Η βιομηχανία που είχαμε και στεκόταν επάξια, πανευρωπαϊκά και παγκοσμίως...Μάς την κατέστρεψαν οι εκάστοτε κυβερνώντες τείνοντας ευήκοα ώτα στον ξένο παράγοντα. Ας όψονται...

Το παρακάτω άρθρο γράφτηκε στην εφημερίδα ''Δημοκρατία'' από τον Χρήστο Μπολώση και η πηγή του είναι εδώ. Πολλές φορές έχουμε γράψει στο http://hellas-economy.blogspot.com/ για την βιομηχανία που είχαμε στην πατρίδα. Δυστυχώς αρχές της δεκαετίας του '70 οι εκάστοτε κυβερνώντες άρχισαν να την ξεθεμελιώνουν. Και όντως το πέτυχαν με απόλυτη επιτυχία ως τα τέλη της δεκαετίας του '80. 

Τώρα το μόνο που έμεινε μάλλον είναι να γράφονται άρθρα για να ενθυμούμαστε τι είχαμε και τι μάς πρέπει. Κανείς δεν απολογήθηκε γι' αυτό το έγκλημα, κανείς δεν τιμωρήθηκε. Μια τραγωδία... και διηγώντας τα να κλαίς. 

Σε προηγούμενα άρθρα μας μπορείτε να δείτε την ανάλυση που είχαμε κάνει για συγκεκριμένες βιομηχανίες (στον προηγούμενο σύνδεσμο βλέπε τελευταία παράγραφο) και γενικότερα τις αιτίες που οδήγησαν σε αυτή την οργανωμένη και εσκεμμένη καταστροφή. 

Ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος σε μια εκπομπή του, το 1996, είχε σημειώσει πως αν άμεσα οι βιομηχανίες που πήρε το ''ελληνικό'' κράτος κι έκλεισε επανέρχονταν στα χέρια των ιδιοκτητών τους θα μπορούσαν να επαναλειτουργήσουν αποτελεσματικά έστω κι αν θα είχαμε μείνει τεχνολογικά 20-30 χρόνια πίσω από ανταγωνιστές του εξωτερικού. Πέρασαν από τότε που τα είπα 25 χρόνια και ήδη 50 ! χρόνια με κλειστές τις μεγάλες βιομηχανίες (και σήμερα ξεπουλημένες σε πολυεθνικές όσες έμειναν). Οι βιομηχανίες όχι μόνον δεν δόθηκαν πίσω αλλά τώρα στην μνημονιακή και κορωνοϊού εποχή καταστρέφεται και η τελευταία γραμμή των μικρών βιομηχανιών και βιοτεχνειών ώστε τα πάντα να ελέγχουν στην οικονομία οι πολυεθνικές. 

Ωστόσο, οι παρακαταθήκες των ευπατρίδων βιομηχάνων και οι αγώνες του ως και του Σωτήρη Σοφιανόπουλου μένουν ζωντανές. Διότι φέρουν την αλήθεια, το τίμιο αίμα και τον ιδρώτα τους όπως και χιλιάδων εργαζομένων που πίστεψαν στην οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας και με τον τίμιο ιδρώτα τους το πέτυχαν. Αυτά δεν σβήνουν όσους τόνους λάσπης ας έριξε και ρίχνει το σύστημα. 

Κάποτε θα σκάψουμε βαθειά στην γη αυτή που μάς άφησαν οι ανωτέρω, θα εξορύξουμε το αγνό και αιματοποτισμένο χώμα και θα βρούμε το καντήλι αναμμένο. Απο εκεί θα επανεκκινήσουμε να χτίσουμε την Ελλάδα μας οικονομικά ανεξάρτητη άρα και εθνικά ελεύθερη. 

Αμήν. Γένοιτο!

 

Ξενοφών Οικονομικός (26.1.2021)

 

Το άρθρο της εφημερίδας ''Δημοκρατία'' έχει ως εξής: 

''Οικογένεια Παπαδοπούλου''

Ωπα ρε! Μη τρομάζετε και αρχίζετε αμέσως τα «Πού εγεννήθης και πού κατοικείς» και ψάχνετε

Η προσπάθεια δημιουργίας εργοστασίου Κρεαταλεύρων στην ΧΡΩ.ΠΕΙ. Οι ευρεσιτεχνείες της ΧΡΩ.ΠΕΙ. που ζητήθηκαν από Βούλγαρους, Ούγγρους και Κινέζους. Η ευθεία υπονόμευση της ΧΡΩ.ΠΕΙ. από το ''ελληνικό'' κράτος και τις πολυεθνικές των ζωοτροφών. Το εργοστάσιο παραγωγής κρεαταλεύρων της ΧΡΩ.ΠΕΙ. στην Αυλίδα -σχεδιασμένο να επεξεργάζεται 150.000 τόνους υποπροϊόντων κρέατος και η καταστροφή του από την κυβέρνηση του Κ.Καραμανλή μετά την μεταπολίτευση. Β' Μέρος

Στο πρώτο μέρος της μελέτης μας σχετικά με το κοτόπουλο-κοτόλιπος και τα υποπροϊόντα του εδώ, παρουσιάσαμε -σύμφωνα με την έρευνα του Σωτήρη Σοφιανόπουλου- το μέγεθος του κύκλου εργασιών του εν λόγω τομέα, την τεράστια ποσότητα των υποπροϊόντων που πετάγονταν στις χωματερές και κυρίως την προσπάθεια του Σ.Σ. να κατασκευάσει ειδικά μηχανήματα -τους υδρολυτές- ώστε τα υποπροϊόντα αυτά να γίνονται ζωοτροφές. 

Συνεχίζουμε την μελέτη μας βασιζόμενοι στο πόνημα του Σ.Σ. ''Οι ''Άγνωστες'' πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδας και η πολιτική τους σημασία'' και στην ενότητα ''Κοτόπουλο-κοτόλιπος και υποπροϊόντα κοτόπουλου''. Το κάτωθι κείμενο της μελέτης του Σ.Σ. είναι -όπως αναφέραμε και ανωτέρω- σε συνέχεια της μελέτης του στο Α΄ μέρος.

Γράφει λοιπόν ο Σ.Σ.: 

''...Εδώ πρέπει να αναφέρω ότι εκτός από τα υποπροϊόντα των πτηνοσφαγίων, χρησιμοποιούσαμε και τα υποπροϊόντα μεγάλων ζώων, όπως κόκκαλα και κεφάλια (μετά το διαχωρισμό των οστών από το κρέας, πρωτίστως της κεφαλής του βοδιού -ένα βοϊδοκέφαλο που ζυγίζει 15 κιλά-, τα μισά από τα οποία είναι κρέας). Αυτά τα πετάγαμε στον σπαστήρα και εν συνεχεία στον υδρολυτή. 

Θυμούμαι ότι όταν παρουσιάστηκε το πρόβλημα του σπασίματος σκέφτηκα τα εργοστάσια που παράγουν τους σπαστήρες των λατομείων. Επειδή είχα ενδοιασμούς για το κατά πόσον το εγχείρημα θα ήταν επιτυχές λόγω του λίπους που περιέχεται, είπα σε έναν κατασκευαστή να φέρει έναν σπαστήρα σε αυτοκίνητο να τον δοκιμάσουμε και τότε θα του έδινα την επιταγή. 

Πράγματι αυτό έγινε, ήταν ένα κολοσσιαίο μηχάνημα, ιπποδυνάμεως 350 ίππων, και για να το βάλουμε μπρος έπρεπε να σταματήσουμε την μισή ΧΡΩΠΕΙ, γιατί κατανάλωνε περί τα 1000 Αμπέρ για να πάρει μπρος. Είχε μαζευτεί σχεδόν όλο το εργοστάσιο και μας έβλεπε να πετάμε μέσα τα βοϊδοκέφαλα, που είναι και το πιο δύσκολο, και τα κόκκαλα των οπισθίων μηρών των βοοειδών. Παρετήρησα όμως ότι βάζαμε μία Χ ποσότητα εντός του σπαστήρος και από την άλλη μεριά έβγαιναν τα μισά. Όταν ο κατασκευαστής παρατήρησε ότι δεν υπήρχε πρόβλημα και ότι ήθελε την επιταγή, του απήντησα: «Περιμένετε λίγο, γιατί δεν πάνε καλά τα πράγματα όπως περίμενα». Μετά από 5 λεπτά λειτουργίας, ο σπαστήρας έκανε έναν μεγάλο θόρυβο, τινάχτηκαν οι ασφάλειες και το μηχάνημα σταμάτησε. Το κρέας και τα κόκκαλα είχαν μαζευτεί γύρω από τον σπαστήρα, και όταν έκλεισε όλος ο χώρος σταμάτησε. Κατάπληκτος ο κατασκευαστής είπε: «Εδώ σπάμε βράχους ολόκληρους με αυτό, σταμάτησε με τα κόκκαλα;». Του απάντησα, Βεβαίως, γιατί τα βράχια δεν έχουν λιπαρά και ίνες και η μεγάλη δύναμη τα θρυμματίζει. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ζωικό προϊόν που δεν θρυμματίζεται εύκολα, γι αυτό και έγινε αυτό το οποίο είδες. Δεν είναι για τα χρήματα, λυπούμε για ότι έγινε, αλλά το μηχάνημα σας δεν κάνει για την δουλειά αυτή. Του έδωσα κάποια χρήματα για τους κόπους του και μετά από 3 ημέρες που το καθαρίσαμε ήρθε ο καταυσκευαστής και το παρέλαβε. 

Την λύση στο πρόβλημα μας μάς την έδωσε η αντιγραφή ενός αυστριακού μηχανήματος που σπάει τις κατεψυγμένες μπάλλες του κρέατος για την αλλαντοποιία. Ένα πολύ μικρότερο μηχάνημα και όχι παραπάνω από 60 ίππους μας έδωσε την λύση.

ο οραματιστής και ευπατρίδης βιομήχανος Σωτ.Σοφιανόπουλος

 Ανταλλαγή ευρεσιτεχνίας ζητούν Ούγγροι, Βούλγαροι και Κινέζοι με αντάλλαγμα την παρασκευή κιτρικού οξέος - το ''ελληνικό'' κράτος στέκεται πάλι εμπόδιο

Την ευρεσιτεχνία αυτή την ζήτησε επ' ανταλλαγή το βουλγαρικό, το ουγγρικό και κινεζικό κράτος. Στην περίπτωση της Βουλγαρίας, οι Βούλγαροι θα μας έδιναν τη τεχνολογία του κιτρικού οξέος (1), πώς δηλαδή με μία επιφανειακή ζύμωση η μελάσσα (2) (το υποπροϊόν της ζαχάρεως που είναι 50% ζάχαρη, 25% υγρασία, 11% πρωτεΐνες, 6% μπεταϊνη και ορισμένα άλλα μικροπράγματα μετατρέπεται με την βοήθεια ενός μύκητος που ονομάζεται Aspergillous Niger σε κιτρικό οξύ. Η Ελλάδα εισάγει το κιτρικό οξύ σε μεγάλες ποσότητες πρωτίστως για τα αεριούχα ποτά από τις αμερικανικές εταιρίες Bristol και Bitcham της τάξεως των 3.500 τόνων. Πρέπει να γνωρίζετε ότι το μυστικό του κιτρικού οξέος το ξέρουν ελάχιστοι τον κόσμο και εκτός της επιφανειακής μεθόδου γίνεται και εις βάθος παραγωγή. Όταν ο Βούλγαρος υπουργός μαζί με το επιτελείο του ήρθε στην ΧΡΩΠΕΙ και περιμέναμε και το αντίστοιχο Υπουργείο Βιομηχανίας να έρθη, αυτό δεν έγινε ποτέ. Εξοργισμένος ο Βούλγαρος υπουργός είπε ότι θα το αναφέρει στην κυβέρνηση του και έφυγε. Το Υπουργείο Βιομηχανίας ποτέ δεν μου έδωσε ικανοποιητική απάντηση και καθένας μπορεί να υποθέσει πολλά. Η συμφωνία ήταν της τάξεως των 3,5 εκατομμ. δολλαρίων με βασικό προμηθευτή της μελάσσας το ελληνικό κράτος. Η μελάσσα δεν μας εδόθη ποτέ από το κράτος και έτσι το όλο σχέδιο εναυάγησε. 

Ακόμη μια υπονόμευση του κράτους προς την ελληνική βιομηχανία στο θέμα των κρεταλεύρων 

Ούτε όμως η υπόθεση των κρεαταλεύρων και των κτηναλεύρων (3) είχε καλύτερη τύχη. Έγραψαν τότε οι εφημερίδες, την δεκαετία του 1970 ότι η εταιρία ζωοτροφών, η ΕΛ.ΒΙ.Ζ., προκύρηττε διαγωνισμό για την προμήθεια 5.000 τόνων κρεαταλεύρων. Τηλεφώνησα τότε στον διευθυντή μας στην Θεσσαλονίκη, τον κ. Σαμανίδη, και του είπα να πάει στον διαγωνισμό ένα λεπτό πριν κλείσει. Ο διαγωνισμός ήταν ανοιχτός από τις 12 μέχρι τις 2. Το έκανα αυτό για να μην έχουν χρόνο να αντιδράσουν. Όταν εμφανίσθη ο κ. Σαμανίδης, είπε -όταν ερωτήθη- ό,τι εκπροσωπεί την εταιρία ΧΡΩ.ΠΕΙ. και ελεγχθησαν τα χαρτιά του. Εκερδίσαμε τον διαγωνισμό με 65% πρωτεΐνες, ενώ έδιναν 55% κατ' ελάχιστον. Ενώ ο αμέσως επόμενος ήταν οι Γάλλοι, που είχαν προσφέρει 7,60 δρχ σε συνάλλαγμα. 

Μετά από 2 ημέρες μου τηλεφωνεί κάποιος διευθυντής και μου ανακοινώνει ότι ο διαγωνισμός ακυρώθηκε και ότι θα προκηρύξουν καλύτερο διαγωνισμό στο μέλλον. Του λεω: «Κε Διευθυντά, τι είδους καλύτερο διαγωνισμό θα προκηρύξετε αφού ήδη τον προκηρύξατε, δεν ξέρατε ότι η ελληνική βιομηχανία παράγει κρεατάλευρα και έπρεπε πρώτα να ρωτήσετε εμάς και μετά τους ξένους;». Βεβαίως μου απήντησε αερολογίες και πράγματι έγινε νέος διαγωνισμός που κατεκυρώθη σε όποιους ήθελαν, δηλ. στους Γάλλους με 7,60 δρχ. ανά κιλό, διότι εκ των υστέρων ανακάλυψα ότι ήδη είχε έρθη η ποσότης στην Ελλάδα και είχαν πληρωθεί και τα λεφτά! Τα συμπεράσματα ανήκουν στον αναγνώστη.

Κοτόπουλο και τα υποπροϊόντα του ως υλικό παραγωγής ζωοτροφών. Η προσπάθεια και δημιουργία εργοστασίου κρεαταλεύρων στην ΧΡΩ.ΠΕΙ. Ο ρόλος των Η.Π.Α. τότε που με τους πράκτορές της δεν τους ξέφευγε τίποτε όσον αφορά την σόγια για την παρασκευή ζωοτροφών. Η κατασκευή του μηχανήματος του υδρολυτή από την ΧΡΩ.ΠΕΙ. Α' μέρος

Με την παρούσα ανάρτηση θα μελετήσουμε -σε μια προσέγγιση αξιοποίησης των υποπροϊόντων του ως ζωοτροφών (κρεαταλεύρων)- το κοτόπουλο (και τα υποπροϊόντα του).  

Ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος, πρώην διευθύνων σύμβουλος της ΧΡΩ.ΠΕΙ. συνήθιζε σε τηλεοπτικές εκπομπές του να σημειώνει ότι: ''οι ζωοτροφές κυβερνούν τον κόσμο''. Και δεδομένου ότι ήταν όχι μόνον ερευνητής αλλά και σπουδαίος μελετητής του όλου θέματος έχοντας ταξιδέψει στο εξωτερικό και μελετήσει εργοστάσια παραγωγής κρεαταλεύρων και λοιπών ζωοτροφών ήξερε πολύ καλά τι έλεγε. Άλλωστε και ο ίδιος πέτυχε στην ΧΡΩ.ΠΕΙ. να δημιουργήσει εργοστάσιο κρεαταλεύρων αλλά το ανθελληνικό κράτος δεν τον άφησε να προχωρήσει, βλέπε εδώ το απόσπασμα σχετικής επιστολής του. 

''Το ζήτημα των ζωοτροφών είναι τεράστιο και απασχολεί τον κόσμο'' (δηλαδή τις κυβερνήσεις, τις πολυεθνικές κλπ.) τόνιζε ο Σ.Σοφιανόπουλος. Όπως γράφει ο Dan Morgan στο βιβλίο του: Merchants of Grain δίπλα στις ''seven sisters'' (επτά αδελφές) των πετρελαίων υπάρχουν οι ''the big five'', δηλαδή πέντε τεράστιες εταιρείες που σαν κύριο έργο είχαν από δεκαετίες και έχουν τον έλεγχο των καρπών (σιταριού, καλαμποκιού, κριθαριού, σόγιας κλπ) και επομένως πρωτογενώς και όλων των... ζωοτροφών. Οι εταιρείες είναι γνωστές σε όσους μελετούν το θέμα: Cargill Inc. of Minneapolis, the Continental Grain Company of New York City, Andre of Lausanne Switzerland, the Louis Dreyfus Company of Paris and the Bunge Corporation.
Κάποιος από τους αξιωματούχους των ανωτέρω εταιρειών είχε καυχηθεί -λόγω της μυστικοπάθειας που έχουν στην λειτουργία και στην δημοσίευση των πεπραγμένων τους-: ''some of our best customers have never heard of us''. 

Έχουμε πολλές φορές γράψει για την σόγια, ως το βασικό στοιχείο των ζωοτροφών πλην κρεαταλεύρων, βλέπετε εδώ, εδώ, εδώ, εδώ. Αξίζει να αναφέρουμε ένα περιστατικό από τα όσα έχει περιγράψει ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος σχετικά με την σόγια και είναι βιντεοσκοπημένο σε τηλεοπτική εκπομπή -πριν 20 περίπου χρόνια- με τον Κώστα Χούντα (εδώ). 

Όταν οι Αμερικάνοι αντελήφθησαν την προχωρημένη έρευνα και παραγωγή του Σ.Σ. για την σόγια και έστειλαν τον πρακτορίσκο τους...

Διηγείτο ο Σ.Σ.: Ήταν η εποχή που ασχολιόμουν με την καλλιέργεια σόγιας στην Ελλάδα πειραμματικά. (σημ.ο Σ.Σ. -αρχές δεκαετίας του 1970- κατάφερε και έφερε από τις Η.Π.Α. τέσσερις ποικιλίες σόγιας βρώσιμες και τρείς για ζωοτροφές μετά την μεσολάβηση γνωστού του προσώπου. Οι Αμερικάνοι σε καμία περίπτωση δεν έδιναν σπόρους ούτε αποκάλυπταν τίποτε για την τεχνογνωσία του φυτού. Ο Σ.Σ. καλλιέργησε περί τα 200 στρέμματα σε 4 διαφορετικά σημεία της Ελλάδας: Κρήτη, Πελοπόννησο, Θεσσαλία, Μακεδονία. Τα αποτελέσματα υπήρξαν εκπληκτικά. Αλλά φαίνεται τίποτε δεν μένει κρυφό από τις Η.Π.Α. όταν αυτό αφορά ευαίσθητα στρατηγικά θέματα). 
Και συνεχίζει ο Σ.Σ.: Με ειδοποιούν από την είσοδο της ΧΡΩ.ΠΕΙ. ό,τι είναι ένας Αμερικανός και ότι θέλει να με δει. Τους είπα να περάσει. Ήταν ο Διευθυντής της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής (σημ. για την οποία [Αμερ.Γεωργ.Σχολή] ο Σ.Σ. σημείωνε ότι ιδρύθηκε μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, ό,τι δεν έχει διδάξει τίποτε στον Ελληνικό λαό και ότι είναι... CIA. Για όσους μελετούν σχετικά είναι τοις πάσι γνωστόν πως καμουφλάρονται μυστικές υπηρεσίες πίσω από ιδρύματα, οργανισμούς και Μ.Κ.Ο.) 
Συζητήσαμε για λίγο και του λέω: Εσείς μπορείτε να μου κλείσετε ένα ραντεβού στο CBS ή το NBC (τότε δεν υπήρχε το CNN) να μιλήσω στον Αμερικανικό λαό και να του πω ό,τι ψεύδεσθε και τον κλέβετε; Γιατί εσείς από την Αμερικανική Γεωργική Σχολή στην Θεσσαλονίκη, πως με βρήκατε εδώ στην ΧΡΩ.ΠΕΙ.; Που με βρήκατε; Από που και ως που; Και να πάτε να τα πείτε αυτά στους πρακτορίσκους που είναι πίσω από εσάς. Είμαι ο άνθρωπος που σάς χαλάω την δουλειά. 
Και σας ρωτώ κε καθηγητά της Αμ.Γεωργ.Σχολής γιατί δεν μάθατε τον Ελληνικό λαό πως να καλλιεργεί την σόγια; Τι σόι σύμμαχοι είστε εσείς που μάς μάθατε πως να κάνουμε λίγο παραπάνω παραγωγή στο σιτάρι ή στο τριφύλλι και την σόγια το σημαντικότερο προϊόν του κόσμου το κρατάτε για τον εαυτό σας; Ο Αμερικανός τα έχασε ενώ κρατούσε σημειώσεις για τα πάντα. Τότε του είπα: κρατείστε τις σημειώσεις σας και εδώ δεν θα ξαναέλθετε ούτε θα με ξαναρωτήσετε. Και γι' αυτό το ραντεβού στο NBC ή CBS να το κλείσετε να πάω στον Αμερικανικό λαό και να τους πως πόσο ψεύτες και απατεώνες είστε! 

οι...φίλοι και σύμμαχοί μας...των εντολοδόχων πολιτικών δηλαδή και ποτέ της Ελλάδος

 

  ***

Για την μελέτη του εν λόγω θέματος θα βασιστούμε στο πόνημα του χημικού και ιδιοκτήτη της ΧΡΩ.ΠΕΙ. Σωτήρη Σοφιανόπουλου υπό τον τίτλο: ''Οι ''Άγνωστες'' πλουτοποαραγωγικές πηγές της Ελλάδας και η πολιτική τους σημασία''. Σημειώνουμε ό,τι το πόνημα του Σ.Σ. κυκλοφορήθηκε από τον ίδιο το 2003, ωστόσο όλο το ερευνητικό έργο και οι αναλύσεις που περιέχει γράφτηκαν -κάποιες τουλάχιστον- αρκετά χρόνια νωρίτερα. Για το λόγο αυτό ο αναγνώστης δεν θα πρέπει να ξενίζεται όταν συναντάει π.χ. αξίες αποτιμημένες σε δρχ. ή αναφορά σε παραγωγικές επιχειρήσεις που πλέον έχουν κλείσει (βλέπε καλύτερα τις κατέστρεψε το κράτος υπό την καθοδήγηση των εκάστοτε κυβερνώντων, βλέπετε ενδεικτικά εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ).

Κοτόπουλα - κοτόλιπος και υποπροϊόντα κοτόπουλου 

Αμφιβάλλω αν υπάρχει έστω και ένας Έλλην που να μην έχει φάει κοτόπουλο. Ένα πράγμα που συνήθως οι Έλληνες δεν γνωρίζουν τι μεγάλη επιχείρηση είναι τα κοτόπουλα, τι τεράστιος τζίρος γίνεται για την διατροφή τους, τι τεράστιος τζίρος για την μετακίνηση τους, για το σφάξιμό τους, και για την μετακίνηση των σφαγέντων είτε αυτά είναι νωπά είτε κατεψυγμένα.

Θα ξεκινήσω με το πιο απλό πράγμα, για να αντιληφθεί ο αναγνώστης για τι τεράστια νούμερα μιλάμε, αναφέροντας τον αριθμό των πτηνών που σφάζονται ημερησίως στην πατρίδα μας. Επί περίπου 250 ημέρες τον χρόνο. Ο αριθμός αυτός όσο και αν φαίνεται υπερβολικός είναι τουλάχιστον 400.000 κοτόπουλα ημερησίως. Αν υπολογίσουμε ότι ο Βοκτάς (1) ή ο Μιμίκος (2) έσφαζαν 50.000 κοτόπουλα ημερησίως είναι εύκολο να καταλήξουμε στις 400.000, εάν βάλουμε το Άστρος Κυνουρίας, τα Ιωάννινα, γενικώς την Μακεδονία και τις άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδος. Προπολεμικώς, δεν υπήρχε το κοτόπουλο στην Ελλάδα όπως υπάρχει σήμερα, διότι δεν είχε εξελιχθεί η τεχνολογία πρωτίστως του σφαξίματος όπως έχει προχωρήσει στις μέρες μας. Αν υπολογίσουμε στα 50.000 κοτόπουλα ημερησίως που σφάζει ο Μιμίκος, και αν υπολογίσουμε σε 2 βάρδιες, τότε η κάθε βάρδια σφάζει περίπου 3.500 κοτόπουλα την ώρα.

Αντιλαμβάνεσθε τι μεγάλη οργάνωση απαιτείται για να μπορεί η επιχείρηση να σφάζει αυτά τα 3.500 κοτόπουλα/ώρα, δηλαδή περίπου 1 κοτόπουλο/δευτερόλεπτο. Η περιγραφή της διαδικασίας νομίζουμε ότι ξεφεύγει της παρούσης. Αυτό όμως που πρέπει να αναφέρουμε είναι ότι αυτά ονομάζονται αυτόματα πτηνοσφαγεία, υπάρχουν αρκετά στην Ελλάδα, και είναι όλα εισαγόμενα εκ του εξωτερικού. Ο μηχανολογικός εξοπλισμός είναι όλος από ανοξείδωτο χάλυβα και εξασφαλίζουν μία άριστη ποιότητα στο σφάξιμο του πτηνού, διότι οι υγειονομικοί κανονισμοί πρέπει πράγματι να τηρούνται. Η παρεμβολή του ανθρώπου υπάρχει μόνο στο σημείο που γίνεται η απαντέρωση και η συσκευασία. Το κόψιμο των ποδιών, της κεφαλής, το μάδημα, δεν έχουν την παρέμβαση του ανθρώπου και είναι όλα αυτόματα. Αναλογικώς είναι περίπου 13% το κεφάλι, τα πόδια και τα έντερα και 12% τα φτερά, που μας δίνει περίπου 25% του ζώντος βάρους.

Ελληνικές ζυθοποιίες. Σημαντικό το υποπροϊόν από την ζύμωση του κριθαριού που μπορεί να αποδώσει εξαίρετη ζωοτροφή με 55% πρωτεΐνη. Η Οδύσσεια της μπύρας ''Βεργίνα'' που ''γεννήθηκε'' και ανδρώθηκε κόντρα σε πολυεθνικές και κράτος και άνοιξε τον δρόμο σε 35 ακόμη ελληνικές μικροζυθοποιίες. Το κράτος και οι κυβερνώντες είναι παρόν να εμποδίσουν τις υγιείς επιχειρηματικές προσπάθειες προς όφελος της εθνικής μας οικονομίας

Οι προοπτικές που υπήρχαν για τις Ελληνικές Ζυθοποιίες -πριν περάσουν στα χέρια των Ολλανδικών και Δανέζικων πολυεθνικών- να βοηθήσουν και την γεωργική παραγωγή της πατρίδος μας με την απορρόφηση του ελληνικού κριθαριού και την επέκταση της παραγωγής του. Σημαντικό το υποπροϊόν από την ζύμωση του κριθαριού με 55% πρωτεΐνη που είναι εξαίρετη ζωοτροφή. 
Η Οδύσσεια της μπύρας ''Βεργίνα'' της πρώτης αμιγώς Ελληνικής μπύρας που πήγε κόντρα στο συμβιβασμένο ελληνικό κράτος, στις μεγάλες πολυεθνικές, αναπτύχθηκε και άνοιξε τίμια και άξια τον δρόμο για άλλες 35 ελληνικές μικροζυθοποιίες και συνεχίζουμε...

Το ''ελληνικό'' κράτος και οι κυβερνώντες των τελευταίων δεκαετιών είναι εδώ για να εμποδίσουν τις υγιείς προσπάθειες Ελλήνων επιχειρηματιών για την ανάπτυξη της Ελληνικής οικονομίας. Οι επεμβάσεις τους πολλές και επώδυνες. 

***

Σε σχετική μας, προηγούμενη ανάρτηση είχαμε αναφερθεί στην βύνη -ως υποπροϊόν της κριθής- καθώς και εν μέρει στο πως από το κριθάρι παρασκευάζεται η μπύρα. Επιπλέον αναφερθήκαμε στην ΚΥΔΕΠ, η οποία -για λίγα μόνον χρόνια-, πριν κλείσει με ευθύνη και παραλείψεις του κράτους έκανε πραγματικότητα τα βασικότερα αιτήματα των αγροτών (βλέπε εδώ).

Με την παρούσα ανάρτηση θα ασχοληθούμε με την πρωτεΐνη της κριθής και τις ελληνικές ζυθοποιίες εστιάζοντας στην ζυθοποιία Μακεδονίας-Θράκης για τον τεράστιο αγώνα που έκανε -ως αμιγώς ελληνική επιχείρηση- να ''γεννηθεί'' -ως όραμα του δημιουργού της κ.Δ.Πολιτόπουλου- να αναπτυχθεί, να αντιμετωπίσει τις δυο μεγάλες πολυεθνικές (την Ολλανδική Heineken και την Δανέζικη Carlsberg) που ελέγχουν πάνω από το 87% στην αγορά μπύρας, να αντιμετωπίσει το αδιάφορο και εχθρικά διακείμενο ''ελληνικό'' κράτος και τις κυβερνήσεις των τελευταίων ετών που με ''συνέπεια'' υποστηρίζουν τα ξένα πολυεθνικά συμφέροντα έναντι των ελληνικών επιχειρηματικών προσπαθειών και τελικά να νικήσει. Η νίκη της αυτή άνοιξε τον δρόμο σε πολλούς ακόμη Έλληνες επιχειρηματίες που ασχολήθηκαν με την ζυθοποιία με αποτέλεσμα να υπάρχουν σήμερα περί τις 36 μικρές (μεν, αλλά με την ευχή να γιγαντωθούν) ελληνικές ζυθοποιίες. 

Παρακάτω ξεκινούμε την προσέγγισή μας με ένα απόσπασμα από το γνωστό πόνημα του Σωτήρη Σοφιανόπουλου ''Οι ''Άγνωστες'' πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδας και η πολιτική τους σημασία''. Οι υπογραμμίσεις και οι επισημάνσεις με bold είναι δικές μας. Κατόπιν παρουσιάζουμε την Οδύσσεια της μπύρας ''Βεργίνα''. 
Η σύνθεση του υλικού προέρχεται από ρεπορτάζ των μ.μ.ε., επιστολές-διαμαρτυρία των Ελλήνων μικρο-ζυθοποιών, λοιπές δημοσιεύσεις σχετικά με την στάση της Επιτροπής Ανταγωνισμού κ.α. Σε κάθε περίπτωση με σύνδεσμο αναφέρουμε την πηγή. Παρατηρήσεις και σχόλια στην ροή του κειμένου είναι δικά μας. Ιδιαίτερης αξίας είναι τα δυο ολιγόλεπτα βίντεο με τον κ. Δ. Πολιτόπουλο: στην Επιτροπή της Βουλής και σε ένα από τα εργοστάσια της μπύρας ''Βεργίνα'' που διηγείται την πορεία, τα εμπόδια, το επίτευγμα.

Γράφει λοιπόν ο Σ.Σοφιανόπουλος:

Πρωτεΐνη κριθής και ελληνικές ζυθοποιίες

''Και τώρα έρχεται η άλλη εγκληματική αμέλεια (επιεικώς) του ελληνικού κράτους. Η εταιρεία Αμστελ, π.χ. εζήτησε από το ελληνικό κράτος την συνεισφορά του στην προμήθεια κριθής, για να μην αγοράζουν από το εξωτερικό λόγω της παράνοιας που επικρατεί στον τόπο μας και του πρωτογονισμού δεν μπόρεσε η Ελλάδα να προμηθεύσει την Αμστελ με κριθάρι, με αποτέλεσμα αυτή να εισάγει σχεδόν όλην την ποσότητα από το εξωτερικό (βλέπετε, δεν υπάρχει η ΚΥΔΕΠ). Όπως προείπαμε το κριθάρι ζυμώνεται προς παραγωγή μπύρας και προς παραγωγή ουίσκι, το οποίο στην Ελλάδα δεν γίνεται, ενώ θα έπρεπε να γίνεται, γι αυτό και οπτικώς και χρωματικώς δεν διαφέρουν πολύ αυτά τα δύο ποτά. Εάν λοιπόν κάποιος πάρει την μπύρα και την αποστάξει, μπορεί να κάνει ουίσκι. Ως εκ τούτου οι βιομηχανίες μπύρας της Ελλάδος, που είναι αρκετές χρησιμοποιούν τεράστιες ποσότητες κριθής, της τάξεως των εκατομμυρίων τόνων, για να παράγουν τις ατέλειωτες μπύρες της Ελλάδος, εκτός των εισαγομένων ποσοτήτων.

Όταν η μπυραρία ζυμώσει την κριθήν προς παραγωγή μπύρας, της μένει ένα υποπροϊόν, που όπως είπαμε ονομάζεται βύνη, το οποίο πωλούν οι μπυραρίες στους κτηνοτρόφους. Δεδομένου ότι το κριθάρι έχει 11% πρωτεΐνες, το προϊόν που θα περισσέψει, αφού θα ζυμωθούν 5 κιλά, δηλ. ανά 5 κιλά κριθής που ζυμώνεται, περισσεύει 1 κιλό υποπροϊόντος, το οποίο σε ξηρά μορφή είναι 55% πρωτεΐνες, 30% κυτταρίνη, και 12% υγρασία. Η θεωρητική αξία αυτού του προϊόντος πρέπει να είναι σήμερα της τάξεως των 50 δρχ. ανά κιλό, διότι δεν έχει καθόλου υδατάνθρακες μέσα, επειδή αυτοί έχουν ήδη υποστεί ζύμωση. Ο αριθμός του 55% των πρωτεϊνών θα του έδινε την θέση της πρώτης κατηγορίας στον κόσμο πρωτεϊνών για ζωοτροφές, όταν η σόγια έχει 44%, και θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και σαν τροφή του ανθρώπου, αν χρησιμοποιούνταν ανοξείδωτα σκεύη (*).

(*) Πρόκειται για διαπιστώσεις και παράλληλα προτάσεις του Σωτήρη Σοφιανόπουλου τις οποίες αγνόησε έπη δεκαετίες το ελληνικό κράτος. Τα κείμενα αυτά έχουν γραφεί τις δεκαετίες 1970-1980, η ισχύς τους όμως παραμένει έως σήμερα. Πολλά βέβαια έχουν αλλάξει προς την αρνητική πλευρά. Η Αθηναϊκή Ζυθοποιία (Amstel κλπ) έχει περάσει προ πολλού στον πολυεθνικό όμιλο της Heineken), η συμβολαιακή γεωργία που εφαρμόζουν οι μεγάλες εταιρείες καθιστά τους Έλληνες γεωργο-παραγωγούς υπαλλήλους στα χωράφια τους (μελετήστε επιπλέον εδώ), ενώ η Αγροτική Τράπεζα -με τις υποθήκες στον Θεσσαλικό κάμπο- έχει περάσει επίσης στον τραπεζικό όμιλο της Τράπεζας Πειραιώς που ελέγχεται από ξένα κεφάλαια (δείτε εδώ, εδώ, εδώ). Τα περιθώρια λοιπόν -με ευθύνη των κυβερνώντων των τελευταίων δεκαετιών αλλά και των μνημονιακών κυβερνήσεων που παρέδωσαν την εθνική μας κυριαρχία- για την άσκηση μιας εθνικής οικονομικής πολιτικής έχουν ελαχιστοποιηθεί αν όχι εξαλειφθεί.

Η πρόταση του Σ.Σοφιανόπουλου για την παραγωγή υψηλής πρωτεϊνικής αξίας ζωοτροφών είναι σημαντική (για την σπουδαιότητα της δες εδώ και εδώ). Ο Σ.Σ. δεν θεωρητικολογεί διότι κατά την δεκαετία του 1970 είχε δημιουργήσει στην ΧΡΩ.ΠΕΙ. και πρότυπο εργοστάσιο παραγωγής ζωοτροφών με ξένους επιστήμονες και παραγωγούς ζωοτροφών να το επισκέπτονται και να προσπαθούν να υιοθετήσουν την τεχνολογία-τεχνογνωσία που χρησιμοποιούσε. Η απάντηση του ''ελληνικού'' κράτους ήρθε λίγα μόλις χρόνια αργότερα με την κατάσχεση της από την Εθνική Τράπεζα και το οριστικό κλείσιμό της δια του επαίσχυντου Νόμου 1083/1980 των πανωτοκίων (βλέπε εδώ).

***

Η Οδύσσεια των ελληνικών ζυθοποιών πολεμούμενες αδυσώπητα από το ελληνικό κράτος και τις πολυεθνικές. 

Η ιστορία της ελληνικής μπύρας ''Βεργίνα'' σύντομα:

''Η Ζυθοποιία Μακεδονίας Θράκης ιδρύθηκε το 1998. Γεννήθηκε όμως πολλά χρόνια πριν, από την αγάπη του εμπνευστή της για την Ελλάδα. Η ζύμωση για να δημιουργηθεί η μπύρα Βεργίνα και η ζυθοποιία ξεκίνησε στην ψυχή του Δημήτρη Πολιτόπουλου, που αποφάσισε να επενδύσει όλη του τη γνώση, την εμπειρία, τη δημιουργικότητα αλλά και την περιουσία στη χώρα του, στον τόπο του. Γιατί ως πολίτης του κόσμου ο ίδιος, δε δεχόταν μια χώρα σαν την Ελλάδα να μην έχει τη δική της ταυτότητα στην μπύρα.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’90, η Ελλάδα δε διέθετε ούτε μία, 100%, γνήσια ελληνική μπύρα αλλά περιοριζόταν στην παραγωγή ξενόγλωσσων σημάτων από τους πολυεθνικούς-κολοσσούς του κλάδου. Η νέα τότε μπύρα «Βεργίνα», ήταν ένα προϊόν από μια ελληνική εταιρεία, από ελληνικές πρώτες ύλες, από ελληνικά χέρια! Και το καλύτερο από όλα; Είναι μια εξαιρετική μπύρα, αναγνωρισμένη μεταξύ των καλύτερων lager στον κόσμο!'' (εδώ)

Το ελληνικό κράτος όμως είναι εδώ, προκειμένου να ανακόψει την ταχέως εξελισσόμενη πορεία ανάπτυξης των ελληνικών μικρο-ζυθοποιών όπως της ''Μακεδονίας-Θράκης'' (μπύρα Βεργίνα) και της ''ΕΖΑ'' (Ελληνικής Ζυθοποιίας Αταλάντης) αλλά και άλλων μικρότερων όπως της Πειραϊκής Μικρο-ζυθοποιίας, της Χίου, της Κορινθιακής, της Septem (Ευβοίας), της Ζέος (Άργος) κι άλλων τουλάχιστον 20-25 μικρο-ζυθοποιών.
Τα χτυπήματα πολλά τόσο από το κράτος όσο και από τους κολοσσούς-πολυεθνικές που ελέγχουν το 85% της ελληνικής αγοράς μπύρας. Όσον αφορά τις τελευταίες πρόκειται για: την Αθηναϊκή Ζυθοποιία (Heineken, Amstel, ΑΛΦΑ κ.λπ.) που το 2014 έκανε πωλήσεις περί τα 300 εκατ. ευρώ και είναι μέλος του ολλανδικού πολυεθνικού κολοσσού Heineken και την ''Μύθος Ζυθοποιία'' (Μύθος, Carlsberg, Kaiser κ.λπ.) με τζίρο κοντά στα 80 εκατ. ευρώ το 2014 και μερίδιο 17% στην αγορά. Αυτή ανήκει στον έτερο διεθνή παίκτη της μπίρας, τη δανέζικη Carlsberg.

Τελευταίο χτύπημα; Η υψηλή φορολόγηση μόνον των ελληνικών μικρο-ζυθοποιών με νομοσχέδιο -όπως οι ίδιοι οι αγωνιστές Έλληνες ζυθοποιοί δηλώνουν: κομμένο και ραμμένο στα μέτρα των συμφερόντων των πολυεθνικών-.

****

 
Τον Μάιο του 2016, πριν την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, οι Έλληνες μικρο-ζυθοποιοί απέστειλαν επιστολή (εδώ) προς τον πρωθυπουργό κ.Τσίπρα όπου μεταξύ άλλων επισημαίνονται: 

Ηλιακό ξηραντήριο: η χρήση του για την ξήρανση γεωργικών προϊόντων, του ελληνικού λιγνίτη και των σκουπιδιών θα μπορούσε να εξοικονομήσει τεράστιες ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας. Σ. Σοφιανόπουλος: "Ο τότε διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας ενθουσιάστηκε με την ιδέα αλλά τίποτε δεν προχώρησε."

Σε πολλές αναρτήσεις έχουμε αναπτύξει το θέμα της υπονόμευσης επιχειρηματικών προσπαθειών που θα βοηθούσαν στην ανάπτυξη της ελληνικής βιομηχανίας. Την ίδια στιγμή που οι εκάστοτε κυβερνώντες -τα τελευταία 40 χρόνια- εμπόδιζαν κάθε σοβαρή προσπάθεια που θα μπορούσε να οδηγήσει στην ανάπτυξη της ελληνικής βιοτεχνείας, βιομηχανίας και βαρειάς βιομηχανίας καθιστούσαν την Ελλάδα μεγαλο-εισαγωγέα των πολυεθνικών των λοιπών ευρωπαϊκών και αμερικανικών χωρών (σχετικά με επιχειρηματικές προσπάθειες που υπονόμευσαν οι κυβερνώντες, ενδεικτικά βλέπε εδώ: http://hellas-economy.blogspot.gr/2014/08/blog-post_74.html και εδώ: http://hellas-economy.blogspot.gr/2014/09/blog-post_15.html. Σε συνδυασμό με νόμους που επέβαλαν οι κυβερνώντες, όπως για παράδειγμα ο Νόμος 1083 των πανωτοκίων (σχετικά βλέπε εδώ: http://hellas-economy.blogspot.gr/2015/01/1083-30101980.html), η ελληνική βιοτεχνεία και βιομηχανία καταστράφηκε στην πατρίδα μας ολοσχερώς και σήμερα εν έτει 2015 αναζητούμε να βρούμε προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα και να γράφουν το δυσεύρετο πλέον "made in Greece" ή "made in Hellas". 

Με την παρούσα ανάρτηση θα μελετήσουμε μια απλή κατασκευή, αυτή του Ηλιακού Ξηραντηρίου, που πάλι η Ελλάδα έχει μοναδικό προνόμιο και θα έπρεπε να την είχε κατασκευάσει για πολλαπλές γεωργικές και βιομηχανικές χρήσεις. Η ηλιακή ενέργεια στην πατρίδα μας είναι ανεξάντλητη και θα έπρεπε αυτό το μοναδικό προνόμιο να το έχουμε εκμεταλλευθεί στο έπακρο. Ωστόσο, όπως θα δούμε παρακάτω, άνθρωποι του κρατικού μηχανισμού (με τις πιέσεις, προφανώς και ξένων κέντρων) εμπόδισαν και αυτή την προσπάθεια. 

Οδηγό μας στην παρουσίαση του θέματος θα έχουμε το πόνημα του πρώην Αντιπροέδρου της ΧΡΩ.ΠΕΙ. κ. Σ. Σοφιανόπουλου: "Οι "Άγνωστες" πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδος και η πολιτική τους σημασία". Οι επισημάνσεις με bold και οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας προκειμένου να βοηθήσουμε τον αναγνώστη στην καλύτερη κατανόηση του θέματος. Στο τέλος του κειμένου επισυνάπτουμε δικές μας σημειώσεις. Γράφει ο κ. Σ. Σοφιανόπουλος: 

Ηλιακό Ξηραντήριο 

"Όταν κάποιος αφήσει το αυτοκίνητο του στον ήλιο το καλοκαίρι και μετά από 1 ώρα τουλάχιστον θελήσει να πιάσει το τιμόνι, δεν μπορεί, γιατί η θερμοκρασία έχει ξεπεράσει τους 60 βαθμούς, ιδίως καθότι το τιμόνι είναι μαύρο, γιατί το μαύρο είναι καλός αγωγός της θερμότητος. Αυτό με απασχόλησε όταν ήμουν Αντιπρόεδρος και ΔιευθύνωνΣύμβουλος της ΧΡΩΠΕΙ και έκανα διάφορα πειράματα και κατέληξα στα εξής συμπεράσματα:
 

Σύντομη Περιγραφή
 

Προς τον βορρά πρέπει να γίνει ένας τείχος, ο οποίος βάφεται μαύρος. Επίσης, ο πάτος πρέπει να είναι στεγανός και από την πλευρά του νοτιά ανασηκώνεται αυτό ανάλογα με το μέγεθος του ξηραντηρίου περίπου 50 πόντους. Είναι θέμα μελέτης να δούμε το μέγεθος του ξηραντηρίου. Η οροφή πρέπει να κατασκευασθεί από ανοξείδωτο ατσάλι και να υπάρχουν ταυ. Όσο μεγαλύτερες είναι οι διαστάσεις τόσο το καλύτερο, γιατί τόσο πιο πολύς ήλιος εισέρχεται. Η μελέτη απέδειξε ότι για να ρέουν οι σταγόνες από την εσωτερική μεριά προς τα κάτω πρέπει η κλίση να είναι τουλάχιστον 15 μοίρες. Στο νότιο μέρος από την εσωτερική μεριά υπάρχει μία υδρορροή που μαζεύει τις σταγόνες που ρέουν προς αυτήν και βγάζει το νερό εκτός ξηραντηρίου. Τα ανοίγματα του ανοξείδωτου χάλυβος καλύπτονται με τζάμια, π.χ. 5-6 χιλιοστών και το ξηραντήριο είναι έτοιμο. (1) Δηλ. η νότια πλευρά του βλέπει προς τον ήλιο, όπως τοποθετούνται και οι ηλιακοί θερμοσίφωνες (*).

αυτοματοποιημένο πρότυπο ηλιακό ξηραντήριο **

"...εντός πενταετίας εάν δεν μάς διαλύσουν η NAMCO θα φέρνει στην Ελλάδα 1 δις ευρώ..." Π. Κοντογούρης (NAMCO). Η θαυμάσια προσπάθεια επανεκκίνησης της ελληνικής αυτοκινητό-βιομηχανίας και τα εμπόδια που της βάζει το κράτος. Β΄Μέρος

Συνεχίζουμε, με την ανάρτησή μας αυτή την παρουσίαση της υπονόμευσης που δέχτηκε και δέχεται η εταιρεία NAMCO προκειμένου να βγάλει στην παραγωγή το Pony 4, δηλαδή τον απόγονο του θρυλικού Pony 4ης γεννιάς. Ήδη στο Ά μέρος, βλέπε εδώ παρουσιάσαμε ένα συνοπτικό ιστορικό της εταιρείας NAMCO και τον τρόπο με τον οποίο το ελληνικό κράτος υπονόμευσε παντοιοτρόπως την πρωτόγνωρη και αξιολογότατη προσπάθεια δημιουργίας ελληνικής αυτοκινητοβιομηχανίας. Στο "χορό" της καταστροφής τότε και οι συνδικαλιστές -του κακώς νοουμένου συνδικαλισμού- χωρίς συνείδηση και αγάπη για την δημιουργία και την πατρίδα. 

Με την παρούσα μελέτη μας θα παρουσιάσουμε κάποια στοιχεία που δείχνουν ότι και σήμερα, όπως και τότε, οι κυβερνώντες υπονομεύουν την προσπάθεια παραγωγής αυτοκινήτων (έστω και μικρής κλίμακας) στην πατρίδα μας, , τη στιγμή που οι επενδύσεις των πολυεθνικών βαφτίζονται "fast track" και τυγχάνουν προστασίας από το κράτος πέραν κάθε έννοιας δικαίου, σεβασμού του πλούτου της χώρας μας και των πολιτών της (διαβάστε εδώ τη σημείωση 1 σχετικά με τον αγώνα, -τον εξαφανισμένο από τα συστημικά μ.μ.ε.- κατοίκων χωριών της βορειο-ανατολικής Χαλκιδικής εναντίον της Eldorado Gold και του ξεπουλήματος βεβαιωμένων αποθεμάτων μεταλλευμάτων άνω των 16 δις ευρώ). 

                                                                                ***

Όπως είχαμε αναφέρει και στο Ά Μέρος της ανάρτησή μας, είμαστε στο σημείο που η NAMCO (εδώ το site της εταιρείας) έχει ολοκληρώσει το στάδιο των δοκιμών για το Pony 4. Η εταιρεία εδώ και αρκετούς μήνες πήρε άδεια από το Υπουργείο Ανάπτυξης για να ξεκινήσει την παραγωγή του Pony, στη Θέρμη Θεσσαλονίκης. Στα μέσα Σεπτεμβρίου του 2014 δόθηκαν οι σχετικές άδειες από την ΕΣΥΔ στην αρμόδια κρατική αρχή διαπίστευσης, την ΕΒΕΤΑΜ, (Βιομηχανική Έρευνα, Τεχνολογική Ανάπτυξη, Εργαστηριακές Δοκιμές Πιστοποιήσεων και Ποιότητας) να κάνει την πιστοποίηση και να προχωρήσει στις απαραίτητες διαδικασίες.

το γνωστό σε όλους μας Pony την εποχή του θριάμβου του

Τα σχέδια του Π. Κοντογούρη και της NAMCO προγραμμάτιζαν ότι όλα θα ήταν έτοιμα, για την κυκλοφορία του Pony 4, το Φθινόπωρο τρέχοντος έτους. Ωστόσο το κράτος και οι πολυεθνικές εταιρείες ήταν και είναι πάλι εδώ για να... σταματήσουν την προσπάθεια. (οι υπογραμμίσεις και οι επισημάνσεις με bold είναι δικές μας).

Παρακάτω παραθέτουμε απόσπασμα συνέντευξης του προέδρου της NAMCO κ. Π. Κοντογούρη (στο news.gr): "...η καθυστέρηση οφείλεται στην γραφειοκρατική διαμάχη των υπουργείων Ανάπτυξης και της κρατικής υπηρεσίας διαπιστεύσεων - πιστοποιήσεων οχημάτων, ΕΒΕΤΑΜ... Η ΕΒΕΤΑΜ έχει δημιουργηθεί για να πιστοποιεί όσους ενδιαφερόμενους επιθυμούν να βγάλουν στην αγορά κάποιο αυτοκίνητο. Αυτή τη στιγμή όμως μας σαμποτάρουν, γιατί έχουν ορίσει 'ετσιθελικά' δύο ξένες εταιρείες - με αρμοδιότητα του υπουργείου Μεταφορών -, τη γερμανική TUF και την ιταλική DEKRA, οι οποίες στην πραγματικότητα εμποδίζουν το έργο της κρατικής υπηρεσίας πιστοποίησης."

Η προσπάθεια δημιουργίας ελληνικής αυτοκινητό - βιομηχανίας από τους αδελφούς Κοντογούρη και την NAMCO, ο θριαμβός της και η υπονόμευσή της από τους κυβερνώντες και τον κρατικό μηχανισμό τότε και... σήμερα. Ά Μέρος

Σε διάφορες αναρτήσεις στο http://hellas-economy.blogspot.gr/ έχουμε αναφερθεί στο πως οι κυβερνώντες της εκάστοτε περιόδου υπονόμευσαν και τελικά διέλυσαν την Ελληνική βιομηχανία αλλά και την γεωργία-κτηνοτροφία. Αυτά που ζούμε σήμερα ως Ελλάδα οφείλονται στο ότι η ελληνική παραγωγή (βαρειά βιομηχανία, ναυπηγεία, βιομηχανίες διαφόρων κλάδων, γεωργιο-κτηνοτροφία) καταστράφηκε με κύριο εκτελεστή όχι μόνον τα ξένα πολυεθνικά συμφέροντα αλλά το ελληνικό κράτος (δηλαδή τους κυβερνώντες των δυο μεγάλων κομμάτων και των λοιπών που συνέπραξαν...)
                                                                             ***

Μπορείτε εδώ να δείτε πως  ο Κ.Καραμανλής (ο πρεσβύτερος) σταμάτησε χωρίς κανένα λόγο την κατασκευή του μεγαλύτερου στον κόσμο Διϋλιστηρίου αργού πετρελάιου που θα κατασκεύαζε ο καθ. Στρατής Ανδρεάδης στα Μέγαρα. Μπορείτε εδώ να διαβάσετε πως ο Κ. Καραμανλής (ο πρεσβύτερος) σταμάτησε την αξιοποίηση του μεγαλύτερου κοιτάσματος Τύρφης στον κόσμο, αυτό της Τύρφης των Φιλίππων. Μάλιστα έστειλε πίσω στους Σοβιετικούς τα μηχανήματα που είχε παραγγείλει ο Γ. Παπαδόπουλος και υποχρέωσε τους έλληνες πολίτες σε πληρωμή ποινικής ρήτρας 30 εκατομμυρίων δολλαρίων τότε! Διαβάστε εδώ σχετικά με τον ορυκτό μας πλούτο και παραχώρηση αποθεμάτων μεταλλευμάτων, στις Σκουριές και στο Στρατώνι, άνω των 16 δις ευρώ στην Eldorado Gold μόνο έναντι 11 εκατ. ευρώ από την Κυβέρνηση Παπανδρέου και τώρα Σαμαρά-Βενιζέλου. Μπορείτε εδώ να διαβάσετε πως οι κυβερνώντες τότε υπονόμευσαν και διέλυσαν την όλη προσπάθεια παραγωγής κιτρικού οξέος από την ΧΡΩ.ΠΕΙ. Ένα συστατικό, που μόνον λίγες εταιρείες παράγουν και διανέμουν στον κόσμο.

                                                                              ***

Ο πρώην φαρμακοβιομήχανος-οπλοβιομήχανος και πρώην Διευθύνων Σύμβουλος της εταιρείας ΧΡΩ.ΠΕΙ. κ. Σ. Σοφιανόπουλος συνήθιζε να επισημαίνει ότι: "...το ελληνικό κράτος είναι πολύ καλά οργανωμένο ώστε να μη μπορεί να γίνει τίποτε".

Σαν επιβεβαίωση των ανωτέρω συμπερασμάτων παρουσιάζουμε ακόμη μια τραγική περίπτωση υπονόμευσης και διάλυσης -από τους κυβερνώντες και τον κρατικό μηχανισμό- μιας σοβαρής επιχειρηματικής πρωτοβουλίας. Μιας καταστροφής από τους πολιτικούς της κυβέρνησης τότε και σήμερα, κρυπτόμενη υπό της αορίστου έννοιας της.. κρατικής γραφειοκρατίας. Πρόκειται για τη μη έκδοση άδειας - πιστοποίησης στην εταιρεία NAMCO να ξεκινήσει την παραγωγή του νέου Pony 5ης γεννιάς, ενώ όλα είναι έτοιμα.

το εργοστάσιο της NAMCO στη Θεσσαλονίκη (Μάρτιος 1979)*

 

 

Παρακάτω κάνουμε μια συνοπτική ιστορική αναδρομή της εταιρείας, των επιτευγμάτων της και της καταστροφής της. Η Namco είναι μια από τις εκατοντάδες περιπτώσεις μεγάλων βιομηχανιών οι οποίες καταστράφηκαν από το κράτος και τα δυο κυβερνώντα κόμματα τα τελευταία 40 χρόνια. 

Στο πρώτο αυτό μέρος παρουσιάζουμε το ιστορικό της NAMCO, τον θρίαμβό της με την παραγωγή του θρυλικού Pony, την υπονόμευσή της στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και το κλείσιμο του εργοστασίου της το 1983 από τους κυβερνώντες και τους "στρατευμένους" συνδικαλιστές. Στο δεύτερο μέρος που θα ακολουθήσει θα παρουσιάσουμε την προσπάθεια της εταιρείας NAMCO να κυκλοφορήσει το Pony 4, με εξαιρετικά χαμηλό κόστος και το πως οι κυβερνώντες σήμερα την εμποδίζουν να το κάνει υπονομεύοντας εισροή κεφαλαίου άνω του 1 δις ευρώ.

                                                                                 ***

Η Ίδρυση της NAMCO 

H ιστορία των αδελφών Κοντογούρη ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν, τη δεκαετία του 1950 στη Γερμανία, με την προσπάθειά τους να βγάλουν στην παραγωγή ένα φορτηγό με το όνομα «Hellas». Το 1961 ιδρύουν στη Θεσσαλονίκη την εταιρεία FARCO με χρήση γερμανικής και ελβετικής τεχνογνωσίας και ξεκινούν την παραγωγή του FARMOBIL, ενός οχήματος πολλαπλών χρήσεων που φορούσε αερόψυκτο κινητήρα BMW 700 cc, έχοντας κάνει μερικές εξαγωγές στην Πορτογαλία. Σχετικά με το Farmobil, του εξαιρετικού οχήματος πολλαπλών χρήσεων ελληνο-γερμανικής έμπνευσης και τεχνολογίας δείτε αναλυτικά εδώ. To όλο εγχείρημα οδηγήθηκε σε ναυάγιο στη χώρα μας, εξαιτίας της έλλειψης υποστήριξης από το ελληνικό κράτος και η επιχείρηση πωλήθηκε τελικά στην CHRYSLER. 

Εδώ μπορείτε να δείτε ένα μικρό βίντεο του 1963 με στιγμιότυπα από την κατασκευή του Farmobil:  

Στην Ελλάδα δεν δόθηκε η «έγκριση τύπου» για το συγκεκριμένο μοντέλο, γεγονός που ανάγκασε την Chrysler να εγκαταλείψει την χώρα μας.

Το 1972 ο κ. Κοντογούρης ιδρύει την εταιρεία NAMCO (National Motor Company of Greece) και λίγο αργότερα παρουσιάζει το Pony στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, έπειτα από την υπογραφή συνεργασίας με τη Citroën.

Η NAMCO, μεταξύ άλλων, παρήγαγε τα ειδικά οχήματα AGRICAR (τύπου παρομοίου του UNIMOG), 4x4 και 6x6, ενώ εισήγαγε ελαφρά φορτηγά DAEWOO, λεωφορεία παντός είδους EUROBUS, εργοταξιακά βαρέος τύπου TATRA και οχήματα στρατιωτικά όπως το URO Ισπανίας.

Τεύτλα-Ζάχαρη-Μελάσα, η καταστροφή της Βιομηχανίας Ζάχαρης στην Ελλάδα από την Ε.Ε. (Κ.Α.Π.)

Έχουμε αναφερθεί σε προηγούμενες αναρτήσεις για προσπάθειες που έγιναν από ευπατρίδες βιομήχανους και εφοπλιστές με σκοπό να βοηθήσουν την Ελλάδα να αποκτήσει οικονομική αυτοτέλεια και ανεξαρτησία. Οι περισσότερες εκ των προσπαθειών αυτών ναυάγησαν διότι το ίδιο το ελληνικό κράτος στάθηκε απέναντι στις προσπάθειες αυτές. Μάλιστα όπως συχνά συνήθιζε να γράφει ο πρώην Φαρμακοβιομήχανος κ. Σ.Σοφιανόπουλος "το ελληνικό κράτος είναι τόσο καλά οργανωμένο ώστε να μη μπορεί να γίνει τίποτε".

*** 

Εδώ μπορείτε να δείτε πως ο Κ.Καραμανλής (ο πρεσβύτερος) σταμάτησε χωρίς κανένα λόγο την κατασκευή του μεγαλύτερου στον κόσμο Διυλιστηρίου αργού πετρελαίου που θα κατασκεύαζε ο καθ. Στρατής Ανδρεάδης στα Μέγαρα. 

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε πως ο Κ. Καραμανλής (ο πρεσβύτερος) σταμάτησε την αξιοποίηση του μεγαλύτερου κοιτάσματος Τύρφης στον κόσμο, αυτό της Τύρφης των Φιλίππων. Μάλιστα έστειλε πίσω στους Σοβιετικούς τα μηχανήματα που είχε παραγγείλει ο Γ. Παπαδόπουλος και υποχρέωσε τους Έλληνες πολίτες σε πληρωμή ποινικής ρήτρας 30 εκατομμυρίων δολαρίων τότε! 

Τα ίδια συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Διαβάστε εδώ σχετικά με τον ορυκτό μας πλούτο και παραχώρηση αποθεμάτων μεταλλευμάτων, στις Σκουριές και στο Στρατώνι, άνω των 16 δις ευρώ στην Eldorado Gold μόνο έναντι 11 εκατ. ευρώ από την Κυβέρνηση Παπανδρέου και τώρα Σαμαρά-Βενιζέλου.

Με την παρούσα ανάρτηση θα αναφερθούμε στα τεύτλα, την ζάχαρη και την μελάσσα και την υπονόμευση που κάνουν εδώ και δεκαετίες οι κυβερνώντες ώστε να μην έχει ανοίξει η παραγωγή ζαχάρεως σε ιδιώτες (εννοούμε έλληνες βιομήχανους και όχι τις πολυεθνικές) αλλά η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου να κλείνει τα εργοστάσια ζαχάρεως ώστε και σε αυτό το προϊόν να γίνουμε εισαγωγείς των πολυεθνικών.

                                                                       ***

Καταγράφουμε κατωτέρω αποσπάσματα από το βιβλίο του Σ. Σοφιανόπουλου: "Οι "Άγνωστες" πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδος και η πολιτική τους σημασία" στην υποενότητα υπό τον τίτλο:

Τεύτλα-Ζάχαρη-Μελάσσα, οι υπογραμμίσεις και σημειώσεις δικές μας.

καλλιέργεια τεύτλων στην πατρίδα μας

Τεύτλα-Ζάχαρη-Μελάσσα

Είναι γνωστό ότι υπάρχουν δύο ειδών τεύτλα προς βιομηχανοποίηση:
 

α)τα ζαχαρότευτλα που παράγουν ζάχαρη και
β)τα κτηνοτροφικά, που είναι για παραγωγή ζωοτροφών για τα μυρηκαστικά.
 

Η Ελλάδα, σημειωτέον, δεν έχει κάνει παραγωγή τεύτλου προς ζωοτροφή, πράγμα ακατανόητο!

Τα κτηνοτροφικά τεύτλα αποδίδουν περί 7-10 τόνους ανά στρέμμα. Η περιεκτικότης τους είναι περίπου και για τα δύο είδη 13-17% υδατάνθρακες (δηλ. σάκχαρα), 5% περίπου πρωτεΐνες, μπεταΐνη κ.λπ. Όταν ο Έλληνας γεωργός πάει τα τεύτλα του σε ένα από τα 6 εργοστάσια παραγωγής ζαχάρεως της χώρας (τα οποία σημειωτέον είναι κρατικά!), (1) εκεί ζυγίζουν το προϊόν του, εν συνεχεία το αδειάζουν και αφού γίνει ένας πρώτος διαχωρισμός, ξαναφορτώνουν το υποπροϊόν (4%), το οποίο ο γεωργός ξαναπετάει στο χωράφι του. Αυτά όμως σαπίζουν και μετατρέπονται σε οινόπνευμα μέσα στο χωράφι, ενώ αυτό έπρεπε να ξεραίνεται και να γίνεται όλο ζωοτροφή.
 

Πρέπει επίσης να γίνει προσπάθεια, στην Κρήτη ή την Νότιο Πελοπόννησο, να δούμε αν ευδοκιμεί το ζαχαροκάλαμο, για να έχουμε και μία άλλη εναλλακτική λύση. Η μελάσσα από το ζαχαροκάλαμο, όταν αναμειχθεί με την ζάχαρη, μας δίνει μαύρη ζάχαρη, που στην Ελλάδα απαγορεύεται να παραχθεί! Η μελάσσα έχει την εξής σύνθεση: 25-30% νερό, 50% ζάχαρη, 11% πρωτεΐνες, 6% μπεταΐνη. Η μελάσσα είναι η πρώτη ύλη για την παραγωγή της πολύτιμης ουσίας που λέγεται κιτρικό οξύ. Το κιτρικό οξύ είναι απαραίτητο για την κατασκευή αναψυκτικών και το εισάγουμε εξ ολοκλήρου από το εξωτερικό, αφότου το ελληνικό κράτος βραχυκύκλωσε της προσπάθειες της εταιρίας ΧΡΩΠΕΙ να το κατασκευάσει στην Ελλάδα."