Ενέργεια από την καύση απορριμάτων. Το σύστημα καύσεως που λειτούργησε στην ΧΡΩ.ΠΕΙ. εξοικονομώντας 1 τόνο πετρέλαιο ημερησίως και έκλεισε το ελληνικό κράτος! Σωτήρης Σοφιανόπουλος

Με την παρούσα ανάρτηση θα συνεχίσουμε την μελέτη μας πάνω σε ένα βασικό θέμα που είχε δουλέψει ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος και είχε επιτύχει ένα πρωτοποριακό -τουλάχιστον για την Ελλάδα και την εποχή του- επίτευγμα αυτό της παραγωγής ενέργειας από την καύση σκουπιδιών. Και όλα αυτά από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν τότε η ΧΡΩ.ΠΕΙ. (Χρωματουργία Πειραιά) την οποία διηύθυνε ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος βρισκόταν στο ζενίθ των δυνατοτήτων της: 1.252 άτομα προσωπικό εκ των οποίων οι 150 επιστήμονες και ερευνητές, ίσως η πιο πλούσια επιστημονική βιβλιοθήκη της Ελλάδος, εξαγωγές προϊόντων σε 40 χώρες κλπ. Περισσότερα μελετήστε εδώ. 

Υπενθυμίζουμε -όπως έχουμε σημειώσει επανειλημμένα σε προηγούμενες αναρτήσεις μας- ότι ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος, χημικός ο ίδιος, είχε υπό την επίβλεψή του στην ΧΡΩ.ΠΕΙ. ομάδες επιστημόνων-ερευνητών που εργάζονταν συστηματικά στα εργαστήρια Αναπτυξιακής Έρευνας και Τεχνολογίας παράγοντας δεκάδες καινοτόμα προϊόντα και δίνοντας λύσεις σε κράτη και εταιρείες του εξωτερικού κατόπιν αιτήματος τους. Ακόμη και λίγο πριν την απόσυρση του ίδιου του Σ.Σοφιανόπουλου από το δημόσιο γίγνεσθαι, το 2007,  σημείωνε πως τον καλούσαν από το Βέλγιο και λοιπές χώρες για να τους ενημερώσει για τις έρευνές του στις αφλατοξίνες κλπ.

Το πόνημα στο οποίο θα βασιστούμε είναι το: ''Οι ''Άγνωστες'' πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδος και η πολιτική τους σημασία''. Πρόκειται για το πόνημα του Σωτήρη Σοφιανόπουλου που γράφτηκε βασιζόμενο σε δικές του έρευνες και προσπάθειες σε πολλούς παραγωγικούς τομείς, από την δεκαετία του 1960 έως και την έκδοσή του το 2003. 

Είναι λοιπόν βέβαιο ότι κάποια από τα όσα υποστηρίζει ο Σ. Σοφιανόπουλος έστω και σάν μικρά βήματα έχουν γίνει. Η τεχνολογία σε κάποιους τομείς έχει προχωρήσει. Όμως σίγουρα δεν έγινε αυτό που ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος και άλλοι πολλοί επιστήμονες -ήδη από το 1949 που ετέθη το θέμα της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας μας, ήτοι η αξιοποίηση των στρατηγικών πλεονεκτημάτων της πατρίδος μας, η αξιοποίηση του τεράστιου ορυκτού μας πλούτου από εμάς (και όχι πολυεθνικές του εξωτερικού) και αξιοποίηση των τεχνολογικών καινοτομιών στην γεωργία, την κτηνοτροφία και την βαρειά βιομηχανία που θα καθιστούσαν την Ελλάδα -όπως ο ίδιος σημείωνε μετά λόγου γνώσεως- υπερδύναμη των Βαλκανίων σε πρώτη φάση. 

ο ευπατρίδης βιομήχανος Σωτήρης Σοφιανόπουλος

Οι υπογραμμίσεις και οι επισημάνσεις με bold είναι δικές μας προκειμένου να βοηθήσουμε τον αναγνώστη στην κατανόηση των κύριων σημείων του θέματος. Στο τέλος του κειμένου του Σωτήρη Σοφιανόπουλου υπάρχουν εκτενείς σημειώσεις ώστε να βοηθήσουμε το όλο θέμα να γίνει περισσότερο κατανοητό. Γράφει ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος: 

Η σταφίδα στην πατρίδα μας και η προοπτική ανάπτυξής της. Η ένταξη της στην καθημερινή διατροφή μας και η κατασκευή μαρμελάδων (άνευ γλυκαντικής ουσίας) που την καθιστά περιζήτητη. Σ.Σοφιανόπουλος

Με την παρούσα ανάρτηση θα συνεχίσουμε την μελέτη μας σχετικά με τις γεωργικές και κτηνοτροφικές δυνατότητες της πατρίδος μας. Θα βασιστούμε -για μια ακόμη φορά- στο πόνημα του ιδιοκτήτη της ΧΡΩ.ΠΕΙ. Σωτήρη Σοφιανόπουλου ''Οι ''Άγνωστες'' πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδος και η πολιτική τους σημασία''. 

 

Όπως έχουμε σημειώσει και σε άλλες αναρτήσεις μας, ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος ασχολήθηκε επι δεκαετίες με τις οικονομικές δυνατότητες της Ελλάδας στην γεωργία, κτηνοτροφία, ιχθυοπαραγωγή και βιομηχανία τόσο στα εργαστήρια Αναπτυξιακής Έρευνας και Τεχνολογίας της ΧΡΩ.ΠΕΙ. όσο και εφαρμόζοντας πρακτικά τα πορίσματα του στο κτήμα του στην Ζάκυνθο αλλά και σε καλλιέργειες που ο ίδιος έκανε στην Μακεδονία, Λάρισα, Πελοπόνησσο και Κρήτη. 

 

Το ανωτέρω πόνημα του, το οποίο εξέδωσε το 2003, καταγράφει τα βασικά σημεία των ερευνών του. Ωστόσο συμπυκνώνει και παρουσιάζει στοιχεία από την δεκαετία του 1960 έως και την συγγραφή του βιβλίου. Είναι λοιπόν φυσικό κάποια -ελάχιστα δυστυχώς- να έχουν γίνει είτε από το κράτος είτε από την ιδιωτική πρωτοβουλία. Ωστόσο, από μακρο-οικονομικής σκοπιάς δεν έχουν γίνει αυτά που έπρεπε ώστε η Ελλάδα μας να αξιοποιήσει, μέρος έστω των στρατηγικών της πλεονεκτημάτων και να αυξήσει κατακόρυφα την αυτάρκειά της στα βασικά προϊόντα -αντί να κάνει τεράστιες εισαγωγές- καθώς και το γεωργικο-κτηνοτροφικό της ΑΕΠ. Ένα μόνον στατιστικό νούμερο τα δείχνει όλα:

Η Ολλανδία με έκταση τρεις φορές μικρότερης της Ελλάδας έχει πληθυσμό 17,5 εκατομμύρια και εξαγωγές σε γεωργικά και κτηνοτροφικά προϊόντα 105 δις ευρώ. Η Ελλάδα, τριες φορές μεγαλύτερη από την Ολλανδία, με πληθυσμό 11 εκατομμύρια -πολύ λιγότερο για τους ιθαγενείς Έλληνες- αν αφαιρέσουμε τις ροές μεταναστών και τις οικογένειές τους που εισήλθαν από το 1990 ήτοι Αλβανούς, Γεωργιανούς, Ουκρανούς, Βούλγαρους και εσχάτως εκατοντάδες χιλιάδες Πακιστανούς, Ινδούς, Μπαγκλαντεσιανούς κλπ, έχει εξαγωγές γεωργικών και κτηνοτροφικών προϊόντων 5 δις ευρώ!

σταφίδα ξανθή Κορίνθου

Στην παρούσα ανάρτηση θα μελετήσουμε το θέμα της Σταφίδας.  Οι υπογραμμίσεις και οι

Σύμβαση Κούπερ (αναγκ.Νόμος 2220/1940). Βιομηχανικές εγκαταστάσεις και οικονομικοί όροι. Το αμερικανικό τράστ ιδρύει όλων των ειδών τις ηλεκτρομεταλλουργικές βιομηχανίες. ''Πλήρης απαλλοτρίωσις'' των δικαιωμάτων του ελληνικού δημοσίου. Δημ.Μπάτσης

Ο Δημήτρης Μπάτσης στο έργο του ''Η Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα'' αναφέρεται εκτενώς στην γνωστή σύμβαση ''παραχωρήσεως της εκμεταλλεύσεως των υδραυλικών δυνάμεων Αχελώου'' ανάμεσα στο ελληνικό δημόσιο και αμερικανικό όμιλο εταιρειών. Η σύμβαση κυρώθηκε από τον αναγκαστικό νόμο 2220/1940 της κυβέρνησης Μεταξά της 4ης Αυγούστου και έμεινε γνωστή με το όνομα ''Κούπερ'' (βλέπε κι εδώ).

Με την σύμβαση αυτή παραχωρήθηκε στον αμερικανικό όμιλο το αποκλειστικό δικαίωμα να εκμεταλλευθεί τα νερά ορσιμένων ποταμών και να ιδρύσει υδροηλεκτρικές εγκαταστάσεις για παραγωγή ηλεκτρενέργειας. Της παραχωρήθηκε ακόμη -όπως σημειώνει ο Δ.Μπάτσης- το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει η ίδια και να μεταφέρει την ενέργεια για βιομηχανικούς και αστικούς καταναλωτικούς σκοπούς. 

Εκείνο που κάνει εξαιρετική εντύπωση σημείωνει ο Δ.Μπάτσης- σχετικά με την σύμβαση Κούπερ και την παραχώρηση των υδραυλικών δυνάμεων στο αμερικανικό τράστ είναι η ''πλήρης απαλλοτρίωσις'' των δικαιωμάτων του ελληνικού δημοσίου προς όφελος του αμερικανικού ομίλου παρόλο που το ελληνικό δημόσιο είχε αυτοτελές έμπρακτο δικαίωμα στις υδραυλικές πηγές για παροχή ηλεκτρενέργειας με το Ν.Δ. 17/7/23. [βλέπε περισσότερα εδώ κι εδώ].

ο Δημ.Μπάτσης

Η ανάδοχη εταιρεία αποκτάει το δικαίωμα, όταν το κράτος θα ήθελε να εκμεταλλευθεί ορισμένες άλλες υδατοπτώσεις (π.χ. Αλιάκμονα, Μόρνο κλπ) να είναι υποχρεωμένο να ειδοποιεί πριν την εταιρεία για να του υποβάλλει μελέτες. 

Στο πόνημα του ο Δημήτρης Μπάτσης εξετάζει εκτενώς την Σύμβαση Cooper τόσο από νομικής πλευράς όσο και οικονομικής και όχι μόνον. Στην υποενότητα του βιβλίου του για την : Δράση του ξένου κεφαλαίου στην χώρα μας, εξετάζει το δεύτερο μέρος της σύμβασης: ''Βιομηχανικαί εγκαταστάσεις και οικονομικοί όροι'' (άρθρα 52-62 της σύμβασης), που δίνει το δικαίωμα στην αμερικανική εταιρεία να ιδρύσει συγκρότημα ηλεκτρομεταλλουργικών και ηλεκτροχημικών βιομηχανιών. 

Βασικό χαρακτηριστικό της σημερινής οικονομίας είναι το μεσιτικό, παρασιτικό, μεταπρατικό στοιχείο. Η ντόπια ολιγαρχία κατέχει το προνόμιο του μεσίτη που ξεπουλάει την χώρα. Δ. Μπάτσης

Ο Δημήτρης Μπάτσης στο έργο του ''Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα'' (βλέπε περισσότερα εδώ) είχε ασχοληθεί όχι μόνον με την μελέτη και παρουσίαση των πλουτοπαραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας για την δημιουργία ενεργειακής βάσης και βαρειάς βιομηχανίας αλλά και με πολλές άλλες πτυχές του όλου θέματος, όπως: 

-το οικονομικό πλαίσιο και η μορφή οργάνωσης για την λειτουργία των κλάδων της βαρειάς βιομηχανίας (τοποθέτηση ζητήματος, δράση ξένου κεφαλαίου κλπ)

-το οικονομικό σχέδιο για την δημιουργία και για την ανάπτυξη βαρειάς βιομηχανίας (σχεδιασμένη οικονομία και εκβιομηχάνιση, ανασυγκρότηση και μετάπλαση της οικονομίας, εκβιομηχάνιση σε μεγάλη κλίμακα κλπ)

-ανάλυση για την ενεργειακή βάση, ήτοι το ενεργειακό δυναμικό για την λειτουργία βαρειάς βιομηχανίας (ενεργειακό διαθέσιμο και ενεργειακές ανάγκες, συστηματική συγκρότηση και οργάνωση για την παραγωγή, διανομή και την κατανάλωση ενέργειας κλπ -βλέπε εδώ κι εδώ)  

-την θεμελίωση και ανάπτυξη των κλάδων βαρειάς βιομηχανίας (χρονική και γεωγραφική κλιμάκωση, στάδια ανάπτυξης κλπ)

-ανάλυση της βαρειάς βιομηχανίας ως βασικό συντελεστή στην εσωτερική οργανική ανάπυξη της οικονομίας (οικονομική αποδοτικότητα κλάδων βιομηχανίας, συνολικό εισόδημα από την βαρειά βιομηχανία κλπ) 

Αξίζει να μελετήσουμε το οικονομικό πλαίσιο και την μορφή οργάνωσης για την λειτουργία των κλάδων της βιομηχανίας μιας και οι διαπιστώσεις και οι προτάσεις του Δημήτρη Μπάτση -πέραν της σοσιαλιστικής κατεύθυνσης της τοποθέτησής του- υπήρξαν προφητικές, για τις επόμενες δεκαετίες από τότε που γράφτηκε το πόνημα του (το 1947). Και όχι μόνον αυτό. Φαίνεται πως το, δυστυχώς κατευθυνόμενο πολιτικό προσωπικό της χώρας μας, οι κυβερνώντες δηλαδή, δεν μερίμνησαν καθόλου για να πετύχουμε ως οικονομία την ανεξαρτησία μας από τις πολυεθνικές, την αποφυγή λεηλασίας του ορυκτού μας πλούτου και το κυριότερο να πετύχουμε μια -έστω και στοιχειώδη, βασική- ανάπτυξη βαρειάς βιομηχανίας συνδεδεμένη με τους υπόλοιπους κλάδους της παραγωγικής οικονομίας.

***

Για την τοποθέτηση του ζητήματος ο Δ. Μπάτσης γράφει σχετικά (οι υπογραμμίσεις και επισημάνσεις είναι δικές μας καθώς και σύνδεσμοι-παραπομπές με λοιπά γραφόμενα του Δ.Μπάτση): 

''...διαπιστώσαμε πως μπορούμε να δημιουργήσουμε κλάδους βαρειάς βιομηχανίας αξιοποιώντας τους εσωτερικούς πόρους της χώρας. Η λειτουργία των κλάδων αυτών είναι τεχνικά εξασφαλισμένη, και οικονομικά όχι μόνον ωφέλιμη παρά και απαραίτητη για το έργο της ανοικοδόμησης στις καινούργιες βάσεις μετασχηματισμού της διάρθρωσης και λειτουργίας της οικονομίας...'' (βλέπε εδώ κι εδώ)

Μνημόνια: η μετατροπή της Ελλάδας σε χρεοδουλοπαροικία Β’ μέρος

Λίγο πριν το Β’ Μνημόνιο

Οκτώ χρόνια συμπληρώνονται στην χώρα μας καθώς αυτή οδεύει σε ένα σκοτεινό τούνελ από τότε που η πρώτη μνημονιακή κυβέρνηση, χωρίς προβληματισμό, χωρίς να αναζητήσει εναλλακτικές, χωρίς να ενημερώσει τον λαό και να καταφύγει σε δημοψήφισμα –σαν να μισούσε και ήθελε να εκδικηθεί τον Ελληνισμό- υπέγραψε το Α’ Μνημόνιο με την επακόλουθη 1η Δανειακή Σύμβαση των 110 δις ευρώ.

Όπως είδαμε και σε προηγούμενο άρθρο μας[1], πρωταρχικός στόχος των κεφαλαίων διάσωσης (bail out funds) των 110 δις ευρώ ήταν η διάσωση των Γαλλό-Γερμανικών τραπεζών και η αποφυγή διάχυσης της κρίσης από την Ελλάδα. Άλλωστε σύμφωνα με την Συνθήκη του Μάαστριχτ, που υπέγραψαν οι Έλληνες βουλευτές το 1992, τις ζημιές των τραπεζών επωμίζονται τα κράτη στα οποία έχουν έδρα οι τράπεζες που έχουν υποστεί χρεοκοπία[2].

Το Α’ Μνημόνιο λοιπόν με την 1η Σ.Δ.Δ. (Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης) απέτυχε, η σωτηρία που ευαγγελίστηκαν οι πολιτικοί μας ναυάγησε και ενώ λάβαμε 110 δις ευρώ δάνεια (υποτίθεται για διάσωση και ανάπτυξη) αντί το δημόσιο εξωτερικό χρέος να μειωθεί δραστικά… επαυξήθηκε δραματικά. Εν μέσω αυστηρής λιτότητας, σχεδόν μηδενισμού των δημοσίων επενδύσεων, ασύλληπτης φορολόγησης κλπ το δημόσιο εξωτερικό χρέος από 262,3 δις ευρώ το 2008 και 298,8 δις ευρώ το 2009 εκτοξεύθηκε στα 368 δις[3] ευρώ το 2011 (χρέος Γενικής Κυβέρνησης 356 δις ευρώ)[4].

Οι δανειστές σε.. κρίση ειλικρινείας επιβεβαιώνουν τα διατρέξαντα

Κι ενώ ο ελληνικός λαός υπόκειται σε μια άνευ προηγουμένου προπαγάνδα από τα συστημικά μ.μ.ε. και οι κυβερνώντες κρύβουν την αλήθεια σχετικά με τα μνημόνια και τις συνημμένες δανειακές συμβάσεις κάποιοι εκ των ευρωπαίων δανειστών μας λένε κάποιες αλήθειες οι οποίες βέβαια εξαφανίζονται από την δημοσιότητα.

Δημ.Μπάτσης: ''Με την ανάπτυξη βαρειάς βιομηχανίας η Ελλάδα θα γίνει και εθνικά και οικονομικά πραγματικά ελεύθερη'' (ανανέωση: 17.6.19)

Το 1947 υπήρξε μια χρονιά ορόσημο για το επιστημονικό δυναμικό της πατρίδος μας, είτε κάποιοι από αυτούς επέλεγαν να ανήκουν στη ''δεξιά'' -ως πολιτικό χώρο- είτε στην ''αριστερά''. Η χώρα μας είχε αφήσει πίσω τα μαύρα χρόνια της κατοχής και επιστήμονες υψηλού κύρους είχαν ιδρύσει το σωματείο ''Επιστήμη-Ανοικοδόμηση'' με σκοπό -σύμφωνα με το καταστατικό του- την έρευνα και μελέτη οικονομικών, τεχνικών και κοινωνικών προβλημάτων που θα υπηρετήσουν την ανόρθωση και ανοικοδόμηση της χώρας μας.

Στο Διοικητικό συμβούλιο του σωματείου ''Επιστήμη-Ανοικοδόμηση'' ("ΕΠ-ΑΝ") ανήκαν προσωπικότητες από τον Πανεπιστημιακό χώρο και αυτόν του Πολυτεχνείου ως οι: Νικ.Κιτσίκης, Ι.Δεσποτόπουλος, Άγγελος Αγγελόπουλος και άλλοι.

Μεταξύ αυτών και ο νομικός και οικονομολόγος Δημήτρης Μπάτσης (1) ο οποίος τότε ήταν γραμματέας της ''ΕΠ-ΑΝ'' και διευθυντής του επιστημονικού περιοδικού ''Ανταίος''. Το 1947 ο Δημήτρης Μπάτσης εκδίδει την εργασία του υπό τον τίτλο: ''Η Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα''. Ο πρόλογος του βιβλίου γράφτηκε από τον Πρύτανη του Πολυτεχνείου κ. Νικ. Κιτσίκη.

το πόνημα του Δημήτρη Μπάτση

Στην εισαγωγή της δεύτερης έκδοσης του εν λόγω βιβλίου (1977), η Έλλη Παππά γράφει μεταξύ άλλων -μεταφέρω κάποια αποσπάσματα, που μας βοηθούν να αντιληφθούμε τη σημαντικότητα του πονήματος- (οι υπογραμμίσεις δικές μας):

''...αγνοήθηκε και στην Ελλάδα και έξω αυτή η μελέτη που, ωστόσο, ήτανε πρωτοπορειακή για τον καιρό της και είναι πολύτιμη και σήμερα. Ο αναγνώστης του 1977 δε θα δυσκολευτεί να αναγνωρίσει πως σ' αυτή τη μελέτη του 1947 έχουν τεθεί τα βασικά προβλήματα ανάπτυξης μιας χώρας εξαρτημένης και υπανάπτυκτης, χώρας ''περιφερειακής'', όπως θα λέγαμε σήμερα, και προτείνονται λύσεις επιστημονικά θεμελιωμένες και, μαζί, συγκεκριμένες...''

 
και αλλού συνεχίζει: ''...και πως ο δρόμος που άνοιγε πιά για τον τόπο, για την εθνική ύπαρξη και ανάπτυξη ήταν ο δρόμος που οδηγούσε...στην αυτόνομη βιομηχανική ανάπτυξη, στη θεμελίωση των υλικών προϋποθέσεων της ανεξαρτησίας...''

***

ο Δημήτρης Μπάτσης

Ο ίδιος ο Δημήτριος Μπάτσης γράφει δυο λόγια, πριν εκθέσει τη μελέτη του. Μεταφέρουμε κάποια αποσπάσματα (οι υπογραμμίσεις δικές μας):

''Η εργασία μου αυτή γράφτηκε με τη βέβαιη προοπτική πως παρ' όλα τα εμπόδια και παρ' όλες τις πολύμορφες επεμβάσεις, ο ελληνικός λαός που αγωνίστηκε ηρωϊκά και έδιωξε τον ξένο κατακτητή, θ' ανοίξει και πάλι με τον αγώνα του διάπλατα το δρόμο για τη δημοκρατική ανοδική πορεία του και θ' αρχίσει με τον ίδιο ενθουσιασμό, με την ίδια ορμή και αυτοθυσία να χτίζει την ερειπωμένη από τη φασιστική κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο πατρίδα μας.
 

Μπεντονίτης. Η Ελλάδα διαθέτει τα μεγαλύτερα κοιτάσματα μετά τις ΗΠΑ και μια από τις καλύτερες ποιότητες μπεντονίτη παγκοσμίως.

Μπεντονίτης 

 

Με το όνομα μπεντονίτης (bentonite) κυκλοφορούν στο εμπόριο άργιλοι με κύριο ορυκτολογικό συστατικό τον μοντμοριλλονίτη (montmorillonite), που χαρακτηρίζονται από την ιδιότητα ν' απορροφούν περισσότερο νερό και να διογκώνονται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από τις άλλες πλαστικές αργίλους.

Οι μπεντονίτες σχηματίζονται από εξαλλοίωση πλούσιων σε πυρίτιο ηφαιστιακών πετρωμάτων ή φεμικών ορυκτών όπως βιοτίτη, πιθανόν μετά την απόθεσή τους σε θάλασσες ή λίμνες, καθώς και από αποσάθρωση τοφιτών. Τεράστιες αποθέσεις που έχουν προέλθει από τοφίτες πλούσιους σε ηφαιστειακό γυαλί, σχηματίζουν εκτεταμένους και συνεχείς στρωματογραφικούς ορίζοντες ή στρώματα αρκετών μέτρων. Τα ορυκτά που συνοδεύουν τα σμεκτιτικά μέλη είναι τα: καολινίτης, ιλλίτης, χαλαζίας, χριστοβαλίτης, οπάλιος, άστριοι, πυρόξενοι, βιοτίτης, ανθρακικά ορυκτά, γύψος και ζεόλιθοι.


Γένεση-αποθέματα-γεωγραφική κατανομή

Οι μπεντονίτες προήλθαν από εξαλλοίωση του υαλώδους ιστού των ηφαιστειακών τάφων, ή της ηφαιστειακής σποδού, με υδροθερμική δράση αλκαλικού περιβάλλοντος σε υποθαλλάσιες συνθήκες. Τα κοιτάσματά του αποτελούνται, γενικά, από διαφορετικού πάχους στρώματα, που βρίσκονται μέσα σε θαλάσσιες ή λημναίες αποθέσεις. Τα περισσότερα κοιτάσματα της βόρειας Αμερικής βρίσκονται μέσα σε θαλάσσιους σχηματισμούς, της κεντρικής Ευρώπης σε ανθρακοφόρους, στις περισσότερες περιπτώσεις, και των περιμεσογειακών περιοχών σε ηφαιστειογενείς σχηματισμούς. 



Τα σπουδαιότερα κοιτάσματα μπεντονίτη βρίσκονται στις ΗΠΑ, στην Ελλάδα, στην Ιταλία, Ουγγαρία, Αργεντινή, Περού, Καναδά, Μεξικό, Ν.Αφρική, Γερμανία, Ισπανία, Αλγερία, Μαρόκο και Κύπρο.  

Μπεντονίτης

Στην Ελλάδα τα κοιτάσματα μπεντονίτη, που διαπιστώθηκαν ως τώρα, μαζί με τα πιθανά αποθέματα, φθάνουν σε πολλές δεκάδες εκατομμύρια τόνοι. Τα κυριότερα και καλύτερης ποιότητος βρίσκονται στα νησιά Μήλο και Κίμωλο. Μικρότερης σημασίας κοιτάσματα βρέθηκαν και στη Λέσβο, στη Χίο κ.α.


Χρήσεις

Ο μπεντονίτης χρησιμοποιείται για πολφούς γεωτρήσεων στην έρευνα και παραγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου, στην παρασκευή αντιόξινων δισκίων ή εκδόχων φαρμακευτικών προϊόντων, αποξεστικών καθαριστικών, υλικών ξήρανσης ή πήκτωσης και προϊόντων σωματικής περιποίησης. Ο μπεντονίτης είναι το φθηνότερο όλων των υλικών ξήρανσης και είναι πολύ αποτελεσματικός σε θερμοκρασίες μικρότερες από 50 βαθμούς κελσίου, προσροφώντας υδρατμούς μέχρι 40% του βάρους του σε υγρασία 100%.