014/08/blog-post_12.html ]

Το άρθρο του μηχανικού Σταύρου Σταυρόπουλου τιτλοφορείται: ''Η υδρενεργειακή αξιοποίηση και ο αναγκαστικός νόμος 2220/1940''.

επιστημονικό περιοδικό ''Ανταίος''

Ο συγγραφέας κάνει την εισαγωγή του άρθρου του εώς εξής: 

-από βιβλία, άρθρα, δημοσιεύσεις οι αναγνώστες γνωρίζουν ότι έχουμε ανεκμετάλλευτα δυο μεγάλα ποτάμια τον Αλιάκμονα και τον Αχελώο, τον Εύριπο που δεν έχει αρκετά μελετηθεί και απάνω από είκοσι διάφορα ποτάμια, παραποτάμια και λίμνες που όλα μαζί χωρίς τους λιγνίτες μπορεί να μάς δώσουν πολύ πάνω από τρία δισεκατομμύρια κιλοβατώρες ηλεκτρικής ενέργειας το χρόνο κι αυτές συνδυασμένες με τις δυνατότητες του υπεδάφους και την ελληνική δουλειά, αυξάνουν αξιόλογα το εθνικό εισόδημα. 

-στη συνέχεια ο μηχανικός Σταύρος Σταυρόπουλος παρουσιάζει την ανάλυσή του για το πως θα γίνει η αξιοποίηση των υδραυλικών δυνάμεων της πατρίδος μας, η αξιοποίηση της Στυμφαλίας λίμνης, η υδρολίπανση των σταφιδάμπελων της Βόχας, η μεταφορά ηλεκτρικού ρεύματος στη Θεσσαλονίκη με την αξιοποίηση του βάλτου Λίσε, την ίδρυση μικρής μεταλλουργίας 30.000 τόνων ηλεκτρικού σίδερου στην Αμφίπολη ή τη Στρατονίκη, τη χρήση του Αλιάκμονα ποταμού για τις μεταλλουργικές βιομηχανίες, τη σύσταση βιομηχανιών αλουμινίου, αζωτικών λιπασμάτων και σόδας. 

Επιπλέον, προσεγγίζει το θέμα της οργάνωσης των λιγνιτορυχείων Κύμης, Αλιβερίου, Περιστερίου Αττικής και Ζέλι Βοιωτίας, της αξιοποίησης του Αχελώου κυρίως στις θέσεις ενεργειοληψίας στα Κρεμαστά, Πρεβέντζα και Κριεκούκι, την παραγωγή αλουμινίου κοντά στον Αχελώο διότι στη Δωρίδα βρίσκονται τα πλουσιότερα κοιτάσματα βωξίτη, την παραγωγή αζωτικών λιπασμάτων από τον Αχελώο που έχει επιτακτική ανάγκη η γεωπονία μας κλπ.

Απο το σημείο αυτό ο μηχανικός Στ. Σταυρόπουλος αρχίζει την παρουσίαση και τον σχολιασμό της Σύμβασης Cooper, η οποία υπήρξε και υπάρχει μνημείο αποικιοκρατικού τύπου σύμβασης. Γράφει ο έγκριτος και ευπατρίδης μηχανικός:

-Αυτό το σχέδιο όμως (εννοεί τα ανωτέρω σχέδια που παραθέσαμε συνοπτικά), προσκρούει τυπικά στο Νόμο 2220 της 14-17.2.1940 με τον οποίο εκυρώθη η, κυριολεκτικά αποικιακή, σύμβαση εκχώρησης του Αχελώου και των ηλεκτροβόρων βιομηχανιών στην Αμερικανική ομάδα Hellenic Hydroelectric and Metallurgical Corporation με σύμπραξη των εταιριών Hugh L.Cooper and Co και Chemical Construction Corporation. Οι κακές γλώσσες λένε, ότι η αμερικανική αυτή ομάδα είναι τόσο αμερικάνικη, όσο σεις και εγώ και ότι ο δυστυχισμένος ο Κούπερ ανάμιξε το όνομα του σαν κατασκευαστής, μη ξέροντας ότι έχει να κάνει με τετραπερασμένους φιναντσιέρηδες του τύπου Βελγικού Ομίλου, τούτο όμως δε θα το πάρουμε υπόψη. Θα εξετάσουμε τη σύμβαση, σαν σύμβαση, και σαν οι αντισυμβαλλόμενοι προς το Ελληνικό δήμόσιο, να ήσαν σοβαροί επιχειρηματίες. 

Σύμβαση Cooper: ''Το ξένο κεφάλαιο συνδύασε την εκμετάλλευση των ενεργειακών δυνάμεων και μεταλλευτικών υλών της πατρίδας μας με μονοπωλιακά προνόμια. Η Σύμβαση Cooper ήταν ένα βήμα ακόμα προς την πλήρη οικονομική υποδούλωση της χώρας.'' Δημ.Μπάτσης 'Α Μέρος

Σε προηγούμενες αναρτήσεις μας -βασιζόμενοι πάντα στο σπουδαίο πόνημα του Δ. Μπάτση: ''Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα'' έχουμε ασχοληθεί με το θέμα της Υδρενεργειακής Αξιοποίησης των υδραυλικών δυνάμεων της πατρίδας μας. Μπορείτε εδώ να μελετήσετε http://hellas-economy.blogspot.gr/2015/01/blog-post_21.html το Α' μέρος όπου ο Δ. Μπάτσης σημειώνει πως: ''τα γενικά γεωγραφικά χαρακτηριστικά της χώρας είναι ευνοϊκά για την εκμετάλλευση των πηγών της υδραυλικής ενέργειας'' ενώ εδώ: http://hellas-economy.blogspot.gr/2015/03/cooper-cooper.html μπορείτε να μελετήσετε το Β' μέρος όπου ο συγγραφέας τονίζει πως: ''Οι ξένες εταιρείες μελέτησαν συστηματικά τις υδροδυναμικές δυνατότητες της πατρίδας μας. Το ξένο κεφάλαιο -με την Σύμβαση Cooper- συνδύασε την εκεμτάλλευση των ενεργειακών δυνάμεων και μεταλλευτικών υλών της πατρίδας μας με μονοπωλιακά προνόμια. Η Σύμβαση Cooper ήταν ένα βήμα ακόμα προς την πλήρη οικονομική υποδούλωση της χώρας''. Στο τρίτο μέρος εδώ http://hellas-economy.blogspot.gr/2015/09/5.html ο Δ.Μπάτσης τονίζει πως: ''Η συνολική ενεργειακή δύναμη απο τις υδραυλικές δυνάμεις της πατρίδας μας ξεπερνάει τα 5 δισεκατομμύρια χιλιοβάτ το χρόνο. Αυτή η ενεργειακή βάση είναι ικανή να στηρίξει βαρειά βιομηχανία στον τόπο μας.''

Για μια συνοπτική παρουσίαση των οραμάτων του Δ. Μπάτση για την ανασυγκρότηση της ελληνικής οικονομίας και απόκτησης βαρειάς βιομηχανίας αλλά και της τραγικής εξέλιξης της πορείας της ζωής του, με την εκτέλεσή του από τις ξένες δυνάμεις μπορείτε να μελετήσετε εδώ: http://hellas-economy.blogspot.gr/2014/08/blog-post_12.html

                                                                              ***

Με την παρούσα ανάρτηση ξεκινάμε μια μελέτη σχετικά με το Νομικό καθεστώς εκμετάλλευσης των υδραυλικών δυνάμεων. Η μελέτη του νομικού καθεστώτος είναι εξαιρετικά σημαντική δεδομένου ότι δι' αυτού του τρόπου και των νομικών κενών που υπήρχαν, όσον αφορά την προστασία των υδραυλικών δυνάμεων της πατρίδας μας υπογράφτηκε η Σύμβαση Cooper διάρκειας 70 χρόνων και η οποία προέβλεπε δικαιώματα υδροδυναμικής εκμετάλλευσης του Αχελώου καθώς και όπως διαβάζουμε στο Β' μέρος της Σύμβασης, σελ. 421 και στο άρθρο 52:

"...ἱδρύσῃ ἐν Ἑλλάδι βιομηχανικάς ἐγκαταστάσεις ἠλεκτρομεταλλουργίας και ἠλεκτροχημίας, μέ τό δικαίωμα να παράγῃ ἐν αὐταῖς τά ἐν ἂρθρῳ 56ῳ τῆς παρούσης συμβάσεως ὁριζόμενα προϊόντα ἂνευ οὑδενός οἱουδήποτε περιορισμοῦ ὃσον ἀφορᾷ τήν ποσότητα αὐτῶν, τήν ἐφαρμοζομένης μέθοδον παρασκευῆς, παραγωγῆς, κατεργασίας, χρησιμοποιήσεως ὑλῶν καί βιομηχανοποιήσεως ως και το σύστημα ή συστήματα των βιομηχανιών, τας ποσότητας και τα είδη των χρησιμοποιούμενων υλών και τέλος την πώλησιν των προϊόντων τούτων είτε εν Ελλάδι είτε εν τω εξωτερικώ άτινα πάντοτε έσονται της απολύτου εκλογής του Αναδόχου." Για μια πρώτη εικόνα σχετικά με τη Σύμβαση Cooper δείτε στη σημείωση 1 εδώ: http://hellas-economy.blogspot.gr/2015/03/cooper-cooper.html  

Ξεκινάμε με κάποια εισαγωγική προσέγγιση του νομικού καθεστώτος των υδραυλικών δυνάμεων από τον Δ. Μπάτση και συνεχίζουμε με την πρώτη προσέγγιση της αποικιοκρατικού τύπου Σύμβασης Cooper. Γράφει ο Δ. Μπάτσης: 

-οι νομικές διατάξεις που ισχύουν στην Ελλάδα για τη χρησιμοποίηση, ιδιοκτησία και εκμετάλλευση των ''ρεόντων υδάτων'' γενικά, και ειδικότερα για τους μη πλωτούς ποταμούς, τους χειμάρρους και τα ρυάκια, ανήκουν στους κανόνες του ρωμαϊκού δικαίου. Τα "ύδατα" αυτά, κατά το ρωμαϊκό δίκαιο, είναι ''αδέσποτα'' και ''κοινόχρηστα'', δηλ. δεν ανήκουν σε κανένα και ο καθένας μπορεί να τα χρησιμοποιεί, είναι όμως επιδεκτικά ιδιοκτησίας υπό ορισμένες προϋποθέσεις. Το κράτος (το δημόσιο) δεν έχει δικαίωμα ιδιοκτησίας ''ιδιωτικής'' φύσεως αλλά μόνο μπορεί να εξασκεί σ' αυτό το γενικό κυριαρχικό δικαίωμα, δηλ. μπορεί να παίρνει ασφαλιστικά, αστυνομικά και άλλα απαγορευτικά μέτρα για τη χρησιμοποίησή τους. 

-είναι φυσικό οι διατάξεις αυτές να μη ρυθμίζουν σε καμία λεπτομέρεια το ζήτημα της εκμετάλλευσης των υδραυλικών δυνάμεων για παραγωγή κινητήριας δύναμης αφού η τεχνική εκμετάλλευση για διάφορες χρήσεις ήταν τόσο περιορισμένη στην οικονομική ζωή. 

Υδρενεργειακή Αξιοποίηση. ''Η συνολική ενεργειακή δύναμη απο τις υδραυλικές δυνάμεις της πατρίδας μας ξεπερνάει τα 5 δισεκατομμύρια χιλιοβάτ το χρόνο. Αυτή η ενεργειακή βάση είναι ικανή να στηρίξει βαρειά βιομηχανία στον τόπο μας''. Δ. Μπάτσης Γ' Μέρος

Με την παρούσα ανάρτηση συνεχίζουμε την παρουσίαση της μελέτης του Δ. Μπάτση σχετικά με την Υδρενεργειακή αξιοποίηση, ως υποσύνολο βέβαια της αξιοποίησης των πλουτοπαραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας με σκοπό τη δημιουργία ενεργειακής βάσης και βαρειάς βιομηχανίας. 

Το πρώτο μέρος σχετικά με την Υδρενεργειακή αξιοποίηση ήτοι τις: Πηγές ενέργειας και τα Γενικά χαρακτηριστικά μελέτης και εκμετάλλευσής τους το παρουσιάσαμε εδώ με το Ά μέρος:   και εδώ με το Β' Μέρος: 

Συνεχίζουμε τώρα τη μελέτη μας σχετικά με το ενεργειακό διαθέσιμο των υδραυλικών μας δυνάμεων, πάντα από το σπουδαίο έργο του Δ. Μπάτση ''Η Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα''. Παρακάτω παρουσιάζουμε τα βασικότερα σημεία της ενότητας ''Το ενεργειακό διαθέσιμο των υδραυλικών μας δυνάμεων'', οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας.

Γράφει ο Δ. Μπάτσης: 

-από τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν κατά καιρούς, μελέτες που ανακοινώθηκαν από το ΓΜΥΕ και από τεχνικούς, ειδικούς, οικονομολόγους κ.α. μπορεί να διατυπωθεί με ασφάλεια το συμπέρασμα ότι το μίνιμουμ παροχής που μπορούμε να έχουμε από την εκμετάλλευση όλων των πηγών που μελετήθηκαν στην χώρα μας φτάνει τα πέντε δισεκατομμύρια χιλιοβάτ το χρόνο. 

-το ποσό αυτό δεν είναι καθόλου υπερβολικό αν λάβουμε υπόψη μας στους υπολογισμούς μας όλες τις γνωστές πηγές και την καθεμιά με ένα ενιαίο μέτρο εκτίμησης

-οι δυο ανωτέρω προϋποθέσεις είναι απαραίτητες λόγω του ότι σε κάθε μελέτη παίρνεται άλλοτε μικρότερος κι άλλοτε μεγαλύτερος αριθμός πηγών ενώ παρατηρείται μια δυσαναλογία στις εκτιμήσεις για την παροχή των μεγάλων κυρίως ποταμών (Αχελώος, Αλιάκμονας). Επιπλέον, οι διαφορές που παρουσιάζονται ανάμεσα στις εκτιμήσεις για την πιθανή παροχή των υδραυλικών πηγών ενέργειας είναι ακόμα διαφορές ανάμεσα στις παλιότερες ''συντηρητικές'' και σημερινές εκτιμήσεις. 

-η συντηρητικότητα όμως των παλιών εκτιμήσεων δεν πρέπει σήμερα να επηρεάζει την κρίση μας γιατί οι τελευταίες μελέτες που διαθέτουμε παίρνουν σαν βάση τους όχι μόνον περισσότερες πηγές αλλά και νεώτερα στοιχεία και τεχνικές δυνατότητες που πριν δέκαπέντε χρόνια δεν υπήρχαν

-η έκθεση της επιτροπής των πέντε ειδικών του Υπουργείου Δημοσίων Έργων δέχεται για τον Αχελώο παροχή 1.300 εκατομ. ΩΧΒ το χρόνο. Ως προς το συνολικό ποσό ενέργειας των γνωστών υδραυλικών πηγών συμφωνούν και οι αριθμοί του Γ.Πεζόπουλου και οι αριθμοί που δίνει ο Π.Κουβέλης από την ανέκδοτη εργασία του Χ. Δαυΐδ και από ανακοινώσεις του ίδιου καθώς και από το συνδυασμό στοιχείων των Θ. Ραυτόπουλου και Κ. Γαλάτη. 

-Ένα από τα πιο επίσημα και σοβαρά στοιχεία που επιβεβαιώνουν την άποψη του αριθμού των 5 δισεκατομμυρίων ΩΧΒ για το ενεργειακό δυναμικό των υδατοπτώσεων αποτελεί ο αναλυτικός πίνακας του Γραφείου Μελετών Υδραυλικών Έργων (ΓΜΥΕ) του Υπ. Συγκοινωνίας που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ''Ανταίος'' από τον μηχανικό Στ.Σταυρόπουλο. Ο πίνακας αυτός περιέχει υπολογισμούς για πενήντα γνωστές θέσεις ενεργειοληψίας. Το ενεργειακό διαθέσιμο από το σύνολο των υδραυλικών αυτών πηγών ενέργειας και απ' όλες τις περιοχές της χώρας που εξετάζονται ανεβαίνει σύμφωνα με το ΓΜΥΕ σε 5.075.000.000 ΩΧΒ το χρόνο. 

-Πάντως η συνολική ενεργειακή δύναμη από κάθε κατηγορίας υδραυλικές δυνάμεις ξεπερνάει κατά πολύ τον αριθμό των 5 δισεκ. που δώσαμε για κατώτατο όριο προκειμένου για τις γνωστές πηγές. Το γεγονός μπορεί να υποστηριχθεί όχι μόνον γιατί τα σημερινά στοιχεία είναι ελλειπή και κατώτερα ως προς το πραγματικό δυναμικό των πηγών που αναφέρθηκαν, αλλά και γιατί σε πολλούς από τους σημερινούς υπολογισμούς πάρθηκαν συντελεστές φορτίσεως μικρότεροι από τους πραγματικούς. Θεωρήθηκε δηλαδή, συμβατικά κάπως, χρόνος λειτουργίας των υδροηλεκτρικών εργοστασίων (ώρες εργασίας το έτος) μικρότερος από εκείνον που είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί, ανάλογα με τις τεχνικές συνθήκες των έργων και τις ανάγκες των βιομηχανιών και της γεωργικής και αστικής κατανάλωσης που θα απορροφήσουν την ηλεκτρενέργεια. 

Κέλυφος αμυγδάλου: βάσει ερευνών του Σ.Σοφιανόπουλου μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ζωοτροφή εξ' αιτίας της υψηλής περιεκτικότητας σε πρωτεΐνη, άμυλο και λιπαρά. Η προοπτική για την Ελλάδα είναι μεγάλη δεδομένου των περιθωρίων βελτίωσης που μπορεί να γίνουν: δενδρώνες αμυγδαλιών, άρδευσή τους, χρησιμοποίηση ντόπιων ποικιλιών.

Για τον επιστήμονα-επιχειρηματία-ερευνητή και πρώην (την επιχείρηση έκλεισε το προδοτικό ελληνικό κράτος με το Νόμο 1083 των πανωτοκίων) ιδιοκτήτη της ΧΡΩ.ΠΕΙ. Σωτήρη Σοφιανόπουλο έχουμε γράψει σε παλαιότερες αναρτήσεις μας. Για ένα σύντομο βιογραφικό του διαβάστε τη σημείωση 1 στην ανάρτησή μας εδώ.

Αναφέρουμε τον ανωτέρω επιστήμονα όχι για να εστιάσουμε τόσο στο πρόσωπο αλλά στον κάθε δημιουργό-επιχειρηματία, ο οποίος μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο οραματίστηκε την αναγέννηση της πατρίδας μας και την δημιουργία μιάς εύρωστης και ισχυρής οικονομίας, η οποία θα εξασφάλιζε εργασία στον έλληνα πολίτη, ανάπτυξη και δυναμική στην πατρίδα μας και υπερηφάνεια για τα επιτεύγματά της. Για παράδειγμα για να λάβετε μια αμυδρή γνώση τι παρήγαγε η ΧΡΩ.ΠΕΙ. και τα ερευνητικά εργαστήρια που είχε διαβάστε εδώ  αλλά και εδώ, και πως το έργο της υπονομευτόταν:  Ότι ακριβώς δεν έχουμε σήμερα, που -όπως έλεγε ο Σ.Σοφιανόπουλος- δεν παράγουμε ούτε ...βίδα. 

Οι ξένες δυνάμεις, το ελληνικό κράτος και το δωσιλογικό πολιτικό σύστημα, ιδιαίτερα τα τελευταία 40 χρόνια, με μια απόλυτη συνέπεια εμπόδισαν, υπονόμευσαν και τελικά κατάφεραν την διάλυση της ελληνικής επιχειρηματικότητας, το κλείσιμο των κολοσιαίων ελληνικών επιχειρήσεων και μάς οδήγησαν σε ένα μοντέλο χώρας αποικίας που εξαρτάται από τα προιόντα των πολυεθνικών άλλων χωρών. Στους παρακάτω συνδέσμους μπορείτε να διαβάσετε την υπονόμευση (για να μη χρησιμοποιήσουμε βαρύτερη έκφραση των κυβερνώντων σε κάθε επιχειρηματική προσπάθεια ελλήνων που οδηγούσε σε μια ελέυθερη και ανεπτυγμένη οικονομικά Ελλάδα) εδώ και εδώ αλλά και πιο πρόσφατα εδώ:  και εδώ.

                                                                                      ***

Με την παρούσα ανάρτηση θα ασχοληθούμε με μια παρατήρηση-ανακάλυψη που έκανε ο Σ. Σοφιανόπουλος σε ένα από τα εργαστήρια εφαρμοσμένης ερεύνης της ΧΡΩ.ΠΕΙ. και αφορά την ανάλυση και χρήση του κελύφους του αμυγδάλου. Οδηγός μας είναι το πόνημα του "Οι "Άγνωστες" πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδος και η πολιτική τους σημασία". Οι υπογραμμίσεις και επισημάνσεις με bold είναι δικές μας για να βοηθήσουν στην κατανόηση του θέματος ενώ στο τέλος υπάρχουν δικές μας σημειώσεις.

αμύγδαλα με το κελυφός τους

"Κέλυφος Αμυγδάλου"   

Κάποτε αποφάσισα να αναλύσω χημικά το κέλυφος (τσόφλι) του αμυγδάλου, διότι σκέφτηκα ότι ναι μεν είναι σκληρό για να προστατεύει τον καρπό, αλλά πρέπει να είναι και στεγανό, διότι αλλιώς θα έμπαινε υγρασία. Ασχολήθηκα λοιπόν λίγο, με το πόσα κελύφη αμυγδάλου υπάρχουν και βρήκα στις διάφορες εταιρίες που τα σπάνε για να πάρουν τον καρπό αρκετές ποσότητες, που βασικώς χρησιμεύουν ως καύσιμος ύλη.
 

Φύτρο Καλαμποκιού: "το φύτρο καλαμποκιού θα έπρεπε να χρησιμοποιείται και ως ζωοτροφή αλλά και ως βρώσιμο υλικό λόγω της μεγάλης περιεκτικότητάς του σε πρωτεΐνες. Η Ελλάδα μπορεί να πρωτοτυπήσει και να κάνει την εκχύλιση του φύτρου καλαμποκιού ώστε η πρωτεΐνη που θα προκύψει να είναι βρώσιμη και να χρησιμοποιηθεί σε γλυκά και αρτοσκευάσματα." Σ.Σοφιανόπουλος

Μια από τις βασικές κατευθύνσεις για την ανασυγκρότηση και ανάπτυξη της οικονομίας της πατρίδας μας είναι η επίτευξη αυτάρκειας -κατά πρώτον στα βασικά είδη διατροφής-, για τα οποία η χώρα μας διαθέτει δισεκατομμύρια ευρώ για την εισαγωγή τους από τρίτες χώρες (οι οποίες κυρίως είναι οι νυν δανείστριες! του ελληνικού κράτους ήτοι Ολλανδία, Γαλλία, Γερμανία κλπ). 

Προκειμένου όμως να επιτύχουμε αυτάρκεια σε γάλα, τυρί, κρέας στην πατρίδα μας και να μην εξαρτάται η τροφή των Ελλήνων και των παιδιών μας από τις εισαγωγές πολυεθνικών εταιρειών τρίτων χωρών πρέπει -θα έπρεπε ήδη, αλλά το μισθωμένο πολιτικό προσωπικό της χώρας με οδηγούς τις κυβερνήσεις Πασόκ, Ν.Δ. και Κ.Κ.Ε. και λοιπών κομμάτων φρόντισαν επιμελώς ώστε να μην καρποφορήσει καμία προσπάθεια τόσο ιδιωτών επιχειρηματιών με αγάπη προς την πατρίδα να επιτύχουν ανάπτυξη της γεωργίας και της κτηνοτροφίας όσο και να μην αξιοποιηθούν οι σπάνιες πλουτοπαραγωγικές δυνατότητες αυτού του τόπου (αξιοποίηση και καλλιέργεια όλων των μη δασικών εκτάσεων, εκπόνηση έργων ώστε να επιτευχθεί η ύδρευση των εκτάσεων αυτών από τα δεκάδες υπόγεια και υπέργεια ρεύματα του υδροδυναμικού της πατρίδας μας, διάσωση (του Μακεδονικού βούβαλου) και βελτίωση μέσω διασταυρώσεων της ποιότητας των προβάτων, κατσικιών, μοσχαριών, χοιρινών και πουλερικών της πατρίδας μας κ.α.- Πρέπει λοιπόν για να επιτευχθεί η αυτάρκεια, κατά πρώτον στον κτηνοτροφικό τομέα, να επιτύχουμε αυτάρκεια στην παραγωγή ζωοτροφών. Σχετικά με την σπουδαιότητα της κτηνοτροφίας και της ανάγκης παραγωγής ζωοτροφών αλλά και στοιχεία σχετικά με την αυτάρκεια κατά κατηγορία (γεωργικών και κτηνοτροφικών ειδών) στην πατρίδα μας βλέπετε εδώ.

Αξίζει να σημειώσουμε τι έλεγε επ' αυτού ο ιδιοκτήτης της ΧΡΩ.ΠΕΙ. Σωτήρης Σοφιανόπουλος, ο οποίος παρήγαγε στη ΧΡΩ.ΠΕΙ. και ζωοτροφές, μεταξύ άλλων δεκάδων γεωργικών, βιοτεχνικών και βιομηχανικών προϊόντων. Σημείωνε λοιπόν: 

"...Σίγουρα θα αναρωτηθούν πολλοί γιατί θεωρώ τόσο πολύτιμα τα ταπεινά γεωργικά προϊόντα όπως το λούπινο ή την σόγια. Η αλήθεια είναι ότι έχουμε συνδέσει στο μυαλό μας τον πλούτο μιας ανεπτυγμένης χώρας με τα εντυπωσιακά προϊόντα υψηλής τεχνολογίας, π.χ. τα αυτοκίνητα Ferrari ή τους πυραύλους. Όμως θέλω να τονίσω αυτό που διαφεύγει σε πολλούς, δηλ. ότι η κτηνοτροφία και η παραγωγή ζωοτροφών είναι μία τεράστια, η σημαντικότερη του κόσμου, αλλά παραγνωρισμένη πηγή πλούτου.  Οι αριθμοί μιλούν μόνοι τους: η Ευρωπαϊκή Ένωση σήμερα, για να διατηρήσει την κτηνοτροφία της, χρειάζεται 45 εκατομμ. τόνους σόγιας ετησίως τουλάχιστον. Οι ποσότητες αυτές σχεδόν όλες, είναι αμερικανικών συμφερόντων και χωρίς αυτές η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπορεί να διαθρέψει τα ζωντανά της, όπως χοιρινά, αγελάδες, μοσχάρια και κοτόπουλα. Το συνάλλαγμα που κερδίζει η Γαλλία από τις εξαγωγές των αυτοκινητοβιομηχανιών της Ρενώ, Πεζώ και Σιτροέν της φτάνει για να καλύψει μόνο το 20% των αναγκών της σε σόγια, που εισάγει από τις Η.Π.Α. για να διατηρήσει την κτηνοτροφία της...'' Επιπλέον στην ανάρτησή μας εδώ μπορείτε να μελετήσετε επιπλέον στοιχεία σχετικά με την σπουδαιότητα της παραγωγής ζωοτροφών στην πατρίδα μας. 

                                                                                 ***

Σε συνέχεια των ανωτέρω είναι σημαντικό πιστεύουμε να λάβετε γνώση για το νούμερο ένα στρατηγικό φυτό στον πλανήτη ήτοι τη Σόγια, η οποία έχει στον καρπό της την υψηλότερη περιεκτικότητα πρωτεϊνών από κάθε άλλο φυτό -αγγίζει το 40%- καθώς και για το λοιπό ιστορικό της. Ήτοι πως οι κυβερνώντες -τα τελευταία 40 χρόνια- υπονόμευσαν κάθε προσπάθεια συστηματικής καλλιέργειας της, παρ΄όλο που πειράματα που πραγματοποίησε μεταξύ άλλων και ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος απέδειξαν πως το έδαφος και το κλίμα στην πατρίδα μας είναι ιδανικά για την καλλιέργειά της. Για το Α' μέρος σχετικά με τη Σόγια διαβάστε ανωτέρω για το Β' μέρος πατήστε τον σύνδεσμο, ομοίως για το Γ' μέρος  και το Δ' μέρος.

                                                                                 ***

φύτρα διαφόρων καρπών

Σε παλαιότερη ανάρτησή μας είχαμε ασχοληθεί με το Φύτρο του Σίτου και την σπουδαιότητα του σε μια χώρα που παράγει 3.000.000 τόνους σιτάρι. Η αναλογία για την παραγωγή φύτρου σιταριού είναι 6.000 τόνοι, χωρίς όμως η πατρίδα μας και οι αρμόδιες υπηρεσίες του Υπουργείου Γεωργίας να κάνουν κάτι για την παραγωγή και προωθησή του. Αντίθετα άλλες χώρες όπως Καναδάς έχουν αναγάγει την καλλιέργεια, επεξεργασία και συσκευασία του φύτρου καρπών -μεταξύ αυτών και του Σίτου- σε επιστήμη, εξασφαλίζοντας εξαγωγές προς άλλες χώρες και know how που είναι απαράδεκτο να μη διαθέτουμε ως Ελλάδα με παραγωγή 3 εκατ. τόνων σίτου. Αναλυτικότερα βλέπε την ανάρτησή μας εδώ.

Ο καταστρεπτικός Νόμος 1083/30.10.1980 και η Απόφαση 289 της Ν.Ε. Σ.Σοφιανόπουλος: "Η διευκρινιστική εγκύκλιος 2393 της Τ.τ.Ε. αποτελεί απόδειξη ότι σκοπίμως τόσα χρόνια οι τράπεζες δια των επιτοκίων υπερημερίας (πανωτοκίων-κεφαλαιοποίηση των τόκων) κατέκλεβαν τον κόσμο και κατέστρεψαν παραγωγικές επιχειρήσεις όλων των κλάδων." Ε' Μέρος

Με την παρούσα ανάρτηση, πέμπτη (Ε') σε συνέχειες επί του σχετικού θέματος, ολοκληρώνουμε την συνοπτική παρουσίαση του Νόμου 1083 του 1980 και της Απόφασης 289 της Νομισματικής Επιτροπής της Τραπέζης της Ελλάδος που κατάφεραν τεράστιο πλήγμα στην Ελληνική οικονομία. 

Συνοπτικά αναφέρουμε πως ο εν λόγω Νόμος, βασιζόμενος ουσιαστικά επί της Αποφάσεως 289 της Νομισματικής Επιτροπής της Τραπέζης της Ελλάδος επέτρεψαν -από στις εμπορικές τράπεζες- την κεφαλαιοποίηση των τόκων και την -με γεωμετρική πρόοδο- αύξηση του οφειλόμενου κεφαλαίου του δανειολήπτη. Αυτό πρακτικά είχε ως συνέπεια, μια επιχείρηση που είχε δανειστεί π.χ. 1 εκατ. ευρώ στα δυο χρόνια να οφείλει το διπλάσιο κεφάλαιο ήτοι 2 εκατ. ευρώ, στα 10 χρόνια 32 φορές το αρχικό κεφάλαιο ήτοι 32 εκατ. ευρώ και στα 20 χρόνια 32 φορές! το κεφάλαιο που όφειλε στα 10 χρόνια ήτοι 1 δις 24 εκατ. ευρώ! Για μια πρώτη μαθηματική απόδειξη χρησιμοποιώντας ως νόμισμα την δραχμή (1996) δες το παράδειγμα στο τέλος της ανάρτησης εδώ, όπως το έχει παρουσιάσει στις σημειώσεις του ο Σ. Σοφιανόπουλος: http://hellas-economy.blogspot.gr/2015/01/1083-30101980.html

Πρόκειται για έναν Νόμο που ψήφισε η Ν.Δ. και διατήρησε με συνέπεια το Πασόκ με τη συνενοχή και των άλλων μικρότερων κομμάτων με σκοπό την καταστροφή του βασικού κορμού των μεγάλων επιχιερήσεων και ακολούθως μικρομεσαίων, που διατηρούσαν την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας και εξασφάλιζαν αυτάρκεια, στη χώρα μας, σε πολλά βιοτεχνικά και βιομηχανικά προϊόντα.  

ο ιδιοκτήτης της ΧΡΩ.ΠΕΙ. Σωτήρης Σοφιανόπουλος 

Κολοσιαίες επιχειρήσεις -αναφέρουμε ελάχιστα παραδείγματα- όπως η ΙΖΟΛΑ (ψυγεία, πλυντήρια, κουζίνες κλπ.), η ΧΡΩ.ΠΕΙ. (φάρμακα, όπλα, ζωοτροφές, τορπιλάκατοι κλπ.), ΜΑΛΚΟΤΣΗΣ (δίχρονες, τετράχρονες μηχανές, τρακτέρ), ΒΙΑΜΑΞ (αμαξώματα λεωφορείων, 3η θέση στη λίστα με τις μεγαλύτερες ελληνικές επιχειρήσεις), ΒΟΜΒΥΞ και ΒΟΜΒΥΚΡΥΛ (κλωστοϋφαντουργίες), ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΠΑΤΡΑΪΚΗ (κλωστοϋφαντουργίες), ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ (ατμάμαξες, γέφυρες, πλοία), ΔΗΜΑΔΗΣ-ΚΑΝΑΚΗΣ (Βόλος-εργοστάσια πετρελαιοκινητήρων), ΑΞΕΛΟΣ (πετρελαιοκινητήρες), ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΗΣ (πετρελαιοκινητήρες), ΕΛ.ΒΙ.Λ. (βιομηχανία λιπαντικών) διαλύθηκαν -εξ' αιτ'ιας του Νόμου 1083- και τα περιουσιακά τους στοιχεία περιήλθαν στις τράπεζες με πρώτη εξ΄ αυτών την Εθνική Τράπεζα. 

Ο σπουδαίος οικονομολόγος Δ. Μπάτσης είχε επισημάνει τον αντεθνικό ρόλο των τραπεζών και κυρίως της Εθνικής τράπεζας από τη δεκαετία του 1940, βλέπε εδώ http://hellas-economy.blogspot.gr/2014/11/blog-post_11.html#more το κείμενο του Δ. Μπάτση και προς το τέλος της δική μας σημείωση. Στην ανάρτηση που παραπέμπουμε κάτωθι μπορείτε να μελετήσετε την τοποθέτηση του Δ. Μπάτση σχετικά με τις τράπεζες και ειδικότερα την Εθνική Τράπεζα, γραμμένα ήδη -από τον σπουδαίο αυτό επιστήμονα- το 1947: http://hellas-economy.blogspot.gr/2014/11/blog-post_3.html  

Την τροποποίηση αρχικά και την κατάργηση τελικά, του εν λόγου κατάπτυστου νόμου πέτυχε μετά από πολλούς αγώνες και δικαστικές διαμάχες ο πρώην Φαρμακοβιομήχανος (ΧΡΩ.ΠΕΙ.) Σωτήρης Σοφιανόπουλος.