Οι δυνατότητες της Ελλάδας στην εκτροφή προβάτων και αιγών. Το πρόβατο Μερινός προέρχεται από διασταύρωση και του Χιώτικου προβάτου. Η Ελλάδα πρέπει να κινηθεί προς την βελτίωση των ρατσών προβάτων και αιγών (βλέπε Μερινός και Μοχαίρ). Αυτόματα θα γίνει χώρα παραγωγής νημάτων, υφασμάτων, δερμάτων (βυρσοδεψεία), χημικών πρώτων υλών και παραγωγός λαλολίνης, προϊόντος που δεν παράγει σήμερα. Σ.Σοφιανόπουλος

Με την παρούσα ανάρτηση μας θα ξεκινήσουμε την μελέτη μας σχετικά με τις αίγες και τις προβατίνες στην πατρίδα μας και ειδικότερα με κάποιες φυλές αυτών που δεν εισήχθησαν -όπως θα έπρεπε στην πατρίδα μας- προκειμένου να επιτευχθεί βελτίωση στις ράτσες τους. Πρόκειται για τα πρόβατα μέρινος και μοχαίρ. 

Βασικός οδηγός μας για την προσέγγιση του θέματος μας θα είναι το πόνημα του χημικού, ιδιοκτήτη και πρ. διευθύνωντος συμβούλου της ΧΡΩ.ΠΕΙ. Σωτήρη Σοφιανόπουλου ''Οι ''Άγνωστες'' πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδας και η πολιτική τους σημασία''. 

Σημειώνουμε ότι το πόνημα αυτό του Σωτ.Σοφιανόπουλου εκδόθηκε το 2003 και η έρευνα και οι σημειώσεις του αφορούν τα παρελθόντα έτη. Επομένως, ακόμη και σε αυτό το θέμα που θα διαπραγματευτούμε κάποια πράγματα μετά από τόσα χρόνια σίγουρα έχουν γίνει πρωτίστως από την ιδιωτική πρωτοβουλία. Ωστόσο, σίγουρα όχι τόσα όσα θα έπρεπε και μπορούμε ώστε η χώρα μας να αξιοποιήσει τις οικονομικές της δυνατότητες και να αυξήσουμε και αναβαθμίσουμε το γεωργικό και κτηνοτροφικό μας προϊόν.  

Οι υπογραμμίσεις και οι επισημάνσεις με bold είναι δικές μας προκειμένου να βοηθήσουμε τον αναγνώστη στην κατανόηση των κύριων σημείων του θέματος. 

Γράφει, λοιπόν, ο Σωτ.Σοφιανόπουλος: 

''Η Πατρίδα μας είναι μία περίεργη περίπτωση. Αν καταφέρνει και επιβιώνει ακόμη, αυτό οφείλεται σε 10.000.000 προβατίνες και σε 6.000.000 αίγες και αυτοί οι χιλιάδες παραγωγοί μας δίνουν 1.200.000 τόνους αιγοπρόβειο γάλα, που χωρίζεται σε 700.000 τόνους πρόβειο γάλα και 500.000 γιδίσιο. (1) Αυτή η αναλογία δεν είναι κανονικά σωστή βάσει του αριθμού των ζώων, αλλά τόσο δείχνουν οι στατιστικές υπηρεσίες, λόγω ότι οι αίγες μας δεν είναι όλες βελτιωμένες. Εάν αυτό οφείλεται στο ότι το λεγόμενο αγριοκάτσικο της Ελλάδος δεν δίνει πάνω από 100 κιλά γάλα το χρόνο, αυτό μπορεί να είναι η αιτία. Πάντως δεν γνωρίζω πόσα αγριοκάτσικα και πόσα βελτιωμένες αίγες έχουμε.

πρόβατο Merino Αυστραλίας (φώτο)

Αν κοιτάξουμε την παγκόσμιο αγορά, θα δούμε ότι υπάρχουν πρόβατα και αίγες διαφορετικών ρατσών από αυτά που έχουμε στην Ελλάδα, τα οποία δεν είναι προς παραγωγή γάλακτος, όπως είναι τα ελληνικά, και αίγες που είναι και για παραγωγή γάλακτος, αλλά πρωτίστως για παραγωγή μαλλιού. Η Αυστραλία π.χ. έχει δεκάδες εκατομμύρια πρόβατα, τα οποία είναι της ράτσας Μερινός και παράγουν το καλύτερο πρόβειο μαλλί του κόσμου. Το πρόβατο μερινός εξελίχθηκε στην Ισπανία και είναι διασταύρωση 3 ρατσών, δύο τις οποίες δεν ενθυμούμαι και του χιώτικου προβάτου. Όταν μια Ισπανίδα πριγκήπισσα υπανδρεύθηκε έναν Σουηδό, έλαβε ως γαμήλιο δώρα επτά πρόβατα μερινός. Από εκεί διέρρευσε το μυστικό και εξαπλώθηκε στην ανθρωπότητα. Το πρόβατο μερινός είναι ένα μικροσκοπικό ζώο, το οποίο όμως έχει μία πιθαμή μαλλί γύρω από το σώμα του και οι Αυστραλοί το εκτρέφουν γι' αυτό το σκοπό. Εισήχθησαν και στην Ελλάδα πρόβατα μερινός προς σφαγή από την Γαλλία, αλλά περαιτέρω δεν ξέρω τι απέγινε. Επίσης, στην Ανατολή υπάρχει η κατσίκα μοχαίρ, που μας δίνει το πιο εκλεκτό μαλλί του κόσμου.
Αυτό που ξέρω μετά βεβαιότητος είναι ότι το Υπ. Γεωργίας δεν έφερε ποτέ ούτε πρόβατα μερινός ούτε κατσίκες μοχαίρ προς εκμετάλλευση του μαλλιού τους.

Αν η Ελλάδα παρήγε μαλλί μερινός και μοχαίρ, όπως θα έπρεπε, η Ελλάδα, αυτομάτως θα γινόταν και χώρα παραγωγής νημάτων αυτών των ποικιλιών, υφασμάτων και πλεκτών (3) και γενικώς θα εργάζονταν χιλιάδες αν όχι εκατομμύρια άνθρωποι και δεν θα είχαμε το σημερινό κατάντημα της ανεργίας και υποαπασχόλησης.
Πέραν αυτών η Ελλάς θα έπαιρνε το μαλλί από πολύ περισσότερα από 50.000.000 αιγοπρόβατα το χρόνο που σφάζει σήμερα, με αποτέλεσμα να είναι μία από τις μεγαλύτερες παραγωγούς χώρες του κόσμου σε λανολίνη (2), προϊόν που σήμερα δεν παράγουμε καθόλου. Εάν μάλιστα αναλογισθούμε και την παραγωγή δέρματος, το καλύτερο δέρμα του κόσμου είναι το σεβρώ (κατσικίσιο), το οποίο είναι πανάκριβο. Η Ελλάδα θα είχε μοντέρνα βυρσοδεψεία (4), χημικές πρώτες ύλες και θα εργάζονταν με άνεση 35.000.000 άνθρωποι, που θα έπρεπε να είναι ο μέσος πληθυσμός της Ελλάδος συγκριτικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ξέρω ότι όλα αυτά ακούγονται περίεργα και δύσκολα, αλλά είναι και απλά και εύκολα. Η Ελλάδα θα είχε μοντέρνα σφαγεία και θα είχε την δυνατότητα να παίξει το ρόλο που της αρμόζει λόγω του κλίματος και της τοποθεσίας της, διότι μόνο η Ελλάδα παγκοσμίως ενώνει 3 ηπείρους (Ευρώπη, Ασία και Αφρική) και είναι και στο σταυροδρόμι των 3 μεγαλυτέρων θαλασσίων οδών του κόσμου (Γιβραλτάρ, Δαρδανέλλια και Σουέζ)''.

Η βαμβακιά (το φυτό) ως ζωοτροφή (αντί να πετάγονται και να επιβαρύνεται ο αγρότης). Μια άριστη ζωοτροφή για τα μηρυκαστικά. Εκκρεμεί το ζήτημα της ποσότητας στα μείγματα ζωοτροφών. Προτεινόμενα μείγματα ζωοτροφών από την έρευνα του Σ.Σοφιανόπουλου Γ' Μέρος

Σε συνέχεια προηγούμενων αναρτήσεων μας -βλέπετε εδώ και εδώ- σχετικά με το μέγα ζήτημα των ζωοτροφών -αφού χωρίς αυτές ούτε κτηνοτροφία μπορεί να υπάρξει, ούτε πτηνοτροφία- και το κυριότερο οι άνθρωποι και τα κράτη δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες διατροφής τους συνεχίζουμε την μελέτη μας με το θέμα της βαμβακιάς ως ζωοτροφής. 

Για να προσεγγίσουμε το σημαντικό θέμα των ζωοτροφών βασιζόμαστε στο πόνημα του πρ. διευθύνοντος συμβούλου της ΧΡΩ.ΠΕΙ. χημικού κ. Σωτήρη Σοφιανόπουλου (στο εξής Σ.Σ.) : ''Οι ''Άγνωστες'' πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδος και η Πολιτική τους σημασία''. Σημειώνουμε ό,τι το ανωτέρω βιβλίο κυκλοφορήθηκε από τον Σ.Σ. το 2003, ωστόσο τα σημαντικά θέματα τα οποία πραγματεύεται, οι αναλύσεις και η έρευνα με τα οποία τα προσεγγίζει έγιναν αρκετά χρόνια νωρίτερα.


Η βαμβάκια ως ζωοτροφή

Με είχε απασχολήσει στο παρελθόν το ερώτημα γιατί δεν χρησιμοποιείται το φυτό της βαμβακιάς- μετά την περισυλλογή του βαμβακιού. Πρέπει να ξέρετε ότι μπαίνουν περίπου 12-15.000 βαμβακιές το στρέμμα. Εάν υπολογίσουμε ότι η μάξιμουμ παραγωγή ανά στρέμμα βάμβακος είναι από 250-350 κιλά ή και λιγότερο, αντιλαμβάνεσθε ότι μια βαμβάκια που ζυγίζει πάνω από 1 κιλό είναι κρίμα να πηγαίνει χαμένη (1).

 
Έτσι λοιπόν πήγα στην περιοχή της Θήβας, όπου καλλιεργούν και βαμβάκι και βρήκα βαμβακοπαραγωγό του οποίου είπα για το θέμα. Με κοίταξε περίεργα και μου είπε, «τι είναι αυτά που λες;». Όλα αυτά γιατί ο βαμβακοπαραγωγός μετά την συλλογή του βάμβακος που πλέον γίνεται με μηχανήματα (βαμβακοσυλλεκτικές μηχανές που θα περάσουν από το χωράφι του 2 φορές για να συλλέξουν το βαμβάκι) πρέπει να πληρώσει τουλάχιστον 1000 δρχ (*). το στρέμμα, για να του καταστρέψουν τις βαμβακιές, ώστε να μπορέσει να οργώσει και να ξανακαλλικεργήσει. Ο άνθρωπος μου στη Θήβα, όταν του είπα ότι δεν θα πρέπει να πληρώσει τις 1000 δρχ. ανά στρέμμα αλλά εγώ θα πάρω τις βαμβακιές, απόρησε και με ρώτησε τι θα τις κάνω. Του είπα λοιπόν ότι θα προσπαθήσω να τις μετατρέψω σε ζωοτροφή. Γέλασε ειρωνικά και εκεί η συζήτηση σταμάτησε. 

(*) Όπως επανειλημμένα έχουμε σημειώσει και σε παλαιότερες αναρτήσεις μας το ερευνητικό έργο του χημικού Σωτήρη Σοφιανόπουλου ξεκίνησε την δεκαετία του 1970, ίσως και νωρίτερα. Πολλά από τα πορίσματα των ευρημάτων του δημοσιεύτηκαν αργότερα και το πόνημα του ''Οι ''Άγνωστες'' πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδας και η πολιτική τους σημασία'' το 2003. Επομένως σε πολλά σημεία αντί του ευρώ χρησιμοποιεί την δραχμή. 

η βαμβακιά

Έπρεπε όμως να βρω κάποιον ο οποίος θα κόψει τις βαμβακιές χωρίς να τις καταστρέψει. Ένας άνθρωπος που είδα που είχε κοπτικό μηχάνημα (βασικά για τριφύλλια) μου είπε ότι δεν μπορεί να ριψοκινδυνεύσει το μηχάνημα του, γιατί κινδυνεύει να καταστραφεί, να σπάσουν δηλ. τα μαχαίρια, επειδή η βαμβάκια στο κάτω μέρος είναι αρκετά ισχυρή και μεγάλη, 50 φορές πιο πολύ από ό,τι το τριφύλλι. Εγώ του απήντησα ότι δεν διαφωνώ ότι κινδυνεύει το μηχάνημα του, αλλά αναλάμβανα εγώ να τον αποζημιώσω για όποια ζημιά πάθαινε. Έτσι έκλεισε η συμφωνία και πήγαμε στο χωράφι του βαμβακοπαραγωγού για να κόψουμε τις βαμβακιές. Ευτυχώς κατά την διαδικασία της κοπής τα μαχαίρια της μηχανής δεν κινδύνευσαν και εν συνεχεία έβαλε άλλο μηχάνημα μέσα, την μπαλλιαστική, και μπαλλιάσαμε τις βαμβακιές. Βεβαίως ο βαμβακοπαραγωγός σταυροκοπιόταν, αλλά αφού εγλίτωσε τις 1000 δρχ. κατ' ελάχιστον που θα πλήρωνε το στρέμμα ήταν μια χαρά. Έβαλα τις βαμβακιές (περίπου 100 δέματα) σε μια αποθήκη και ήρθα στην Αθήνα. Μετά από μερικές ημέρες, πήγα με ένα φορτηγό, φόρτωσα περίπου 20 δέματα (περίπου 25-30 κιλά το κάθε δέμα) και τις έφερα σε μια μικρή βιοτεχνία που είχα φτιάξει στις εγκαταστάσεις του Ν. Ξουρή, λίγο πιο κάτω από τις Τρεις Γέφυρες και επί της Εθνικής Οδού. Γεμάτος αγωνία έλυσα ένα δέμα και έβαλα μέσα στο μύλο με μεγάλο κόσκινο 8 χιλιοστών τις βαμβακιές, τις οποίες από προηγουμένως είχα κόψει σε μικρότερα κομμάτια και τις οποίες άλεσα. Το αποτέλεσμα ήταν ένα πρασινοκαφέ αλεύρι, το οποίο είχε μια καταπληκτική μυρωδιά. Το έβαλα σε σακιά και το έστειλα στον πειραματικό σταθμό που είχα στη Ζάκυνθο, όπου έκανα πειράματα με κοτόπουλα, γαλοπούλες, πάπιες, χήνες, αιγοπρόβατα, αγελάδες και μοσχάρια.

Πρέπει να ξέρετε ότι η εφηρμοσμένη έρευνα και αναπτυξιακή τεχνολογία με την οποία τόσο έχω ασχοληθεί και ακόμη ασχολούμαι ουσιαστικά απαγορεύεται από το νόμο. Γι αυτό και δεν έχουμε κανένα εργαστήριο. Η έρευνα δεν είναι αόριστη και γενική, αλλά συγκεκριμένη. Τα ανώτατα ιδρύματα της χώρας ασχολούνται με βασική και θεωρητική έρευνα, π.χ. ο Δημόκριτος, όπου όλα τα αποτελέσματα πάνε στα σκουπίδια.

άνθος βαμβακιού

Όταν πήγα στη Ζάκυνθο πήρα ένα τσουβάλι από τις αλεσμένες βαμβακιές και τα πήγα στα πρόβατα μου. Ξέρετε ότι όλα τα ζώα εκτός του ανθρώπου ''τρέφονται'' βασικώς με τη μύτη τους και όχι με τα μάτια. Η όσφρηση λοιπόν των προβάτων είναι πολύ καλή . Όταν πλησίαζα με το αλεύρι της βαμβακιάς έχασαν την ηρεμία τους και ήρθαν προς το μέρος μου σαν να ήθελαν να επιτεθούν. Έφαγαν δε το προϊόν μετά μεγίστης μανίας. Αυτό που δεν κατάφερα έκτοτε να κάνω λόγω οικονομικών δυσκολιών και προβλημάτων είναι να αναλύσω κατά πόσον υπάρχει μέσα στην βαμβάκια γκοσιπόλη (που οπωσδήποτε υπάρχει, διότι μερικές βαμβακιές έχουν επάνω βαμβάκι καθώς και καρύδια που δεν έχουν ανοίξει ακόμη). Ένα είναι βέβαιον, ότι η βαμβάκια είναι μια πάρα πολύ καλή ζωοτροφή για τα μυρηκαστικά, χωρίς να μπορώ να πω μετά βεβαιότητος πόση ποσότητα μπορούμε να δώσουμε στα μυρηκαστικά λόγω γκοσυπόλης (4).

Το πρόγραμμα συνεχίστηκε, αλλά όταν αναγκάστηκα να αφήσω αυτό το μικρό εργαστήριο λόγω προβλημάτων του ιδιοκτήτου κ. Ξουρή, δεν μπόρεσα να συνεχίσω. Έκτοτε διάφορα προβλήματα και δυσκολίες προσωπικές δεν μου επέτρεψαν να συνεχίσω. Όταν, πριν 4 περίπου χρόνια πήγα στην Αλεξανδρούπολη για να επισκεφθώ και να πω τη γνώμη μου για ορισμένα προβλήματα σε μια βιομηχανία (που δεν θέλω για λόγους σκοπιμότητος να αναφέρω) πηγαίνοντας προς το εργοστάσιο είδα δεξιά και αριστερά τις βαμβακιές. Και επειδή είχα γνωρίσει και κάποιον που είχε αγελάδες σε κοντινό σταύλο θεώρησα ότι ήταν καλή ευκαιρία να συνεχίσω το πείραμα. Μπήκαμε λοιπόν σε ένα χωματόδρομο και φτάσαμε στο σημείο όπου ήταν ένας βαμβακοπαραγωγός και συζητούσε με έναν κάτοχο μηχανήματος που θα κατέστρεφε βαμβακιές. Τον πλησίασα και του είπα «ξέρω ότι θα δώσετε τουλάχιστον 1000 δρχ. το στρέμμα στον κύριο για να καταστρέψετε τις βαμβακιές σας και σας λέω ότι δεν χρειάζεται να το κάνετε. Θα παρακαλούσα τον κύριο να τις κόψει και να τις μπαλλιάσει και εγώ θα τον πληρώσω». Ο βαμβακοπαραγωγός με κοίταζε περίεργα και είπε γελώντας: «μα εδώ εγώ έχω 150 στρέμματα και θα πληρώσω 150.000 δρχ. Από τον ουρανό έπεσες;». Του απαντώ, «όχι, μόλις ήρθα από την Αθήνα». Και ο κάτοχος του μηχανήματος συμφώνησε, όπως και έπραξε και μετά μεταφέραμε τις βαμβακιές σε μια αποθήκη. Δυστυχώς ο σταυλος έπιασε φωτιά και εδώ τελειώσαμε. 

Ζωοτροφές. Βαμβακόσπορος (που περιέχει και το βαμβακέλαιο) σε σύγκριση με την Βαμβακόπιτα. Βαμβακάλευρο και μελάσα. Επιστολή του Σ.Σοφιανόπουλου που καταδεικνύει την πολεμική του κράτους στην προσπάθεια δημιουργίας προτύπου εργοστασίου ζωοτροφών. Β' Μέρος

Με την παρούσα ανάρτηση συνεχίζουμε την μελέτη μας (βλέπε εδώ το πρώτο μέρος) για το σημαντικότατο θέμα των ζωοτροφών. Η βάση μιας ισχυρής οικονομίας με κύρια χαρακτηριστικά την αυτάρκεια βασικών προϊόντων και ανεπτυγμένη κτηνοτροφία προϋποθέτει ανεπτυγμένη γεωργία που θα δώσει ως πρώτη ύλη τα συστατικά για τις ζωοτροφές. 

Από εκεί και πέρα χρειάζεται έρευνα και εμπλοκή της βιομηχανίας ώστε να παραχθούν φυράματα ζωοτροφής, τα οποία είναι και ποιοτικά και προσιτά οικονομικά από τους κτηνοτρόφους.

Ο πρ. ιδιοκτήτης της ΧΡΩ.ΠΕΙ., στο έργο του οποίου και βασιζόμαστε για να μελετήσουμε το θέμα των ζωοτροφών είχε αναπτύξει στην ΧΡΩ.ΠΕΙ. τόσο την έρευνα όσο και την παραγωγή ζωοτροφών. Συμμετείχε ο ίδιος σε διαγωνισμούς για την παραγωγή ζωοτροφών για λοιπές κτηνοτροφικές μονάδες, πέτυχε εξαγωγές ζωοτροφών στην Αγγλία, Ολλανδία, Αυστρία και λοιπές χώρες ενώ τόσο ο ίδιος ως άριστος επιστήμονας - χημικός, όσο και οι 120 επιστήμονες της ΧΡΩ.ΠΕΙ. ανέπτυξαν τεχνογνωσία στην παρασκευή ζωοτροφών, η οποία ήταν ανώτερη πολλών αντίστοιχων μονάδων του εξωτερικού αλλά και περιζήτητη από τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες που δραστηριοποιούνταν στον τομέα αυτό.

***

Παρακάτω μεταφέρουμε ένα απόσπασμα από επιστολή του ιδίου του Σωτήρη Σοφιανόπουλου -τον Νοέμβριο του 1981- και με κοινοποίηση προς -τον τότε πρωθυπουργό (Ανδρέα Παπανδρέου) με αμέσως προηγούμενο τον Γ. Ράλλη και πριν τον Κ.Καραμανλή- και την εφημερίδα ''Βήμα'' (στην οποία δημοσιεύτηκε άρθρο το οποίο αμφισβητούσε τις προσπάθειες της ΧΡΩ.ΠΕΙ.) και τα Υπουργεία Συντονισμού, Βιομηχανίας, Εμπορίου και Γεωργίας. 

Για την ιστορία του πράγματος πρέπει να σημειώσουμε ότι το όλο έργο της ΧΡΩ.ΠΕΙ. (όπως και εκατοντάδων άλλων μεγάλων βιομηχανιών) είχε αρχίσει να υπονομεύεται μετά την μεταπολίτευση επί πρωθυπουργίας Κ. Καραμανλή. Υπάρχει πληθώρα υλικού (επιστολές, άρθρα, συνεντεύξεις κλπ) του Σωτήρη Σοφιανόπουλου και άλλων επιχειρηματιών που αποδεικνύουν τα ανωτέρω και εγκαλούσαν τον τότε πρωθυπουργό. Τον ίδιο καταστροφικό ρόλο προς τις υγιείς μεγάλες Ελληνικές βιομηχανικές επιχειρήσεις επέδειξαν και οι μετέπειτα πρωθυπουργοί. Και φτάσαμε στο σήμερα όπου πλέον η Ελλάδα έχει απoβιομηχανοποιηθεί πλήρως, οι περισσότερες βιομηχανίες που λειτουργούν ανήκουν σε πολυεθνικές, η ανεργία έχει εκτοξευθεί σε ποσοστά -από τα μεγαλύτερα χωρών του ΟΗΕ- ενώ υπάρχει ένα αδικαιολόγητα διευρυμένο, δυσκίνητο και παρασιτικό δημόσιο (σε ένα μεγάλο ποσοστό και όχι βέβαια στο σύνολο του). Μη ξεχνάμε άλλωστε ότι σε αυτό το Δημόσιο εντάχθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες των κομματικών στρατών (πράσινων, μπλε, κόκκινων και πορτοκαλί). Ωστόσο η λειτουργία του ΑΣΕΠ τα τελευταία χρόνια αποτέλεσε μια εξαίρεση στην άνευ όρων και προϋποθέσεων εισαγωγή υπαλλήλων στον δημόσιο τομέα όποτε βέβαια, και όταν οι θέσεις προκηρύσσονταν μέσω αυτού και δεν τον παρέκαμπταν. 

Το απόσπασμα της επιστολής του Σ.Σοφιανόπουλου που αναφέρεται στις ζωοτροφές: 

''...το ίδιο ερευνητικό πρόγραμμα απέδωσε το know how για την ΧΡΩ.ΠΕΙ. μετά πέντε ετών έρευνα της παραγωγής πρωτεϊνούχων αλεύρων ζωϊκής προελεύσεως για φυράματα αλλά και τα μηχανήματα παραγωγής στην Ελλάδα με οικονομία συναλλάγματος πολλών εκατομμυρίων δολαρίων.

Αυτό το προϊόν εκτός των πωλήσεων στην Ελλάδα εξήγετο και στην Αγγλία, Ολλανδία, Αυστρία κλπ και αυξανομένης της παραγωγής θα μπορούσε να εξαχθεί και σε πολλές άλλες χώρες της κοινής αγοράς, διότι εζητείτο επιμόνως και από την Γερμανία και αλλού. Ας σημειωθεί ό,τι αυτήν την τεχνολογία πολύ λίγα κράτη στον κόσμο την κατέχουν ακόμη. Και ενώ είχαμε πάρει άδεια βάσει Νόμου του 1965 κατόπιν συστάσεως τριμελούς επιτροπής υπό του Υπουργού Γεωργίας αριθμός αδείας 3856/25.9.1972 και είχαμε βάσει άλλου Νόμου αγοράσει ένα μικρό ναυπηγείο σαν τοποθεσία, όμως για την μεταφορά και επέκταση της εγκαταστάσεως και επέκταση και διευκόλυνση θαλάσσιας μεταφοράς διότι εκεί πλησίον ήταν και οι πρώτες ύλες στην παραλία Αυλίδος, συνέβησαν τα εξής εξωφρενικά. 

Με την μεταπολίτευση και ενώ η επένδυση είχε σχεδόν τελειώσει 50.000.000 δρχ -και είχε αγοραστεί και η μεγαλύτερη κοκκοποιητική μηχανή της Ελλάδας τότε- για παραγωγή 11 τόνων την ώρα, το Υπουργείο Βιομηχανίας (Κ. Κονοφάγος), απαγόρευσε την συνέχιση των εργασιών με απαράδεκτους ισχυρισμούς ότι δήθεν δεν είχαμε άδεια ενώ είχαμε του Υπ.Γεωργίας 3856/25.9.1972 και για την μόλυνση του περιβάλλοντος, το οποίο μολύνεται είτε με καυσαέρια πετρελαίων -που δεν είχαμε διότι δεν προκύπτουν κατά την επεξεργασίαν. Μόνον οσμή δυσάρεστος προέκυπτε ενίοτε, η οποία όμως δεν μολύνει το περιβάλλον, αλλά αυτό είχε αντιμετωπισθεί δια καύσεως των πτυτικών. 

Όταν επισκέφθηκα τον Υπουργό κ.Κ.Κονοφάγο και εζήτησα την συγκρότηση επιτροπής επιστημόνων της εκλογής του Υπουργείου για την διαπίστωση της ορθότητας των ισχυρισμών μας, διημείφθη ο εξής απίστευτος διάλογος:

Ζωοτροφές. Η διατροφή των ζώων είναι το παν και από αυτήν εξαρτάται όλη η υπόθεση της κτηνοτροφίας. Βασικές πληροφορίες περί ζωοτεχνίας. Α' Μέρος

Με την παρούσα ανάρτηση θα μελετήσουμε το θέμα των ζωοτροφών. Ίσως ξενίζει τον αναγνώστη ό,τι το θέμα των ζωοτροφών είναι σπουδαιότατο αν όχι το σπουδαιότερο (βλέπε και εδώ) δεδομένου ότι αποτελεί την βάση της κτηνοτροφίας ενός κράτους. Αν το κράτος αυτό, λοιπόν, δεν έχει λύσει το θέμα των ζωοτροφών -που προϋποθέτει ανεπτυγμένη γεωργία- τότε είναι πλήρως εξαρτημένο τόσο στις εισαγωγές ζωοτροφών όσο και στις εισαγωγές (βλέπε και εδώ) προϊόντων ζωϊκής προέλευσης, δηλαδή γάλατος, τυριού, κρέατος (όλων των ειδών). Με άλλα λόγια το εν λόγω κράτος ή έθνος δεν έχει αυτάρκεια βασικών αγαθών ή απλούστερα δεν μπορεί να εξασφαλίσει το γάλα των παιδιών του και το ψωμί του λαού του.

Αξίζει να καταγράψουμε ένα απόσπασμα από τα όσα έχει γράψει σχετικά με το θέμα ο πρ. διευθύνων σύμβουλος και ιδιοκτήτης της ΧΡΩ.ΠΕΙ. Σωτήρης Σοφιανόπουλος: 

''...θέλω λοιπόν να τονίσω ότι ο Έλλην ποιμένας πρέπει να γίνει καταρτισμένος κτηνοτρόφος. Μονό έτσι θα πλουτίσει η τάξη των αγροτών και κτηνοτρόφων, που ενώ είναι οι στυλοβάτες της οικονομίας και της κοινωνίας μας είναι παντελώς εγκαταλελειμμένοι από το κράτος. Μόνο έτσι θα πλουτίσει και θα γεμίσει με πληθυσμό η ελληνική επαρχία, που τώρα ερημώνει. Μόνον έτσι θα κερδίσει η χώρα μας αστρονομικές ποσότητες χρημάτων που τώρα ξοδεύει για να εισάγει ζωτικά προϊόντα όπως γάλα, τυρί και ζωοτροφές από ξένες χώρες, ενώ κάλλιστα η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι τουλάχιστον αυτάρκης στα προϊόντα αυτά λόγω κλίματος και φυσικού πλούτου...''

Το θέμα των ζωοτροφών θα προσεγγίσουμε σε συνέχειες αρχής γενομένης από την παρούσα ανάρτηση. Ο αναγνώστης ίσως θεωρήσει κουραστική και αναλυτική την παρακάτω προσέγγιση. Όσοι όμως ασχολούνται με την ζωοτεχνία και επομένως και τις ζωοτροφές σίγουρα θα έχουν συναντήσει τις παρακάτω παραμέτρους στην κτηνοτροφική απασχόληση τους. Παρουσιάζουμε το θέμα με την ελπίδα να γνωρίσουμε τις δυνατότητες που έχει η πατρίδα μας στον τομέα των ζωοτροφών και της κτηνοτροφίας αλλά και να γνωρίσουμε την επιστήμη της ζωοτεχνίας. 

Για να προσεγγίσουμε το σημαντικό θέμα των ζωοτροφών βασιζόμαστε στο πόνημα του πρ. διευθύνοντος συμβούλου της ΧΡΩ.ΠΕΙ. κ. Σωτήρη Σοφιανόπουλου (στο εξής Σ.Σ.) : ''Οι ''Άγνωστες'' πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδος και η Πολιτική τους σημασία''. Σημειώνουμε ό,τι το ανωτέρω βιβλίο κυκλοφορήθηκε από τον Σ.Σ. το 2003, ωστόσο τα σημαντικά θέματα τα οποία πραγματεύεται, οι αναλύσεις και η έρευνα με τα οποία τα προσεγγίζει έγιναν αρκετά χρόνια νωρίτερα. Ας μην ξενίζει, λοιπόν, τον αναγνώστη η αναφορά σε προηγούμενη χρονική περίοδο ή σε στοιχεία που ομοίως αναφέρονται πολύ πριν το 2003. Γράφει ο Σ.Σ.: 

ΖΩΟΤΡΟΦΕΣ

Ο Θεός έχει δώσει στον άνθρωπο και το ζωϊκό βασίλειο τρεις τροφές;

1) πρωτεΐνες ή λευκώματα
2) υδατάνθρακες ή σάκχαρα και
3) λίπη και έλαια 

και φυσικά το νερό, που ναι μεν δεν είναι τροφή, αλλά απαραίτητο συστατικό για την διατήρηση του ζώντος οργανισμού, καθώς και τα μικροστοιχεία (φωσφόρου, ασβεστίου, σιδήρου κ.λ.π. και βιταμίνες που θεωρούνται και βιοκαταλύτες).

Άνευ των παραπάνω ουσιών δεν μπορεί να υπάρξει ζων οργανισμός των μεγάλων ζώων και πτηνών. Επίσης πρέπει να σημειωθεί ότι τα οστά αποτελούνται από ένα άλας του φωσφορικού οξέως και του ασβεστίου, το περιβόητο φωσφορικό ασβέστιο. Η έλλειψη αυτής της σημαντικής πρώτης ύλης ονομάζεται ασβεστοπενία και τα θηλυκά ζώα που πάσχουν από ασβεστοπενία δεν μπορούν να γεννήσουν. Και αυτό γιατί η ίδια η φύσις παίρνει από την μητέρα και δίδει στον νέο κυοφορούμενο οργανισμό, ούτως ώστε αν δεν έχει περίσσευμα ο οργανισμός της μητρός, το έμβρυο παίρνει από τα οστά της. 'Όταν έχουμε π.χ. ένα μοσχάρι νεογέννητο που είναι περί τα 25 κιλά, 20% αυτού του βάρους είναι οστά. Εάν η μητέρα δεν έχει καταναλώσει αρκετό φωσφορικό ασβέστιο ή διασβέστιο μέσω της τροφής της, παθαίνει ασβεστοπενία και 1-2 ημέρες μετά τον τοκετό πέφτει κάτω και αν δεν γίνει η περίθαλψη του ζώου έγκαιρα, αυτό πεθαίνει. Η ιατρική επιστήμη έχει επινοήσει ορούς που περιέχουν αυτό το άλας. Το ασθενές ζώο στο οποίο θα παρασχεθούν αυτοί οι οροί τρέμει σύγκορμο (διότι είναι πολύ ισχυρή η διαδικασία του μεταβολισμού) και μετά από 1 ώρα το πολύ σηκώνεται και τρώει. Όποιος δεν έχει δει αυτό το θαύμα της φύσεως δεν μπορεί να το κατανοήσει. Οι αγελάδες και γενικώς τα γαλακτοφόρα ζώα, εφόσον το γάλα που μας αποδίδουν εμπεριέχει και ασβέστιο, πρέπει να λαμβάνουν διατροφή ισορροπημένη με επαρκείς ποσότητες φωσφορικού ασβεστίου.

βαμβακόσπορος

Βούβαλος της Μακεδονίας: το 1912 η Ελλάδα είχε 220.000 βουβάλια, το 2002 το πολύ 1.000, σήμερα 3.200. Ο Βούβαλος μπορεί να εξελιχθεί σε μια απο τις κύριες πηγές προμήθειας κρέατος. Το γάλα του θηλυκού βούβαλου: έχει την πλουσιότερη περιεκτικότητα σε λιπαρά παγκοσμίως, είναι κατάλευκο και νοστιμότατο, έχει μεγαλύτερη περιεκτικότητα σε σίδηρο, φώσφορο, βιταμίνη Α. Τεράστιες οι προοπτικές του: στην εκτροφή και πώληση του κρέατος του στην Ευρώπη (αναγκαία η ίδρυση συνεταιριστικής βιομηχανίας κρέατος), στην παραγωγή του μοναδικού βουβαλίσιου βουτύρου, στην αξιοποίηση του γάλακτος στην τυροκομία (τυριών τύπου μοτσαρέλα), στην ζαχαροπλαστική, στην παραγωγή δερμάτων και πινέλων. Προϋπόθεση η προστασία των υγρότοπων στους οποίους ζεί.

Με την παρούσα ανάρτηση παρουσιάζουμε ένα ελληνικό ζώο, το οποίο πριν 15 χρόνια περίπου έφθασε στα όρια του πλήρους αφανισμού. Κι αυτό διότι -για μια ακόμη φορά- το ελληνικό κράτος έδειξε την πλήρη αδιαφορία του για την βελτίωση της παραγωγικότητάς του, την επισήμανση των μοναδικών χαρακτηριστικών του, την αξιοποίηση των προοπτικών του απο την εκτροφή και εξαπλωσή του. Πρόκειται για τον βούβαλο της Μακεδονίας. 

Προκειμένου να γνωρίσουμε το όλο θέμα θα αξιοποιήσουμε το αντίστοιχο απόσπασμα απο το βιβλίο του ιδιοκτήτη της ΧΡΩ.ΠΕΙ. Σωτήρη Σοφιανόπουλου: ''ΟΙ ''Άγνωστες'' πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδας και η πολιτική τους σημασία''. Στο τέλος του κειμένου του βιβλίου θα παρέμβουμε με σημειώσεις για την καλύτερη κατανόηση του θέματος. Οι υπογραμμίσεις και οι επισημάνσεις με bold είναι δικές μας. 

Γράφει σχετικά ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος: 

Ο Βούβαλος της Μακεδονίας

Είναι τραγικό να ξέρεις ορισμένα πράγματα και ταυτοχρόνως να αντιλαμβάνεσαι ότι αγνοούνται σχεδόν από το σύνολο του ελληνικού λαού. Π.χ. ότι το 1912 μετά τους βαλκανικούς πολέμους, που ανακτήσαμε την Μακεδονία, είχαμε 220.000 βουβάλια, και μετά από 90 χρόνια έχουμε το πολύ 1000.(1) Αυτή η προδοτική πράξη του Υπ. Γεωργίας είναι ακατανόητη, αλλά επειδή ο κόσμος δεν την γνωρίζει, δεν μπορεί να αντιδράσει, αλλά πάντα ψηφίζει τους ίδιους.

Αυτό το καταπληκτικό ζώο μένει έγκυο 10 μήνες, ενώ η συνήθης αγελάδα 9 μήνες. Παρόλο δηλ. που είναι οπτικώς σχεδόν όμοιο με το βοοειδές και της ιδίας κατηγορίας, όταν διασταυρωθεί με το κοινό βοοειδές αποδίδει ένα ενδιάμεσο στείρο είδος, όπως π.χ. το μουλάρι, που είναι αποτέλεσμα διασταύρωσης όνου και ίππου. Αντίστοιχο πρόβλημα είχαν και οι ΗΠΑ με τον βούβαλο τους (buffalo) και πειραματίζονταν 70 χρόνια για να δημιουργήσουν ένα παραγωγικό ζώο από την διασταύρωση βουβάλου-βοοειδούς. Ένας επιστήμων ονόματι Μπαζόλο διασταύρωσε τις ποικιλίες Switz, Holstein και βούβαλο και κατάφερε να παραγάγει ένα παραγωγικό ζώο. Οι αναλογίες ήταν 3/8, 3/8 και 2/8. Αυτό το καταπληκτικό ζώο το ονόμασαν οι Αμερικανοί beefalo (από τις λέξεις beef και buffalo). Την δεκαετία του 1970 είχα και ένα προσπέκτους για το ζωό αυτό όπου περιγραφόταν «ο ταύρος των 2,5 εκατομμυρίων δολλαρίων», που σε σημερινά λεφτά είναι 1 δις δραχμές. Είναι φανερό πόσο μεγάλη σημασία έδωσαν οι Αμερικανοί στο ζώο αυτό, το οποίο απεσβέσθη, αν θυμάμαι καλά, σε 2,5 χρόνια. Αυτό που δεν ξέρω είναι η διάρκεια κύησης του βουβάλου των ΗΠΑ σε σχέση με τον βούβαλο της Μακεδονίας. Ένα είναι πάντως βέβαιον: ότι όχι μόνο το ελληνικό κράτος δεν έχει κάνει καμία προσπάθεια αξιοποιήσεως του ζώου αυτού, αλλά το οδήγησε σχεδόν στην εξαφάνιση του. (2)

Πιστεύω ακραδάντως ότι κάτι πρέπει να κάνουμε με το ζώο αυτό για τους εξής λόγους:

ο Βούβαλος της Μακεδονίας και ο Τρύφων Γιαντσίδης (εκτροφέας)

 

 

 

Η απόδοση του σε γάλα δεν υπερβαίνει τα 11 κιλά ημερησίως. Η περιεκτικότης όμως του γάλακτος σε λιπαρά είναι η πλουσιότερη γνωστή στον κόσμο (8,5-9%). Δηλαδή,από πλευράς βουτύρου ένας θηλυκός βούβαλος ισοδυναμεί με μία αγελάδα που παράγει 25 κιλά γάλα. Το γάλα της βουβάλας είναι κατάλευκο και νοστιμότατο. Στην Θεσσαλονίκη πριν 30 χρόνια υπήρχαν καταστήματα που πουλούσαν γλυκίσματα με το γάλα βουβάλας ως πρώτη ύλη. Άλλο πλεονέκτημα του βούβαλου της Μακεδονίας είναι ότι διατρέφεται με πάρα πολύ απλή τροφή, π.χ. με σανό, διότι έχει άλλη πεπτική διαδικασία λόγω της μικροβιακής χλωρίδας του μεγάλου στομάχου του. [σχετικά με τις ζωοτροφές δείτε εδώ και εδώ] Δεν χρειάζεται εξελιγμένη ζωοτροφή που είναι πανάκριβη. Δεν προσβάλλεται από ασθένειες όπως τα βοοειδή και γενικώς είναι ένα φθηνότατο ζώο. Η προδοσία του ελληνικού κράτους έγκειται στο ότι έχουν υποβαθμίσει το κρέας αυτού του ζώου και δεν πωλείται στις τιμές του μοσχαρίσιου, ενώ έπρεπε να είναι ακριβότερο, γιατί το αξίζει, αλλά και για να διασωθεί το ζώο. Η αιτιολογία είναι ότι το κρέας είναι σκούρο. Και το χαβιάρι είναι μαύρο, πολύ πιο σκούρο από το βουβαλίσιο κρέας, αλλά η τιμή του είναι υψηλότατη. Εξάλλου όταν ψήνεται το κρέας σκουραίνει ούτως ή άλλως. (3)

Το μοναδικό πρόβλημα του βουβάλου είναι ότι δεν προσαρμόζεται εύκολα στο νέο αφεντικό και ουσιαστικώς τα βουβάλια πρέπει να έρχονται σε επαφή με έναν άνθρωπο και όχι με πολλούς. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι ένα ημιάγριο ζώο, διότι τέτοιος είναι ο βούβαλος της Μακεδονίας, δεν είναι ευπροσάρμοστος. Τέτοια ζώα έχουν τόσο οι Βούλγαροι όσο και οι Ιταλοί και καταναλίσκουν μεγάλα ποσά για την βελτίωση του, οι δε Ιταλοί φτιάχνουν και ένα καταπληκτικό τυρί από το βουβαλίσιο γάλα, την mozzarella, το οποίο είναι πανάκριβο.[σχετικά με την τυροκομία στην Ελλάδα δείτε εδώ, εδώ και εδώ]

Επειδή η εποχή μας είναι εποχή και της οικολογίας θα μπορούσαμε να εξάγουμε βουβαλίσιο βούτυρο στην λοιπή Κοινή Αγορά, γιατί πρόκειται σχεδόν για άγριο ζώο, και θα μπορούσαμε να το πουλάμε σε πολύ υψηλή τιμή. Το ελληνικό κράτος πρέπει να ιδρύσει ειδικό γραφείο στο Υπ. Γεωργίας που να ασχολείται με τη διάσωση και εξέλιξη αυτού του καταπληκτικού ζώου καθώς και για την βελτίωση του κρέατος και γάλακτος του. [σχετικά με τις προδοσίες των κυβερνήσεων και του κράτους εις βάρος της πατρίδος μας δείτε ενδεικτικά εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ] Διότι αν συνεχίσουμε αυτό το ζώο δεν θα το βλέπουμε πια στις πεδιάδες και τα ποτάμια της Μακεδονίας, αλλά σε φωτογραφίες. Πέρα από το γεγονός ότι έχει αρκετό τρίχωμα συγκριτικά με τα λοιπά βοοειδή, το οποίο μπορεί να δώσει πινέλα, και το δέρμα του. Δεν γνωρίσω αν μπορεί να χρησιμοποιηθεί η μεγάλη κοιλία του βουβάλου για την παρασκευή πατσά, αλλά μία μικρή δοκιμή θα μας δείξει. Επίσης και τα κέρατα του ζώου μπορούν να αξιοποιηθούν για παραγωγή κουμπιών.

Η καλύτερη χρήση του τυρόγαλου είναι ως ζωοτροφή. Εμπλουτίζοντας το τυρόγαλο με ιχνομέταλλα και βιταμίνες έχουμε πλήρη ζωοτροφή χοιρινών. Η τεχνολογία παρασκευής υψηλής προστιθέμενης αξίας προϊόντων απο το τυρόγαλο υπάρχει και είναι Ελληνική. Ένα παράδειγμα ελληνικής μονάδας παραγωγής χοίρων με πλήρη αξιοποίηση των υπολειμμάτων και υποπροϊόντων. Σ.Σοφιανόπουλος Γ' μέρος

Σε δυο προηγούμενες -σχετικές- αναρτήσεις παρουσιάσαμε γενικά κάποια στοιχεία περί κτηνοτροφίας και κατόπιν αναλύσαμε την χρήση και την σπουδαιότητα του τυρόγαλου, σύμφωνα με την μελέτη του ιδιοκτήτη της ΧΡΩ.ΠΕΙ. Σωτήρη Σοφιανόπουλου υπο τον τίτλο: "Οι ''Άγνωστες'' πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδος και η πολιτική τους σημασία''. Για τις δυο σχετικές αναρτήσεις μπορείτε να δείτε εδώ:  για το Ά μέρος και εδώ: για το Β' μέρος. 

Με την παρούσα ανάρτηση, συνεχίζουμε με το Γ' και τελευταίο μέρος της μελέτης του Σωτήρη Σοφιανόπουλου σχετικά με το γάλα και το τυρόγαλο και τις χρήσεις του. Χρήσεις οι οποίες μπορούν σε πολλές περιπτώσεις να δώσουν διέξοδο στα οικονομικά αδιέξοδα και την έλλειψη αυτάρκειας, ακόμη και βασικών προϊόντων απο την οποία πάσχει η πατρίδα μας. Είναι αδιανόητο, τα όσα γράφει ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος να εφαρμόζονται εδώ και δεκαετίες σε άλλες χώρες και απο τις πολυεθνικές που δραστηριοποιούνται στον αγροτικό-κτηνοτροφικό τομέα και στην Ελλάδα οι κτηνοτρόφοι να είναι εγκαταλειμμένοι το ελληνικο κράτος και τις υπηρεσίες του. Αποτέλεσμα: κατακόρυφη μείωση του γεωργικού και κτηνοτροφικού προϊόντος της χώρας μας, άμεση και τεράστια σε ποσοστό εξάρτηση απο τις εισαγωγές πολυεθνικών και λοιπών χωρών, ανεργία, εκατοντάδες χιλιάδες τόνοι υποπροϊόντων πεταμένα στις χωματερές και τόσα άλλα. 

                                                                          ***

Επαναδημοσιεύουμε, για λόγους συνέχειας, την τελευταία παράγραφο της προηγούμενης σχετικής ανάρτησης και συνεχίζουμε με το Γ' μέρος της. Στη μελέτη του Σωτήρη Σοφιανόπουλου παρεμβαίνουμε με σημειώσεις καθώς και υπογραμμίσεις και επισημάνσεις με bold για να βοηθήσουμε τον αναγνώστη και να επιστήσουμε την προσοχή του σε κάποια βασικά σημεία. 

Τυρόγαλο

...

Για να μην γίνεται παρεξήγηση, το τυρόγαλο είναι το προϊόν που παραμένει μετά και από την μυζήθρα ή μανούρι. Οι μικροδιαφορές που υπάρχουν έγκειται στο ότι προσθέτουν λίγο γάλα, για να βγάλουν περισσότερη μυζήθρα. Η μυζήθρα βγαίνει μετά την τυροκόμηση και μετά το σούρωμα του τυριού ο τυροκόμος ή το τυροκομείο παίρνουν το υγρό αυτό το οποίο και βράζουν. Δια του βρασίματος γίνεται συσσωμάτωση των λίγων πρωτεϊνών που περιέχει, οι οποίες βγαίνουν στην επιφάνεια και εκεί μαζεύονται με μία ειδική κουτάλα. Το υπόλοιπο είναι το τυρόγαλο.

Η καλύτερη χρήση του τυρογάλου είναι ως ζωοτροφή (1), όταν είναι ακόμη υγρό, συνήθως για τα χοιρινά. Επειδή όμως το μικρό χοιρινό δεν μπορεί να αφομοιώσει τόσο πολύ νερό, διότι το μέγεθος του στομάχου του είναι μικρό, η καλύτερη μέθοδος είναι η ξήρανση, δηλ. τα 100 κιλά πρέπει να γίνουν 50 κιλά, αλλά τα στερεά συστατικά από 7% γίνονται 14%. Και άλλη μια φορά εις το ήμισυ, δηλ. 25 κιλά, και η στερεά ουσία ξαναδιπλασιάζεται και ανεβαίνει στο 28%. Έχουμε δηλ. το 25% της αρχικής μάζης του τυρογάλου, που θα δώσει ένα υγρό με 28% στερεά και έτσι τα θρεπτικά συστατικά προς το νέο χοιρινό είναι αρκετά.

φώτο απο μονάδα υπαίθριας χοιροτροφίας

Πρέπει να ξέρουμε ότι αν προσθέσουμε στο συμπυκνωμένο τυρόγαλο φωσφορικό διασβέστιο, ιχνομέταλλα και βιταμίνες, έχουμε μία πλήρη τροφή για τα χοιρινά. Ουσιαστικώς δηλ. οι τυροκομικές μονάδες πρέπει να έχουν συνεργασία με χοιροστάσια, για να τους δίνουν υγρά τροφή. (2)
 

Στην Ελβετία, που επίσης είναι μία τυροπαραγωγός χώρα, στους επάνω ορόφους είναι το τυροκομείο και στα υπόγεια είναι τα χοιροστάσια, όπου δια της βαρύτητος κατεβαίνει το τυρόγαλο. Αυτό λέγεται liquid feeding.(3)

Εάν ιδεί κάποιος την καμπύλη ξηράνσεως, θα ιδεί ότι το ήμισυ της υγρασίας φεύγει αμέσως σε πολύ λίγο χρόνο, ανεξαρτήτως της ποσότητος, όταν υπάρχει βαρομετρικό ψυγείο. Γι αυτό δεν καταφεύγουμε στην ολική ξήρανση, της οποίας το υλικό χρησιμοποιείται στην αλλαντοποιία ή στα τυροκομεία που παρασκευάζουν τεχνητά τυριά. Διότι η ολική ξήρανση θέλει μεγάλη ενέργεια, άρα έχει αυξημένο κόστος.

Η δυνατότητα συλλογής της μαγιάς των ζώων γάλακτος με προοπτική την παραγωγή της στην Ελλάδα (μπορεί να δημιουργηθεί νέος βιομηχανικός κλάδος στην κτηνοτροφία της πατρίδας μας-έχουμε την πρώτη ύλη), μεγαλοπαραγωγός η Ελλάδα στα τυριά με υστέρηση παραγωγής στα σκληρά (το έλλειμμα μπορεί να καλυφθεί), πρέπει να αξιοποιηθεί η δυνατότητα παραγωγής ζωοτροφής χοιρινών απο το τυρόγαλο, έχει βρεθεί η μέθοδος μετατροπής του σε σκόνη, το τυρόγαλο που πετιέται είναι βιολογικής αξίας ίσης με 50.000 τόνους καλαμπόκι. Β' μέρος

Σε προηγούμενη ανάρτησή μας ξεκινήσαμε να προσεγγίζουμε το κεφαλαιώδους σημασία ζήτημα για την οικονομία και παροχής αυτάρκειας βασικών διατροφικών αγαθών στην πατρίδα μας ήτοι την Κτηνοτροφία. Βλέπετε εδώ: http://hellas-economy.blogspot.gr/2016/07/61-1984-192-1487-800.html Η προσέγγισή μας ξεκίνησε με κάποια γενικά στοιχεία περί κτηνοτροφίας, όπως αυτά τα έγραψε στο πόνημά του ''Οι ''Άγνωστες'' πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδος και η πολιτική τους σημασία'' ο ιδιοκτήτης της ΧΡΩ.ΠΕΙ. Σωτήρης Σοφιανόπουλος και κατόπιν παρουσιάσαμε κάποια στοιχεία για το γάλα και το τυρόγαλο. 

Επαναλαμβάνουμε, χάριν της συνδέσεως με τα προηγούμενα την τελευταία παράγραφο απο το πόνημα του Σωτ. Σοφιανόπουλου (όπως αυτή παρουσιάστηκε στην τελευταία μας ανάρτηση) και κατόπιν συνεχίζουμε με το υπόλοιπο της παρουσίασης. Στη μελέτη του ζητήματος προσθέτουμε κάποιες υπογραμμίσεις και σημειώσεις στο τέλος της ανάρτησης, που βοηθούν πιστεύουμε τον αναγνώστη στην καλύτερη κατανόηση.  

Τυρόγαλο

 ...

Αφού τυροκομήσουμε (η τυροκόμηση γίνεται με την μαγιά του τυρού, η οποία φυσικώς βγαίνει από τον τέταρτο στόμαχο των μυρηκαστικών γάλακτος που δεν έχουν φάει ακόμη χορτάρι, διότι όταν αρχίσουν να τρώνε χορτάρι ή τροφές, η μαγιά καταστρέφεται). Μπορούμε να τυροκομήσουμε και με λεμόνι ή να χρησιμοποιήσουμε τεχνητές μαγιές, που παράγουν ελάχιστες εταιρίες στον κόσμο, όπως η δανέζικη Νοvo. Στην Ελλάδα, παρόλο που σφάζονται 30.000.000 γιδοπρόβατα γάλακτος κάθε χρόνο, δεν συλλέγονται οι μαγιές και έτσι δεν διαθέτουμε τυρομαγιά, ενώ θα έπρεπε. Οι τυρομαγιές εισάγονται από το εξωτερικό και είναι σε διάφορες πυκνότητες, από υγρές (1/10.000 μέρη γάλακτος) ή και στερεές (1/100.000 μέρη γάλακτος). Αφού ο τυροκόμος ανακατέψει καλά, αφήνει να ησυχάσει το μείγμα για να γίνει η τυροκόμηση. Το μυστικό της τυροκομήσεως το είχε βρη ο καθηγητής του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης Εμμανουήλ Βογιατζάκης και το είχε πουλήσει στην ΧΡΩ.ΠΕΙ. Η ΧΡΩ.ΠΕΙ είχε ολόκληρο κλάδο παραγωγής τυρομαγιάς υγράς μορφής, αλλά σήμερα πλέον δεν υπάρχει.

Έπρεπε κανονικά να υπάρχει νόμος που να υποχρεώνει τα σφαγεία να μαζεύουν τον τέταρτο στόμαχο των ζώων γάλακτος, να τα ξεπλένουν και να τα εναποθηκεύουν σε ψυγεία με χονδρό αλάτι, ώστε να υπάρχει αρκετή πρώτη ύλη προς παραγωγή του προϊόντος. (1) Το μυστικό της τυρομαγιάς το ξέρουν ελάχιστες εταιρίες στον κόσμο και η πατρίδα μας ξοδεύει εκατομμύρια δολλάρια για να εισάγει αυτό το πανάκριβο υλικό. Δεδομένου ότι είμαστε από τις πλέον παραγωγικές χώρες του κόσμου σε τυρί (παράγουμε κατά μέσον όρο 120.000 τόνους φέτα, 60.000 τόνους σκληρά τυριά, δηλ. κασέρια, γραβιέρες, κεφαλογραβιέρες, κεφαλοτύρια, κλπ, αλλά εισάγουμε και περίπου άλλες 70.000 τόνους, βασικώς Γκούντα και Ένταμ, αλλά και Kerry-gold, με τα οποία παρασκευάζονται και οι πίτσες στις πιτσαρίες λόγω της φθηνής τιμής τους). (2)

κασερομάστορες  (φώτο του Ι.Τσιαμήτρου: http://www.vlahoi.net)

Η γεωργία πρέπει να αναπτύσσεται σε συνάρτηση με την κτηνοτροφία, η Ελλάδα πληροί όλες τις προϋποθέσεις για να παράγει και εξάγει τεράστιες ποσότητες γαλακτομικών προϊόντων, η εισαγωγή ετοίμου κρέατος καταστρέφει την εγχώρια παραγωγή, οι μαγιές πρέπει να συλλέγονται για να έχουμε πρώτη ύλη για την τυροκόμηση και όχι να την εισάγουμε απο τις λίγες πολυεθνικές που την παράγουν παγκοσμίως, η Ελλάδα πάντα προδομένη με ποσόστωση γάλακτος 61 κιλά ανά κάτοικο (από το 1984) με την Πορτογαλία 192 κιλά και την Ιρλανδία 1.487 κιλά, αποτέλεσμα: εισάγουμε 800 χιλ.τόνους αγελαδινού γάλακτος απο τις πολυεθνικές των... δανειστών μας. Α' μέρος

Σε προηγούμενες αναρτήσεις μας έχουμε αναφερθεί εκτενώς για την σπουδαιότητα της γεωργίας και τη κτηνοτροφίας στην πατρίδα μας. Μπορείτε να μελετήσετε σχετικά εδώ Στο πόνημα του ''Οι ''Άγνωστες'' πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδος και η πολιτική τους σημασία'', ο πρώην ιδιοκτήτης της ΧΡΩ.ΠΕΙ. κ.Σωτήρης Σοφιανόπουλος σημείωνε σχετικά: ότι η κτηνοτροφία και η παραγωγή ζωοτροφών είναι μία τεράστια, η σημαντικότερη του κόσμου, αλλά παραγνωρισμένη πηγή πλούτου.

Με την παρούσα ανάρτηση θα ξεκινήσουμε την προσέγγιση θεμάτων που αφορούν την κτηνοτροφία της πατρίδος μας σε συνέχεια των όσων μέχρι σήμερα έχουμε παρουσιάσει σχετικά με την γεωργία  και την γεωργιο-κτηνοτροφία.

Την πρόσεγγισή μας στην παρούσα ανάρτηση θα ξεκινήσουμε αξιοποιώντας τη μελέτη του Σωτ.Σοφιανόπουλου σχετικά με την κτηνοτροφία γενικά και κατόπιν εστιάζοντας στο γάλα και το τυρόγαλο. Οι παρεμβάσεις μας με υπογραμμίσεις, επισημάνσεις με bold και σημειώσεις θα γίνονται για την καλύτερη κατανόηση του θέματος. 

Γράφει ο Σωτ, Σοφιανόπουλος στο έργο του:  ''Οι ''Άγνωστες'' πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδος και η πολιτική τους σημασία'':

Κτηνοτροφία

(Γενικά περί κτηνοτροφίας) 

Κάτι που αποτελεί κοινή γνώση σε όλον τον ανεπτυγμένο κόσμο αλλά όχι στην Ελλάδα είναι ότι η γεωργία πρέπει να αναπτύσσεται σε συνάρτηση με την κτηνοτροφία, αφού τα περισσότερα συστατικά των ζωοτροφών είναι φυτικής προελεύσεως. (1) Στην Ελλάδα όμως δεν υπάρχει κανένας συντονισμός μεταξύ των δύο αυτών συγγενέστατων κλάδων και κανείς δεν έχει πληροφορήσει τους γεωργούς και κτηνοτρόφους σχετικά. Το αποτέλεσμα είναι ότι χάνεται πάρα πολύς κόπος, χρόνος και χρήμα αδίκως, και έτσι πετάμε στις χωματερές τεράστιες ποσότητες γεωργικών προϊόντων που κάλλιστα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την παραγωγή ζωοτροφών. (2) Επίσης, θα μπορούσαμε να εξάγουμε ζωοτροφές που δεν θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε σε πρώτη φάση εδώ στην Ελλάδα και κυρίως να εξάγουμε τεράστιες ποσότητες γαλακτοκομικών προϊόντων τη στιγμή, που πληρούμε όλες τις προϋποθέσεις για να είμαστε εμείς μία από τις μεγαλύτερες γαλακτοπαραγωγούς χώρες της Ευρώπης.

Γάλα, η πιο πολύτιμη ουσία μετά το νερό
 
Και αν δεν μας επιτρέπει η κοινή αγορά να παράγουμε γάλα, αυτό να το χρησιμοποιούμε για την πάχυνση μόσχων, ώστε να γίνουμε αυτάρκεις σε μοσχαρίσιο κρέας και όχι να εισάγουμε 600.000 τόνους. (3) + (6) Η εισαγωγή ετοίμου κρέατος και πρωτίστως σε μπάλες δημιουργεί στην Ελλάδα την ανεργία, διότι δεν σφάζονται τα ζώα, δεν αξιοποιούμε το αίμα των ζώων (20 κιλά ανά μοσχάρι) δεν εκμεταλλευόμαστε τα δέρματα και τα εντόσθια, που χρησιμοποιούνται και για την παραγωγή αλλαντικών. Η Ελλάδα, αν είχε τον μέσο πληθυσμό της Ε.Ε. έπρεπε να έχει 33 εκατομμύρια κατοίκους, και αν υπολογίσουμε ότι υπάρχουν 4 εκατομμύρια ξένοι εργάτες, μας λείπουν άλλα 18 εκατομμύρια. Λάβετε υπόψη σας ότι οι δυνατότητες του τόπου πρωτίστως και δια της μεγάλης ιχθυοπαραγωγικής ικανότητος που έχουμε, τόσο σε γλυκά νερά, όσο και σε αλμυρά, μπορεί να διαθρέψει τουλάχιστον 50 εκατομμύρια ανθρώπους. (4) Ξέρω ότι αυτά ακούγονται περίεργα και ακατόρθωτα, αλλά είναι πολύ εύκολα και πολύ εφικτά. 

ο ιδιοκτήτης της ΧΡΩ.ΠΕΙ. χημικός και ερευνητής Σωτήριος Αρ. Σοφιανόπουλος

 

Κύριο μέλημα η εξασφάλιση αυτάρκειας σε κρέας, γάλα, τυρί. κ.Σ.Σοφιανόπουλος: ''Στρατηγικό ζήτημα η καλλιέργεια σόγιας και η παραγωγή ζωοτροφών στην πατρίδα μας''

Γιατί λοιπόν είναι τόσο μεγάλης σημασίας ορισμένες ζωοτροφές για την κτηνοτροφία και επομένως για την οικονομία;

                                                                                 ***

Στο πόνημα του, με τον τίτλο ''Οι ''Άγνωστες'' πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδος και η πολιτική τους σημασία'', ο πρ.Διευθύνων Σύμβουλος της ΧΡΩ.ΠΕΙ. κ. Σ. Σοφιανόπουλος (1) γράφει: 

''...Στο σημείο αυτό πρέπει να εξηγήσουμε ότι υπάρχουν 2 ειδών ζώα, τα μονάντερα (χοιρινά και κοτόπουλα), τα οποία χρειάζονται φύραμα με περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες περίπου 20-23% και τα μηρυκαστικά, που χρειάζονται φύραμα με πρωτεΐνες περίπου 16%. Εάν υπολογίσουμε ότι το καλαμπόκι έχει 6-7% πρωτεΐνες, το σιτάρι και το κριθάρι 11%, τότε πού θα βρεθεί η διπλή πρωτεΐνη; Πρέπει κατ’ ανάγκη λοιπόν να χρησιμοποιήσουμε σόγια, η οποία, απολιπασμένη, περιέχει πρωτεΐνες περί το 44% ή κάποιον άλλο πρωτεϊνούχο καρπό, όπως το λούπινο.

Πιστεύω λοιπόν ακράδαντα και θα αποδείξω με αυτό το βιβλίο ότι το θέμα διατροφής των ζώων είναι το κυρίως μέλημα της ανθρωπότητος και απασχολεί όλους τους επιστήμονες της γης το πώς θα κάνουν περισσότερες και φθηνότερες ζωοτροφές. Η ζωοτροφή είναι εκείνο το προϊόν από το οποίο εξαρτώνται οι τύχες της ανθρωπότητας. Τα σοβαρότατα προβλήματα επιβίωσης που αντιμετωπίζουν πολλοί πληθυσμοί της Αφρικής, της Ν.Αμερικής και της Ασίας οφείλονται ακριβώς στην έλλειψη αυτών των προϊόντων. Ο καθένας πρέπει να κατανοήσει ότι αυτό που έχει ανάγκη μία χώρα, πριν ακόμη και από την υψηλή τεχνολογία, είναι πολλές και φθηνές ζωοτροφές, οι οποίες θα δώσουν φθηνό γάλα, το σπουδαιότερο προϊόν του κόσμου και ως εκ τούτου φθηνό τυρί, κρέας, αυγά, δηλ. το πρωτεϊνικό μέρος της διατροφής του ανθρώπου, άνευ της οποίος ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει. Είναι τελείως λάθος να πιστεύουμε ότι οι Κινέζοι έζησαν μόνο από το ρύζι, γιατί αυτό τους έδινε την ενέργεια και λίγες μόνον πρωτεΐνες. Τις πρωτεΐνες που χρειάζεται ο οργανισμός τις πήραν από την σόγια, που πρώτη η Κίνα παρήγαγε παγκοσμίως εδώ και χιλιάδες χρόνια και σήμερα ακόμη παράγει σε ποσοστό 12%.

Σημ.: Οι ανωτέρω υπογραμμίσεις δικές μας

φυτείες σόγιας στο εξωτερικό

Και συνεχίζει ο κ.Σ.Σοφιανόπουλος: 

''...θέλω λοιπόν να τονίσω ότι ο Έλλην ποιμένας πρέπει να γίνει καταρτισμένος κτηνοτρόφος. Μονό έτσι θα πλουτίσει η τάξη των αγροτών και κτηνοτρόφων, που ενώ είναι οι στυλοβάτες της οικονομίας και της κοινωνίας μας είναι παντελώς εγκαταλελειμμένοι από το κράτος. Μόνο έτσι θα πλουτίσει και θα γεμίσει με πληθυσμό η ελληνική επαρχία, που τώρα ερημώνει. Μόνον έτσι θα κερδίσει η χώρα μας αστρονομικές ποσότητες χρημάτων που τώρα ξοδεύει για να εισάγει ζωτικά προϊόντα όπως γάλα, τυρί και ζωοτροφές από ξένες χώρες, ενώ κάλλιστα η Ελλάδα θα μπορούοε να είναι τουλάχιστον αυτάρκης στα προϊόντα αυτά λόγω κλίματος και φυσικού πλούτου...''

                                                                                   

                                                                             ***

Σε συνέχεια των ανωτέρω παραθέτουμε κάποια στοιχεία τα οποία δείχνουν ότι το Ελληνικό κράτος ελάχιστα έχει κάνει τις τελευταίες δεκαετίες με αποτέλεσμα η αυτάρκεια της πατρίδος μας σε κρέας, γάλα, τυρί να είναι πολύ χαμηλή. 

Θυμίζουμε ότι για το 2010 (τα στοιχεία είναι πριν 3,5 χρόνια, ωστόσο δεν είναι εύκολο να εντοπίζουμε των αμέσως προηγούμενων ετών) το ποσοστό αυτάρκειας της πατρίδος μας σε γάλα αγελαδινό ανερχόταν στο 61,05% (ήτοι το υπόλοιπο 39% για τις εγχώριες ανάγκες καλυπτόταν από εισαγωγές), το ποσοστό αυτάρκειας σε βόειο κρέας ανερχόταν στο 30,76% (ήτοι το υπόλοιπο 69% εισαγωγές), το ποσοστό αυτάρκειας σε χοιρινό κρέας ανερχόταν σε 38,31% (το υπόλοιπο 61,69% εισαγωγές).

Να σημειώσουμε επιπλέον, ότι για το ίδιο έτος (2010), (κάτι που συνεχίζει να συμβαίνει και σήμερα), χαμηλή αυτάρκεια. της χώρας μας, παρατηρήθηκε και σε βασικά προϊόντα φυτικής παραγωγής. Συγκεκριμένα το ποσοστό αυτάρκειας σε κριθάρι ανήλθε στο 51,01% (το υπόλοιπο 49% καλύφθηκε με εισαγωγές), το ποσοστό αυτάρκειας σε μαλακό σιτάρι ανήλθε σε 31,94% (το υπόλοιπο 69% εισαγωγές).

ποσοστό αυτάρκειας της Ελλάδος σε βόειο κρέας μόνον 30,7% (2010)

                                                                          ***