Η κατασκευή των πρώτων Ελληνικών φορητών Όπλων και βαλλιστικών Πυραύλων από την ΧΡΩ.ΠΕΙ. Η θωράκιση της χώρας αξιοποιώντας την εγχώρια πολεμική βιομηχανία που… δεν έγινε.

-η πολεμική βιομηχανία στην ΧΡΩ.ΠΕΙ.

-η κατασκευή φορητού οπλισμού από Ελληνική βιομηχανία

-η κατασκευή βαλλιστικών πυραύλων, το όραμα που έγινε πραγματικότητα αλλά προδόθηκε

-ο λησμονημένος εφευρέτης των τηλεκατευθυνόμενων πυραύλων Ευάγγελος Αρτέμης  

Ο εθνικός μας ιστορικός Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος γράφει στο μνημειώδες έργο του ότι πρέπει να μελετούμε την ιστορία μας για να μαθαίνουμε από τα λάθη του παρελθόντος ώστε να τα αποφεύγουμε στο παρόν και να μην τα επαναλάβουμε στο μέλλον.

Τα τελευταία χρόνια – με την ένταση των γεγονότων – θα λέγαμε τους τελευταίους μήνες και ημέρες, η τουρκική προκλητικότητα έχει ξεπεράσει τα όρια. Οι κυβερνώντες τα τελευταία 40-45 χρόνια απέτυχαν -ηθελημένα ή όχι το κρίνει ο καθένας μας – να εκφράσουν το φρόνημα του Έλληνα για την ελευθερία και ακεραιότητα της πατρίδος μας.

Τραγικές αποδείξεις η εισβολή και κατοχή της Κύπρου, η άρση του εμπολέμου με την Αλβανία από τον πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια τον Αύγουστο του 1987 επί Ανδρέα Παπανδρέου αφήνοντας στην μοίρα του το κομμάτι του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου, η πλαδαρή στάση – όλων των κυβερνήσεων στον αλυτρωτισμό των Σκοπιανών, ο τραγικός χειρισμός – ενδοτισμός στα Ίμια – που συνεχίζεται μέχρι σήμερα με την απαγόρευση (!) του ‘’ελληνικού’’ κράτους σε οποιονδήποτε Έλληνα να ανέβει στις δυο βραχονησίδες, τις απειράριθμες παραβάσεις και παραβιάσεις του εθνικού εναέριου και θαλάσσιου χώρου της ιερής Πατρίδας μας και τόσα άλλα.

Οι προφάσεις εν αμαρτίαις των πολιτικών – κυβερνώντων – για τον ενδοτισμό – πολλές και τουλάχιστον ανόητες αν όχι προδοτικές. Τοποθετήσεις του τύπου: ‘’είμαστε μια μικρή χώρα’’, ‘’δεν έχουμε εγχώρια πολεμική βιομηχανία’’, ‘’οι εξοπλισμοί είναι μονόδρομος από το εξωτερικό και δεν έχουμε τα οικονομικά μέσα’’ και λοιπά – που καταπίνουν αμάσητα τα μμε σε ρόλο προπαγανδιστή – είναι κάποιες μόνον που έχουμε ακούσει την περίοδο μετά τα Ίμια.

Σκοπός του παρόντος άρθρου μας είναι να μελετήσουμε κάποιες – αν θέλετε 1-2 ιστορίες – από τις απειράριθμες επιστημονικές και επιχειρηματικές προσπάθειες [1] που έλαβαν χώρα στην πατρίδα μας από Έλληνες οραματιστές και φιλοπάτριδες που θέλησαν να θωρακίσουν την άμυνα της χώρας μας με σύγχρονη – τότε – πολεμική βιομηχανία. Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας ενώ στο τέλος του κειμένου υπάρχει Παράρτημα όπου αναπτύσσονται οι αριθμημένες σημειώσεις.  

Πολεμική Βιομηχανία στην ΧΡΩ.ΠΕΙ.

Η προσπάθεια για την δημιουργία πολεμικής βιομηχανίας στην ΧΡΩ.ΠΕΙ. (1) ξεκίνησε τον Αύγουστο του 1974. Γράφει – σε σχετική του επιστολή [2] – ο ιδιοκτήτης και διευθύνων σύμβουλος της ΧΡΩ.ΠΕΙ. χημικός Σωτήρης Σοφιανόπουλος προς την εφημερίδα ‘’Το Βήμα’’ το Νοέμβριο του 1981:

‘’Άρχισε η προσπάθεια τον Αύγουστο του 1974 μετά το Κυπριακό. Επίστευα τότε και εγώ ότι πράγματι δεν είχαμε όπλα να πολεμήσουμε. Τώρα βλέπω ότι είχαμε και παρά είχαμε. Απλώς η κρατική μηχανή για πολλοστή φορά έλεγε ψέματα στον λαό για να δικαιολογήσει την στάση της έναντι της Τουρκίας κατ’ εντολή των δήθεν συμμάχων μας ως συνέβη και το 1922 (βλέπε Theodor Hertzel [3] απόφαση του Σιωνιστικού συνεδρίου Βασιλείας 1899 και δηλώσεις του Balfoor Υπουργού Εξωτερικών Μεγάλης Βρετανίας 1920 έχουσα σχέση με Κύπρο – Παλαιστίνη και Σινά).

Είχε δοθεί έγκριση αρ.145/3/5.1.77 της νομισματικής επιτροπής για δάνειο 100.000.000 δρχ. για όπλα και πυραύλους βαλλιστικούς, ακτίνας δράσεως σε α’ φάση 50 Km (κατασκευαστικά σχέδια στην κυριότητά μας),απόφαση Υπουργού Οικονομικών αρ.16715/70, ημερομηνία 22.2.1977.

Θα βοηθούσε οικονομικά και πολιτικά την χώρα μας και οικονομικά την ΧΡΩ.ΠΕΙ. διότι εξεδηλώθει αμέσως ενδιαφέρον από τον Αραβικό κόσμο και με γράμματα μάλιστα (εις την διάθεση οποιουδήποτε) για παραγγελίες 200.000 όπλων αξίας 2 δισεκατομμυρίων δραχμών (2.000.000.000) τον Απρίλιο του 1975. Η επένδυση δεν ολοκληρώθηκε:

α. διότι μάς ενέπαιξε τόσο το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης (υπουργός κ. Αβέρωφ και υπουργός Ζαΐμης) ως και ολόκληρος η τότε κυβέρνηση (όλος ο φάκελος που αποδεικνύει το ισχυρισμό μου εις την διάθεση οποιουδήποτε).

Το πυροβόλο όπλο [4] της ΧΡΩ.ΠΕΙ. διαμετρήματος 7,62*39mm

 β. διότι η Εθνική Τράπεζα παρ’ όλην την έγκριση της Νομισματικής Επιτροπής και την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου και με καθαρά θέση της ΧΡΩ.ΠΕΙ. τότε, άνω των 2.500.000.000, δεν έδωσε τα χρήματα παρά μόνον μέρος αυτών κατόπιν εντολής προφανώς και η επένδυση παρέμεινε και παραμένει ημιτελής. Υπενθυμίζω ότι η τότε κυβέρνηση υπέγραψε μόλις τον Νοέμβριο του 1977 για το εργοστάσιο του Αιγίου με ξένον οίκο και μας αγνόησε παντελώς παρ’ όλο που εμείς είχαμε αρχίσει τον Αύγουστο του 1974 και προσφερθήκαμε αφιλοκερδώς να συμμετέχουμε σε διαπραγματεύσεις όπως και άλλες βιομηχανίες της πατρίδος μας π.χ. Καλυκοποιείο [5] (δεν μπορεί τον πατριωτισμό να τον μονοπωλούν ορισμένοι μόνον. Υπάρχουν και άλλοι πατριώτες και ας μην το διαφημίζουν). Υπήρχε δε η δυνατότητα να χρησιμοποιηθούν οι εγκαταστάσεις των ΧΡΩ.ΠΕΙ. σαν υποκατασκευαστές για την Ε.Β.Ο. αλλά ούτε αυτό έγινε. Υπάρχουν δε και πολλά άλλα επ’ αυτού’’.

Μουριά ένα πολύτιμο δένδρο για την παραγωγή μεταξιού και την ζωοτροφή μηρυκαστικών και κουνελιών. Η παραγωγή μεταξιού τότε (το 1930 έφτανε τους 1000 τόνους) και σήμερα (στους 70 τόνους). Το στρατηγικό πλεονέκτημα ότι η Μουριά ευδοκιμεί σε ήπια κλίματα και όχι βόρεια και ψυχρά. Οι προοπτικές της παραγωγής μεταξιού στον Έβρο και όχι μόνον. Πολλά που μπορούν να γίνουν. Σ.Σοφιανόπουλος

Με την παρούσα ανάρτηση θα μελετήσουμε ένα σημαντικό δέντρο για την εκτροφή του μεταξοσκώληκα και την παραγωγή μεταξιού καθώς και την διαδικασία παραγωγής του. Πρόκειται για το δένδρο της Μουριάς, που τόσο γνωστό είναι στην πατρίδα μας αφού πολλά πεζοδρόμια των Αθηνών καθώς και κήποι, κτήματα κλπ κοσμούνται από αυτό το όμορφο, πυκνόφυλλο και σκοπρίζων δροσιά δένδρο. 

Για την μελέτη μας θα αξιοποιήσουμε το πόνημα του ευπατρίδη χημικού, ερευνητή και πρ. διευθύνωντος συμβούλου της ΧΡΩ.ΠΕΙ. Σωτήρη Σοφιανόπουλου ''Οι ''Άγνωστες'' πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδας και η πολιτική τους σημασία''.

Σημειώνουμε ότι το πόνημα αυτό του Σωτήρη Σοφιανόπουλου εκδόθηκε το 2003 και η έρευνα και οι σημειώσεις του αφορούν τα παρελθόντα έτη. Αν θέλαμε να εστιάσουμε την περίοδο έρευνας του εν λόγω ξεκινάει τέλη της δεκαετίας του 1960 και συνεχίζεται έως το 2007. Είναι λοιπόν λογικό κάποιες πτυχές του θέματος να έχουν αλλάξει, κάποια ζητήματα που θίγει να έχουν προχωρήσει έστω και λίγα βήματα. Αυτά τα λίγα όμως έγιναν πρωτίστως πάλι από την ιδιωτική πρωτοβουλία ενώ αυτό που θα έπρεπε να γίνει ώστε να ξεδιπλωθούν οι δυνατότητες της πατρίδος μας στο μέγιστο και για το συγκεκριμένο θέμα δεν έχουν γίνει. Άρα τα όσα μελετάμε από το έργο του Σωτήρη Σοφιανόπουλου είναι πάντα επίκαιρα, οι προτάσεις του είναι ρεαλιστικές και οι επισημάνσεις προς διόρθωση -των λαθών και παραλείψεων της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας- επικοδομητικές.

Εκτροφή μεταξοσκώληκα στο Σουφλί Έβρου. (φώτο)

Στο ανωτέρω πλαίσιο θα παρατηρήσει ο αναγνώστης ότι στο απόσπασμα του εν λόγου πονήματος υπάρχει η αναφορά τιμών σε δρχ καθώς και τιμολόγηση που ίσχυε τότε για κάποια προϊόντα. Αυτό οφείλεται στο ότι το συγκεκριμένο απόσπασμα έχει γραφτεί πριν το 2000. 

Οι υπογραμμίσεις και οι επισημάνσεις με bold είναι δικές μας προκειμένου να βοηθήσουμε τον αναγνώστη στην κατανόηση των κύριων σημείων του θέματος. Στο τέλος του κειμένου του Σωτήρη Σοφιανόπουλου υπάρχουν εκτενείς σημειώσεις ώστε να βοηθήσουμε το όλο θέμα να γίνει περισσότερο κατανοητό. 

***

Γράφει, λοιπόν, ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος σχετικά με την Μουριά:

Είναι γνωστό στους περισσότερους Έλληνες ότι τα φύλλα της μουριάς (1) είναι η μοναδική τροφή που τρώει ο μεταξοσκώληκας, για να παράγει το νήμα της μετάξης. Αυτό που δεν είναι γνωστό είναι ότι οι Γερμανοί προσπάθησαν να φυτέψουν μουριές, αλλά αυτές δεν ευδοκίμησαν λόγω των κλιματικών συνθηκών. Αν εξαιρέσουμε την Ελλάδα και κάποιες μεσογειακές χώρες, σε καμία ευρωπαϊκή χώρα της Βόρειας, Κεντρικής και Δυτικής Ευρώπης δεν ευδοκιμεί η μουριά. Η πόλις των Αθηνών έχει χιλιάδες μουριές ως καλλωπιστικό φυτό στα πεζοδρόμια και στις μικρές πλατείες. Αυτό που δεν είναι όμως γνωστό στον πολύ κόσμο είναι ότι εκτός από την τροφή των μεταξοσκωλήκων, (2) οι οποίοι τρέφονται από τα φύλλα της μουριάς, τα μικρά κλαράκια (ή κοτσάνια) είναι μία άριστη τροφή για τα μυρηκαστικά και τα κουνέλια. Πρέπει όμως να ακολουθηθεί μία ιδιαίτερη διαδικασία. Η μουριά στην Ελλάδα πετάει φύλλα και άνθη στις αρχές Απριλίου. Βεβαίως όταν ο καιρός είναι καλός πιθανόν αυτό να διατηρηθεί και μέχρι τέλους Νοεμβρίου ή Δεκεμβρίου. Ένα άλλο πράγμα που δεν είναι επίσης γνωστό, είναι ότι αν ακολουθηθεί η κινεζική μέθοδος μπορούν να μπουν 1000 μουριές ανά στρέμμα, έτσι ώστε να δημιουργείται δάσος από νάνους μουριές, οι οποίες λόγω του μικρού τους μεγέθους είναι εύκολο να κλαδευθούν χωρίς να χρειάζονται σκάλες, κλπ.

Οι δυνατότητες της Ελλάδας στην εκτροφή προβάτων και αιγών. Το πρόβατο Μερινός προέρχεται από διασταύρωση και του Χιώτικου προβάτου. Η Ελλάδα πρέπει να κινηθεί προς την βελτίωση των ρατσών προβάτων και αιγών (βλέπε Μερινός και Μοχαίρ). Αυτόματα θα γίνει χώρα παραγωγής νημάτων, υφασμάτων, δερμάτων (βυρσοδεψεία), χημικών πρώτων υλών και παραγωγός λαλολίνης, προϊόντος που δεν παράγει σήμερα. Σ.Σοφιανόπουλος

Με την παρούσα ανάρτηση μας θα ξεκινήσουμε την μελέτη μας σχετικά με τις αίγες και τις προβατίνες στην πατρίδα μας και ειδικότερα με κάποιες φυλές αυτών που δεν εισήχθησαν -όπως θα έπρεπε στην πατρίδα μας- προκειμένου να επιτευχθεί βελτίωση στις ράτσες τους. Πρόκειται για τα πρόβατα μέρινος και μοχαίρ. 

Βασικός οδηγός μας για την προσέγγιση του θέματος μας θα είναι το πόνημα του χημικού, ιδιοκτήτη και πρ. διευθύνωντος συμβούλου της ΧΡΩ.ΠΕΙ. Σωτήρη Σοφιανόπουλου ''Οι ''Άγνωστες'' πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδας και η πολιτική τους σημασία''. 

Σημειώνουμε ότι το πόνημα αυτό του Σωτ.Σοφιανόπουλου εκδόθηκε το 2003 και η έρευνα και οι σημειώσεις του αφορούν τα παρελθόντα έτη. Επομένως, ακόμη και σε αυτό το θέμα που θα διαπραγματευτούμε κάποια πράγματα μετά από τόσα χρόνια σίγουρα έχουν γίνει πρωτίστως από την ιδιωτική πρωτοβουλία. Ωστόσο, σίγουρα όχι τόσα όσα θα έπρεπε και μπορούμε ώστε η χώρα μας να αξιοποιήσει τις οικονομικές της δυνατότητες και να αυξήσουμε και αναβαθμίσουμε το γεωργικό και κτηνοτροφικό μας προϊόν.  

Οι υπογραμμίσεις και οι επισημάνσεις με bold είναι δικές μας προκειμένου να βοηθήσουμε τον αναγνώστη στην κατανόηση των κύριων σημείων του θέματος. 

Γράφει, λοιπόν, ο Σωτ.Σοφιανόπουλος: 

''Η Πατρίδα μας είναι μία περίεργη περίπτωση. Αν καταφέρνει και επιβιώνει ακόμη, αυτό οφείλεται σε 10.000.000 προβατίνες και σε 6.000.000 αίγες και αυτοί οι χιλιάδες παραγωγοί μας δίνουν 1.200.000 τόνους αιγοπρόβειο γάλα, που χωρίζεται σε 700.000 τόνους πρόβειο γάλα και 500.000 γιδίσιο. (1) Αυτή η αναλογία δεν είναι κανονικά σωστή βάσει του αριθμού των ζώων, αλλά τόσο δείχνουν οι στατιστικές υπηρεσίες, λόγω ότι οι αίγες μας δεν είναι όλες βελτιωμένες. Εάν αυτό οφείλεται στο ότι το λεγόμενο αγριοκάτσικο της Ελλάδος δεν δίνει πάνω από 100 κιλά γάλα το χρόνο, αυτό μπορεί να είναι η αιτία. Πάντως δεν γνωρίζω πόσα αγριοκάτσικα και πόσα βελτιωμένες αίγες έχουμε.

πρόβατο Merino Αυστραλίας (φώτο)

Αν κοιτάξουμε την παγκόσμιο αγορά, θα δούμε ότι υπάρχουν πρόβατα και αίγες διαφορετικών ρατσών από αυτά που έχουμε στην Ελλάδα, τα οποία δεν είναι προς παραγωγή γάλακτος, όπως είναι τα ελληνικά, και αίγες που είναι και για παραγωγή γάλακτος, αλλά πρωτίστως για παραγωγή μαλλιού. Η Αυστραλία π.χ. έχει δεκάδες εκατομμύρια πρόβατα, τα οποία είναι της ράτσας Μερινός και παράγουν το καλύτερο πρόβειο μαλλί του κόσμου. Το πρόβατο μερινός εξελίχθηκε στην Ισπανία και είναι διασταύρωση 3 ρατσών, δύο τις οποίες δεν ενθυμούμαι και του χιώτικου προβάτου. Όταν μια Ισπανίδα πριγκήπισσα υπανδρεύθηκε έναν Σουηδό, έλαβε ως γαμήλιο δώρα επτά πρόβατα μερινός. Από εκεί διέρρευσε το μυστικό και εξαπλώθηκε στην ανθρωπότητα. Το πρόβατο μερινός είναι ένα μικροσκοπικό ζώο, το οποίο όμως έχει μία πιθαμή μαλλί γύρω από το σώμα του και οι Αυστραλοί το εκτρέφουν γι' αυτό το σκοπό. Εισήχθησαν και στην Ελλάδα πρόβατα μερινός προς σφαγή από την Γαλλία, αλλά περαιτέρω δεν ξέρω τι απέγινε. Επίσης, στην Ανατολή υπάρχει η κατσίκα μοχαίρ, που μας δίνει το πιο εκλεκτό μαλλί του κόσμου.
Αυτό που ξέρω μετά βεβαιότητος είναι ότι το Υπ. Γεωργίας δεν έφερε ποτέ ούτε πρόβατα μερινός ούτε κατσίκες μοχαίρ προς εκμετάλλευση του μαλλιού τους.

Αν η Ελλάδα παρήγε μαλλί μερινός και μοχαίρ, όπως θα έπρεπε, η Ελλάδα, αυτομάτως θα γινόταν και χώρα παραγωγής νημάτων αυτών των ποικιλιών, υφασμάτων και πλεκτών (3) και γενικώς θα εργάζονταν χιλιάδες αν όχι εκατομμύρια άνθρωποι και δεν θα είχαμε το σημερινό κατάντημα της ανεργίας και υποαπασχόλησης.
Πέραν αυτών η Ελλάς θα έπαιρνε το μαλλί από πολύ περισσότερα από 50.000.000 αιγοπρόβατα το χρόνο που σφάζει σήμερα, με αποτέλεσμα να είναι μία από τις μεγαλύτερες παραγωγούς χώρες του κόσμου σε λανολίνη (2), προϊόν που σήμερα δεν παράγουμε καθόλου. Εάν μάλιστα αναλογισθούμε και την παραγωγή δέρματος, το καλύτερο δέρμα του κόσμου είναι το σεβρώ (κατσικίσιο), το οποίο είναι πανάκριβο. Η Ελλάδα θα είχε μοντέρνα βυρσοδεψεία (4), χημικές πρώτες ύλες και θα εργάζονταν με άνεση 35.000.000 άνθρωποι, που θα έπρεπε να είναι ο μέσος πληθυσμός της Ελλάδος συγκριτικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ξέρω ότι όλα αυτά ακούγονται περίεργα και δύσκολα, αλλά είναι και απλά και εύκολα. Η Ελλάδα θα είχε μοντέρνα σφαγεία και θα είχε την δυνατότητα να παίξει το ρόλο που της αρμόζει λόγω του κλίματος και της τοποθεσίας της, διότι μόνο η Ελλάδα παγκοσμίως ενώνει 3 ηπείρους (Ευρώπη, Ασία και Αφρική) και είναι και στο σταυροδρόμι των 3 μεγαλυτέρων θαλασσίων οδών του κόσμου (Γιβραλτάρ, Δαρδανέλλια και Σουέζ)''.

Η προσπάθεια δημιουργίας εργοστασίου Κρεαταλεύρων στην ΧΡΩ.ΠΕΙ. Οι ευρεσιτεχνείες της ΧΡΩ.ΠΕΙ. που ζητήθηκαν από Βούλγαρους, Ούγγρους και Κινέζους. Η ευθεία υπονόμευση της ΧΡΩ.ΠΕΙ. από το ''ελληνικό'' κράτος και τις πολυεθνικές των ζωοτροφών. Το εργοστάσιο παραγωγής κρεαταλεύρων της ΧΡΩ.ΠΕΙ. στην Αυλίδα -σχεδιασμένο να επεξεργάζεται 150.000 τόνους υποπροϊόντων κρέατος και η καταστροφή του από την κυβέρνηση του Κ.Καραμανλή μετά την μεταπολίτευση. Β' Μέρος

Στο πρώτο μέρος της μελέτης μας σχετικά με το κοτόπουλο-κοτόλιπος και τα υποπροϊόντα του εδώ, παρουσιάσαμε -σύμφωνα με την έρευνα του Σωτήρη Σοφιανόπουλου- το μέγεθος του κύκλου εργασιών του εν λόγω τομέα, την τεράστια ποσότητα των υποπροϊόντων που πετάγονταν στις χωματερές και κυρίως την προσπάθεια του Σ.Σ. να κατασκευάσει ειδικά μηχανήματα -τους υδρολυτές- ώστε τα υποπροϊόντα αυτά να γίνονται ζωοτροφές. 

Συνεχίζουμε την μελέτη μας βασιζόμενοι στο πόνημα του Σ.Σ. ''Οι ''Άγνωστες'' πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδας και η πολιτική τους σημασία'' και στην ενότητα ''Κοτόπουλο-κοτόλιπος και υποπροϊόντα κοτόπουλου''. Το κάτωθι κείμενο της μελέτης του Σ.Σ. είναι -όπως αναφέραμε και ανωτέρω- σε συνέχεια της μελέτης του στο Α΄ μέρος.

Γράφει λοιπόν ο Σ.Σ.: 

''...Εδώ πρέπει να αναφέρω ότι εκτός από τα υποπροϊόντα των πτηνοσφαγίων, χρησιμοποιούσαμε και τα υποπροϊόντα μεγάλων ζώων, όπως κόκκαλα και κεφάλια (μετά το διαχωρισμό των οστών από το κρέας, πρωτίστως της κεφαλής του βοδιού -ένα βοϊδοκέφαλο που ζυγίζει 15 κιλά-, τα μισά από τα οποία είναι κρέας). Αυτά τα πετάγαμε στον σπαστήρα και εν συνεχεία στον υδρολυτή. 

Θυμούμαι ότι όταν παρουσιάστηκε το πρόβλημα του σπασίματος σκέφτηκα τα εργοστάσια που παράγουν τους σπαστήρες των λατομείων. Επειδή είχα ενδοιασμούς για το κατά πόσον το εγχείρημα θα ήταν επιτυχές λόγω του λίπους που περιέχεται, είπα σε έναν κατασκευαστή να φέρει έναν σπαστήρα σε αυτοκίνητο να τον δοκιμάσουμε και τότε θα του έδινα την επιταγή. 

Πράγματι αυτό έγινε, ήταν ένα κολοσσιαίο μηχάνημα, ιπποδυνάμεως 350 ίππων, και για να το βάλουμε μπρος έπρεπε να σταματήσουμε την μισή ΧΡΩΠΕΙ, γιατί κατανάλωνε περί τα 1000 Αμπέρ για να πάρει μπρος. Είχε μαζευτεί σχεδόν όλο το εργοστάσιο και μας έβλεπε να πετάμε μέσα τα βοϊδοκέφαλα, που είναι και το πιο δύσκολο, και τα κόκκαλα των οπισθίων μηρών των βοοειδών. Παρετήρησα όμως ότι βάζαμε μία Χ ποσότητα εντός του σπαστήρος και από την άλλη μεριά έβγαιναν τα μισά. Όταν ο κατασκευαστής παρατήρησε ότι δεν υπήρχε πρόβλημα και ότι ήθελε την επιταγή, του απήντησα: «Περιμένετε λίγο, γιατί δεν πάνε καλά τα πράγματα όπως περίμενα». Μετά από 5 λεπτά λειτουργίας, ο σπαστήρας έκανε έναν μεγάλο θόρυβο, τινάχτηκαν οι ασφάλειες και το μηχάνημα σταμάτησε. Το κρέας και τα κόκκαλα είχαν μαζευτεί γύρω από τον σπαστήρα, και όταν έκλεισε όλος ο χώρος σταμάτησε. Κατάπληκτος ο κατασκευαστής είπε: «Εδώ σπάμε βράχους ολόκληρους με αυτό, σταμάτησε με τα κόκκαλα;». Του απάντησα, Βεβαίως, γιατί τα βράχια δεν έχουν λιπαρά και ίνες και η μεγάλη δύναμη τα θρυμματίζει. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ζωικό προϊόν που δεν θρυμματίζεται εύκολα, γι αυτό και έγινε αυτό το οποίο είδες. Δεν είναι για τα χρήματα, λυπούμε για ότι έγινε, αλλά το μηχάνημα σας δεν κάνει για την δουλειά αυτή. Του έδωσα κάποια χρήματα για τους κόπους του και μετά από 3 ημέρες που το καθαρίσαμε ήρθε ο καταυσκευαστής και το παρέλαβε. 

Την λύση στο πρόβλημα μας μάς την έδωσε η αντιγραφή ενός αυστριακού μηχανήματος που σπάει τις κατεψυγμένες μπάλλες του κρέατος για την αλλαντοποιία. Ένα πολύ μικρότερο μηχάνημα και όχι παραπάνω από 60 ίππους μας έδωσε την λύση.

ο οραματιστής και ευπατρίδης βιομήχανος Σωτ.Σοφιανόπουλος

 Ανταλλαγή ευρεσιτεχνίας ζητούν Ούγγροι, Βούλγαροι και Κινέζοι με αντάλλαγμα την παρασκευή κιτρικού οξέος - το ''ελληνικό'' κράτος στέκεται πάλι εμπόδιο

Την ευρεσιτεχνία αυτή την ζήτησε επ' ανταλλαγή το βουλγαρικό, το ουγγρικό και κινεζικό κράτος. Στην περίπτωση της Βουλγαρίας, οι Βούλγαροι θα μας έδιναν τη τεχνολογία του κιτρικού οξέος (1), πώς δηλαδή με μία επιφανειακή ζύμωση η μελάσσα (2) (το υποπροϊόν της ζαχάρεως που είναι 50% ζάχαρη, 25% υγρασία, 11% πρωτεΐνες, 6% μπεταϊνη και ορισμένα άλλα μικροπράγματα μετατρέπεται με την βοήθεια ενός μύκητος που ονομάζεται Aspergillous Niger σε κιτρικό οξύ. Η Ελλάδα εισάγει το κιτρικό οξύ σε μεγάλες ποσότητες πρωτίστως για τα αεριούχα ποτά από τις αμερικανικές εταιρίες Bristol και Bitcham της τάξεως των 3.500 τόνων. Πρέπει να γνωρίζετε ότι το μυστικό του κιτρικού οξέος το ξέρουν ελάχιστοι τον κόσμο και εκτός της επιφανειακής μεθόδου γίνεται και εις βάθος παραγωγή. Όταν ο Βούλγαρος υπουργός μαζί με το επιτελείο του ήρθε στην ΧΡΩΠΕΙ και περιμέναμε και το αντίστοιχο Υπουργείο Βιομηχανίας να έρθη, αυτό δεν έγινε ποτέ. Εξοργισμένος ο Βούλγαρος υπουργός είπε ότι θα το αναφέρει στην κυβέρνηση του και έφυγε. Το Υπουργείο Βιομηχανίας ποτέ δεν μου έδωσε ικανοποιητική απάντηση και καθένας μπορεί να υποθέσει πολλά. Η συμφωνία ήταν της τάξεως των 3,5 εκατομμ. δολλαρίων με βασικό προμηθευτή της μελάσσας το ελληνικό κράτος. Η μελάσσα δεν μας εδόθη ποτέ από το κράτος και έτσι το όλο σχέδιο εναυάγησε. 

Ακόμη μια υπονόμευση του κράτους προς την ελληνική βιομηχανία στο θέμα των κρεταλεύρων 

Ούτε όμως η υπόθεση των κρεαταλεύρων και των κτηναλεύρων (3) είχε καλύτερη τύχη. Έγραψαν τότε οι εφημερίδες, την δεκαετία του 1970 ότι η εταιρία ζωοτροφών, η ΕΛ.ΒΙ.Ζ., προκύρηττε διαγωνισμό για την προμήθεια 5.000 τόνων κρεαταλεύρων. Τηλεφώνησα τότε στον διευθυντή μας στην Θεσσαλονίκη, τον κ. Σαμανίδη, και του είπα να πάει στον διαγωνισμό ένα λεπτό πριν κλείσει. Ο διαγωνισμός ήταν ανοιχτός από τις 12 μέχρι τις 2. Το έκανα αυτό για να μην έχουν χρόνο να αντιδράσουν. Όταν εμφανίσθη ο κ. Σαμανίδης, είπε -όταν ερωτήθη- ό,τι εκπροσωπεί την εταιρία ΧΡΩ.ΠΕΙ. και ελεγχθησαν τα χαρτιά του. Εκερδίσαμε τον διαγωνισμό με 65% πρωτεΐνες, ενώ έδιναν 55% κατ' ελάχιστον. Ενώ ο αμέσως επόμενος ήταν οι Γάλλοι, που είχαν προσφέρει 7,60 δρχ σε συνάλλαγμα. 

Μετά από 2 ημέρες μου τηλεφωνεί κάποιος διευθυντής και μου ανακοινώνει ότι ο διαγωνισμός ακυρώθηκε και ότι θα προκηρύξουν καλύτερο διαγωνισμό στο μέλλον. Του λεω: «Κε Διευθυντά, τι είδους καλύτερο διαγωνισμό θα προκηρύξετε αφού ήδη τον προκηρύξατε, δεν ξέρατε ότι η ελληνική βιομηχανία παράγει κρεατάλευρα και έπρεπε πρώτα να ρωτήσετε εμάς και μετά τους ξένους;». Βεβαίως μου απήντησε αερολογίες και πράγματι έγινε νέος διαγωνισμός που κατεκυρώθη σε όποιους ήθελαν, δηλ. στους Γάλλους με 7,60 δρχ. ανά κιλό, διότι εκ των υστέρων ανακάλυψα ότι ήδη είχε έρθη η ποσότης στην Ελλάδα και είχαν πληρωθεί και τα λεφτά! Τα συμπεράσματα ανήκουν στον αναγνώστη.

Κοτόπουλο και τα υποπροϊόντα του ως υλικό παραγωγής ζωοτροφών. Η προσπάθεια και δημιουργία εργοστασίου κρεαταλεύρων στην ΧΡΩ.ΠΕΙ. Ο ρόλος των Η.Π.Α. τότε που με τους πράκτορές της δεν τους ξέφευγε τίποτε όσον αφορά την σόγια για την παρασκευή ζωοτροφών. Η κατασκευή του μηχανήματος του υδρολυτή από την ΧΡΩ.ΠΕΙ. Α' μέρος

Με την παρούσα ανάρτηση θα μελετήσουμε -σε μια προσέγγιση αξιοποίησης των υποπροϊόντων του ως ζωοτροφών (κρεαταλεύρων)- το κοτόπουλο (και τα υποπροϊόντα του).  

Ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος, πρώην διευθύνων σύμβουλος της ΧΡΩ.ΠΕΙ. συνήθιζε σε τηλεοπτικές εκπομπές του να σημειώνει ότι: ''οι ζωοτροφές κυβερνούν τον κόσμο''. Και δεδομένου ότι ήταν όχι μόνον ερευνητής αλλά και σπουδαίος μελετητής του όλου θέματος έχοντας ταξιδέψει στο εξωτερικό και μελετήσει εργοστάσια παραγωγής κρεαταλεύρων και λοιπών ζωοτροφών ήξερε πολύ καλά τι έλεγε. Άλλωστε και ο ίδιος πέτυχε στην ΧΡΩ.ΠΕΙ. να δημιουργήσει εργοστάσιο κρεαταλεύρων αλλά το ανθελληνικό κράτος δεν τον άφησε να προχωρήσει, βλέπε εδώ το απόσπασμα σχετικής επιστολής του. 

''Το ζήτημα των ζωοτροφών είναι τεράστιο και απασχολεί τον κόσμο'' (δηλαδή τις κυβερνήσεις, τις πολυεθνικές κλπ.) τόνιζε ο Σ.Σοφιανόπουλος. Όπως γράφει ο Dan Morgan στο βιβλίο του: Merchants of Grain δίπλα στις ''seven sisters'' (επτά αδελφές) των πετρελαίων υπάρχουν οι ''the big five'', δηλαδή πέντε τεράστιες εταιρείες που σαν κύριο έργο είχαν από δεκαετίες και έχουν τον έλεγχο των καρπών (σιταριού, καλαμποκιού, κριθαριού, σόγιας κλπ) και επομένως πρωτογενώς και όλων των... ζωοτροφών. Οι εταιρείες είναι γνωστές σε όσους μελετούν το θέμα: Cargill Inc. of Minneapolis, the Continental Grain Company of New York City, Andre of Lausanne Switzerland, the Louis Dreyfus Company of Paris and the Bunge Corporation.
Κάποιος από τους αξιωματούχους των ανωτέρω εταιρειών είχε καυχηθεί -λόγω της μυστικοπάθειας που έχουν στην λειτουργία και στην δημοσίευση των πεπραγμένων τους-: ''some of our best customers have never heard of us''. 

Έχουμε πολλές φορές γράψει για την σόγια, ως το βασικό στοιχείο των ζωοτροφών πλην κρεαταλεύρων, βλέπετε εδώ, εδώ, εδώ, εδώ. Αξίζει να αναφέρουμε ένα περιστατικό από τα όσα έχει περιγράψει ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος σχετικά με την σόγια και είναι βιντεοσκοπημένο σε τηλεοπτική εκπομπή -πριν 20 περίπου χρόνια- με τον Κώστα Χούντα (εδώ). 

Όταν οι Αμερικάνοι αντελήφθησαν την προχωρημένη έρευνα και παραγωγή του Σ.Σ. για την σόγια και έστειλαν τον πρακτορίσκο τους...

Διηγείτο ο Σ.Σ.: Ήταν η εποχή που ασχολιόμουν με την καλλιέργεια σόγιας στην Ελλάδα πειραμματικά. (σημ.ο Σ.Σ. -αρχές δεκαετίας του 1970- κατάφερε και έφερε από τις Η.Π.Α. τέσσερις ποικιλίες σόγιας βρώσιμες και τρείς για ζωοτροφές μετά την μεσολάβηση γνωστού του προσώπου. Οι Αμερικάνοι σε καμία περίπτωση δεν έδιναν σπόρους ούτε αποκάλυπταν τίποτε για την τεχνογνωσία του φυτού. Ο Σ.Σ. καλλιέργησε περί τα 200 στρέμματα σε 4 διαφορετικά σημεία της Ελλάδας: Κρήτη, Πελοπόννησο, Θεσσαλία, Μακεδονία. Τα αποτελέσματα υπήρξαν εκπληκτικά. Αλλά φαίνεται τίποτε δεν μένει κρυφό από τις Η.Π.Α. όταν αυτό αφορά ευαίσθητα στρατηγικά θέματα). 
Και συνεχίζει ο Σ.Σ.: Με ειδοποιούν από την είσοδο της ΧΡΩ.ΠΕΙ. ό,τι είναι ένας Αμερικανός και ότι θέλει να με δει. Τους είπα να περάσει. Ήταν ο Διευθυντής της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής (σημ. για την οποία [Αμερ.Γεωργ.Σχολή] ο Σ.Σ. σημείωνε ότι ιδρύθηκε μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, ό,τι δεν έχει διδάξει τίποτε στον Ελληνικό λαό και ότι είναι... CIA. Για όσους μελετούν σχετικά είναι τοις πάσι γνωστόν πως καμουφλάρονται μυστικές υπηρεσίες πίσω από ιδρύματα, οργανισμούς και Μ.Κ.Ο.) 
Συζητήσαμε για λίγο και του λέω: Εσείς μπορείτε να μου κλείσετε ένα ραντεβού στο CBS ή το NBC (τότε δεν υπήρχε το CNN) να μιλήσω στον Αμερικανικό λαό και να του πω ό,τι ψεύδεσθε και τον κλέβετε; Γιατί εσείς από την Αμερικανική Γεωργική Σχολή στην Θεσσαλονίκη, πως με βρήκατε εδώ στην ΧΡΩ.ΠΕΙ.; Που με βρήκατε; Από που και ως που; Και να πάτε να τα πείτε αυτά στους πρακτορίσκους που είναι πίσω από εσάς. Είμαι ο άνθρωπος που σάς χαλάω την δουλειά. 
Και σας ρωτώ κε καθηγητά της Αμ.Γεωργ.Σχολής γιατί δεν μάθατε τον Ελληνικό λαό πως να καλλιεργεί την σόγια; Τι σόι σύμμαχοι είστε εσείς που μάς μάθατε πως να κάνουμε λίγο παραπάνω παραγωγή στο σιτάρι ή στο τριφύλλι και την σόγια το σημαντικότερο προϊόν του κόσμου το κρατάτε για τον εαυτό σας; Ο Αμερικανός τα έχασε ενώ κρατούσε σημειώσεις για τα πάντα. Τότε του είπα: κρατείστε τις σημειώσεις σας και εδώ δεν θα ξαναέλθετε ούτε θα με ξαναρωτήσετε. Και γι' αυτό το ραντεβού στο NBC ή CBS να το κλείσετε να πάω στον Αμερικανικό λαό και να τους πως πόσο ψεύτες και απατεώνες είστε! 

οι...φίλοι και σύμμαχοί μας...των εντολοδόχων πολιτικών δηλαδή και ποτέ της Ελλάδος

 

  ***

Για την μελέτη του εν λόγω θέματος θα βασιστούμε στο πόνημα του χημικού και ιδιοκτήτη της ΧΡΩ.ΠΕΙ. Σωτήρη Σοφιανόπουλου υπό τον τίτλο: ''Οι ''Άγνωστες'' πλουτοποαραγωγικές πηγές της Ελλάδας και η πολιτική τους σημασία''. Σημειώνουμε ό,τι το πόνημα του Σ.Σ. κυκλοφορήθηκε από τον ίδιο το 2003, ωστόσο όλο το ερευνητικό έργο και οι αναλύσεις που περιέχει γράφτηκαν -κάποιες τουλάχιστον- αρκετά χρόνια νωρίτερα. Για το λόγο αυτό ο αναγνώστης δεν θα πρέπει να ξενίζεται όταν συναντάει π.χ. αξίες αποτιμημένες σε δρχ. ή αναφορά σε παραγωγικές επιχειρήσεις που πλέον έχουν κλείσει (βλέπε καλύτερα τις κατέστρεψε το κράτος υπό την καθοδήγηση των εκάστοτε κυβερνώντων, βλέπετε ενδεικτικά εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ).

Κοτόπουλα - κοτόλιπος και υποπροϊόντα κοτόπουλου 

Αμφιβάλλω αν υπάρχει έστω και ένας Έλλην που να μην έχει φάει κοτόπουλο. Ένα πράγμα που συνήθως οι Έλληνες δεν γνωρίζουν τι μεγάλη επιχείρηση είναι τα κοτόπουλα, τι τεράστιος τζίρος γίνεται για την διατροφή τους, τι τεράστιος τζίρος για την μετακίνηση τους, για το σφάξιμό τους, και για την μετακίνηση των σφαγέντων είτε αυτά είναι νωπά είτε κατεψυγμένα.

Θα ξεκινήσω με το πιο απλό πράγμα, για να αντιληφθεί ο αναγνώστης για τι τεράστια νούμερα μιλάμε, αναφέροντας τον αριθμό των πτηνών που σφάζονται ημερησίως στην πατρίδα μας. Επί περίπου 250 ημέρες τον χρόνο. Ο αριθμός αυτός όσο και αν φαίνεται υπερβολικός είναι τουλάχιστον 400.000 κοτόπουλα ημερησίως. Αν υπολογίσουμε ότι ο Βοκτάς (1) ή ο Μιμίκος (2) έσφαζαν 50.000 κοτόπουλα ημερησίως είναι εύκολο να καταλήξουμε στις 400.000, εάν βάλουμε το Άστρος Κυνουρίας, τα Ιωάννινα, γενικώς την Μακεδονία και τις άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδος. Προπολεμικώς, δεν υπήρχε το κοτόπουλο στην Ελλάδα όπως υπάρχει σήμερα, διότι δεν είχε εξελιχθεί η τεχνολογία πρωτίστως του σφαξίματος όπως έχει προχωρήσει στις μέρες μας. Αν υπολογίσουμε στα 50.000 κοτόπουλα ημερησίως που σφάζει ο Μιμίκος, και αν υπολογίσουμε σε 2 βάρδιες, τότε η κάθε βάρδια σφάζει περίπου 3.500 κοτόπουλα την ώρα.

Αντιλαμβάνεσθε τι μεγάλη οργάνωση απαιτείται για να μπορεί η επιχείρηση να σφάζει αυτά τα 3.500 κοτόπουλα/ώρα, δηλαδή περίπου 1 κοτόπουλο/δευτερόλεπτο. Η περιγραφή της διαδικασίας νομίζουμε ότι ξεφεύγει της παρούσης. Αυτό όμως που πρέπει να αναφέρουμε είναι ότι αυτά ονομάζονται αυτόματα πτηνοσφαγεία, υπάρχουν αρκετά στην Ελλάδα, και είναι όλα εισαγόμενα εκ του εξωτερικού. Ο μηχανολογικός εξοπλισμός είναι όλος από ανοξείδωτο χάλυβα και εξασφαλίζουν μία άριστη ποιότητα στο σφάξιμο του πτηνού, διότι οι υγειονομικοί κανονισμοί πρέπει πράγματι να τηρούνται. Η παρεμβολή του ανθρώπου υπάρχει μόνο στο σημείο που γίνεται η απαντέρωση και η συσκευασία. Το κόψιμο των ποδιών, της κεφαλής, το μάδημα, δεν έχουν την παρέμβαση του ανθρώπου και είναι όλα αυτόματα. Αναλογικώς είναι περίπου 13% το κεφάλι, τα πόδια και τα έντερα και 12% τα φτερά, που μας δίνει περίπου 25% του ζώντος βάρους.

Η βαμβακιά (το φυτό) ως ζωοτροφή (αντί να πετάγονται και να επιβαρύνεται ο αγρότης). Μια άριστη ζωοτροφή για τα μηρυκαστικά. Εκκρεμεί το ζήτημα της ποσότητας στα μείγματα ζωοτροφών. Προτεινόμενα μείγματα ζωοτροφών από την έρευνα του Σ.Σοφιανόπουλου Γ' Μέρος

Σε συνέχεια προηγούμενων αναρτήσεων μας -βλέπετε εδώ και εδώ- σχετικά με το μέγα ζήτημα των ζωοτροφών -αφού χωρίς αυτές ούτε κτηνοτροφία μπορεί να υπάρξει, ούτε πτηνοτροφία- και το κυριότερο οι άνθρωποι και τα κράτη δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες διατροφής τους συνεχίζουμε την μελέτη μας με το θέμα της βαμβακιάς ως ζωοτροφής. 

Για να προσεγγίσουμε το σημαντικό θέμα των ζωοτροφών βασιζόμαστε στο πόνημα του πρ. διευθύνοντος συμβούλου της ΧΡΩ.ΠΕΙ. χημικού κ. Σωτήρη Σοφιανόπουλου (στο εξής Σ.Σ.) : ''Οι ''Άγνωστες'' πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδος και η Πολιτική τους σημασία''. Σημειώνουμε ό,τι το ανωτέρω βιβλίο κυκλοφορήθηκε από τον Σ.Σ. το 2003, ωστόσο τα σημαντικά θέματα τα οποία πραγματεύεται, οι αναλύσεις και η έρευνα με τα οποία τα προσεγγίζει έγιναν αρκετά χρόνια νωρίτερα.


Η βαμβάκια ως ζωοτροφή

Με είχε απασχολήσει στο παρελθόν το ερώτημα γιατί δεν χρησιμοποιείται το φυτό της βαμβακιάς- μετά την περισυλλογή του βαμβακιού. Πρέπει να ξέρετε ότι μπαίνουν περίπου 12-15.000 βαμβακιές το στρέμμα. Εάν υπολογίσουμε ότι η μάξιμουμ παραγωγή ανά στρέμμα βάμβακος είναι από 250-350 κιλά ή και λιγότερο, αντιλαμβάνεσθε ότι μια βαμβάκια που ζυγίζει πάνω από 1 κιλό είναι κρίμα να πηγαίνει χαμένη (1).

 
Έτσι λοιπόν πήγα στην περιοχή της Θήβας, όπου καλλιεργούν και βαμβάκι και βρήκα βαμβακοπαραγωγό του οποίου είπα για το θέμα. Με κοίταξε περίεργα και μου είπε, «τι είναι αυτά που λες;». Όλα αυτά γιατί ο βαμβακοπαραγωγός μετά την συλλογή του βάμβακος που πλέον γίνεται με μηχανήματα (βαμβακοσυλλεκτικές μηχανές που θα περάσουν από το χωράφι του 2 φορές για να συλλέξουν το βαμβάκι) πρέπει να πληρώσει τουλάχιστον 1000 δρχ (*). το στρέμμα, για να του καταστρέψουν τις βαμβακιές, ώστε να μπορέσει να οργώσει και να ξανακαλλικεργήσει. Ο άνθρωπος μου στη Θήβα, όταν του είπα ότι δεν θα πρέπει να πληρώσει τις 1000 δρχ. ανά στρέμμα αλλά εγώ θα πάρω τις βαμβακιές, απόρησε και με ρώτησε τι θα τις κάνω. Του είπα λοιπόν ότι θα προσπαθήσω να τις μετατρέψω σε ζωοτροφή. Γέλασε ειρωνικά και εκεί η συζήτηση σταμάτησε. 

(*) Όπως επανειλημμένα έχουμε σημειώσει και σε παλαιότερες αναρτήσεις μας το ερευνητικό έργο του χημικού Σωτήρη Σοφιανόπουλου ξεκίνησε την δεκαετία του 1970, ίσως και νωρίτερα. Πολλά από τα πορίσματα των ευρημάτων του δημοσιεύτηκαν αργότερα και το πόνημα του ''Οι ''Άγνωστες'' πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδας και η πολιτική τους σημασία'' το 2003. Επομένως σε πολλά σημεία αντί του ευρώ χρησιμοποιεί την δραχμή. 

η βαμβακιά

Έπρεπε όμως να βρω κάποιον ο οποίος θα κόψει τις βαμβακιές χωρίς να τις καταστρέψει. Ένας άνθρωπος που είδα που είχε κοπτικό μηχάνημα (βασικά για τριφύλλια) μου είπε ότι δεν μπορεί να ριψοκινδυνεύσει το μηχάνημα του, γιατί κινδυνεύει να καταστραφεί, να σπάσουν δηλ. τα μαχαίρια, επειδή η βαμβάκια στο κάτω μέρος είναι αρκετά ισχυρή και μεγάλη, 50 φορές πιο πολύ από ό,τι το τριφύλλι. Εγώ του απήντησα ότι δεν διαφωνώ ότι κινδυνεύει το μηχάνημα του, αλλά αναλάμβανα εγώ να τον αποζημιώσω για όποια ζημιά πάθαινε. Έτσι έκλεισε η συμφωνία και πήγαμε στο χωράφι του βαμβακοπαραγωγού για να κόψουμε τις βαμβακιές. Ευτυχώς κατά την διαδικασία της κοπής τα μαχαίρια της μηχανής δεν κινδύνευσαν και εν συνεχεία έβαλε άλλο μηχάνημα μέσα, την μπαλλιαστική, και μπαλλιάσαμε τις βαμβακιές. Βεβαίως ο βαμβακοπαραγωγός σταυροκοπιόταν, αλλά αφού εγλίτωσε τις 1000 δρχ. κατ' ελάχιστον που θα πλήρωνε το στρέμμα ήταν μια χαρά. Έβαλα τις βαμβακιές (περίπου 100 δέματα) σε μια αποθήκη και ήρθα στην Αθήνα. Μετά από μερικές ημέρες, πήγα με ένα φορτηγό, φόρτωσα περίπου 20 δέματα (περίπου 25-30 κιλά το κάθε δέμα) και τις έφερα σε μια μικρή βιοτεχνία που είχα φτιάξει στις εγκαταστάσεις του Ν. Ξουρή, λίγο πιο κάτω από τις Τρεις Γέφυρες και επί της Εθνικής Οδού. Γεμάτος αγωνία έλυσα ένα δέμα και έβαλα μέσα στο μύλο με μεγάλο κόσκινο 8 χιλιοστών τις βαμβακιές, τις οποίες από προηγουμένως είχα κόψει σε μικρότερα κομμάτια και τις οποίες άλεσα. Το αποτέλεσμα ήταν ένα πρασινοκαφέ αλεύρι, το οποίο είχε μια καταπληκτική μυρωδιά. Το έβαλα σε σακιά και το έστειλα στον πειραματικό σταθμό που είχα στη Ζάκυνθο, όπου έκανα πειράματα με κοτόπουλα, γαλοπούλες, πάπιες, χήνες, αιγοπρόβατα, αγελάδες και μοσχάρια.

Πρέπει να ξέρετε ότι η εφηρμοσμένη έρευνα και αναπτυξιακή τεχνολογία με την οποία τόσο έχω ασχοληθεί και ακόμη ασχολούμαι ουσιαστικά απαγορεύεται από το νόμο. Γι αυτό και δεν έχουμε κανένα εργαστήριο. Η έρευνα δεν είναι αόριστη και γενική, αλλά συγκεκριμένη. Τα ανώτατα ιδρύματα της χώρας ασχολούνται με βασική και θεωρητική έρευνα, π.χ. ο Δημόκριτος, όπου όλα τα αποτελέσματα πάνε στα σκουπίδια.

άνθος βαμβακιού

Όταν πήγα στη Ζάκυνθο πήρα ένα τσουβάλι από τις αλεσμένες βαμβακιές και τα πήγα στα πρόβατα μου. Ξέρετε ότι όλα τα ζώα εκτός του ανθρώπου ''τρέφονται'' βασικώς με τη μύτη τους και όχι με τα μάτια. Η όσφρηση λοιπόν των προβάτων είναι πολύ καλή . Όταν πλησίαζα με το αλεύρι της βαμβακιάς έχασαν την ηρεμία τους και ήρθαν προς το μέρος μου σαν να ήθελαν να επιτεθούν. Έφαγαν δε το προϊόν μετά μεγίστης μανίας. Αυτό που δεν κατάφερα έκτοτε να κάνω λόγω οικονομικών δυσκολιών και προβλημάτων είναι να αναλύσω κατά πόσον υπάρχει μέσα στην βαμβάκια γκοσιπόλη (που οπωσδήποτε υπάρχει, διότι μερικές βαμβακιές έχουν επάνω βαμβάκι καθώς και καρύδια που δεν έχουν ανοίξει ακόμη). Ένα είναι βέβαιον, ότι η βαμβάκια είναι μια πάρα πολύ καλή ζωοτροφή για τα μυρηκαστικά, χωρίς να μπορώ να πω μετά βεβαιότητος πόση ποσότητα μπορούμε να δώσουμε στα μυρηκαστικά λόγω γκοσυπόλης (4).

Το πρόγραμμα συνεχίστηκε, αλλά όταν αναγκάστηκα να αφήσω αυτό το μικρό εργαστήριο λόγω προβλημάτων του ιδιοκτήτου κ. Ξουρή, δεν μπόρεσα να συνεχίσω. Έκτοτε διάφορα προβλήματα και δυσκολίες προσωπικές δεν μου επέτρεψαν να συνεχίσω. Όταν, πριν 4 περίπου χρόνια πήγα στην Αλεξανδρούπολη για να επισκεφθώ και να πω τη γνώμη μου για ορισμένα προβλήματα σε μια βιομηχανία (που δεν θέλω για λόγους σκοπιμότητος να αναφέρω) πηγαίνοντας προς το εργοστάσιο είδα δεξιά και αριστερά τις βαμβακιές. Και επειδή είχα γνωρίσει και κάποιον που είχε αγελάδες σε κοντινό σταύλο θεώρησα ότι ήταν καλή ευκαιρία να συνεχίσω το πείραμα. Μπήκαμε λοιπόν σε ένα χωματόδρομο και φτάσαμε στο σημείο όπου ήταν ένας βαμβακοπαραγωγός και συζητούσε με έναν κάτοχο μηχανήματος που θα κατέστρεφε βαμβακιές. Τον πλησίασα και του είπα «ξέρω ότι θα δώσετε τουλάχιστον 1000 δρχ. το στρέμμα στον κύριο για να καταστρέψετε τις βαμβακιές σας και σας λέω ότι δεν χρειάζεται να το κάνετε. Θα παρακαλούσα τον κύριο να τις κόψει και να τις μπαλλιάσει και εγώ θα τον πληρώσω». Ο βαμβακοπαραγωγός με κοίταζε περίεργα και είπε γελώντας: «μα εδώ εγώ έχω 150 στρέμματα και θα πληρώσω 150.000 δρχ. Από τον ουρανό έπεσες;». Του απαντώ, «όχι, μόλις ήρθα από την Αθήνα». Και ο κάτοχος του μηχανήματος συμφώνησε, όπως και έπραξε και μετά μεταφέραμε τις βαμβακιές σε μια αποθήκη. Δυστυχώς ο σταυλος έπιασε φωτιά και εδώ τελειώσαμε. 

Οι αποκαλύψεις του Ronald Bernard. Οι μηχανισμοί του επιτοκίου, του πληθωρισμού κ.α. με τους οποίους η ''ελίτ'' μεταφέρει πραγματικό πλούτο των κρατών-λαών σε αυτήν. Ο E.S.M. διασώζει όχι τις χώρες αλλά τις ιδιόκτητες τράπεζες, έχει πλήρη νομική ασυλία όπως και το προσωπικό του. Β' Μέρος

Σε σχετική μας ανάρτηση (εδώ) παρουσιάσαμε μέρος των αποκαλύψεων του υψηλόβαθμου τραπεζίτη Ronald Bernard. Οι συνεντεύξεις που έδωσε είχαν υψηλή θεαματικότητα. Οι πρώτες εκπομπές με την Irma Schiffers ξεπέρασαν τα 40.000.000 προβολές. 

Αυτό είναι κάτι θετικό διότι ένα ποσοστό των ανθρώπων στην Ευρώπη και τις Η.Π.Α. αντιλαμβάνονται πλέον ότι μια κλειστή ομάδα ανθρώπων, ας την πούμε η ''ελίτ'' μέσω ανεξάρητων οργανισμών που ελέγχει όπως η B.I.S., η World Bank, το I.M.F., η European Central Bank (E.C.B.) και τις μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις χειραγωγούν και ελέγχουν πλήρως τόσο το παγκόσμιο νομισματικό σύστημα όσο και -μέσω των εκβιασμών των κυβερνήσεων- και την δημοσιονομική πολιτική των κρατών.

Ο Ronald Bernard έδωσε σειρά συνεντεύξεων αλλά και διαλέξεων σε ευρωπαϊκές χώρες για το πως λειτουργεί η ''ελίτ'' στον οικονομικό τομέα και απομυζά τους λαούς και τα κράτη. Η προβολή των αποκαλύψεών του και ο σχεδόν -από τους περισσοτέρους, κατανοητός λόγος του- δίνει ιδιαίτερη αξία στο ξεσκέπασμα της ''ελίτ'', τουλάχιστον στον οικονομικό τομέα που παρουσιάζουμε. 

ο Ronald Bernard

Με την ανάρτησή μας αυτή συνεχίζουμε την παρουσίαση των αποκαλύψεων του Ronald Bernard, όσον αφορά τα οικονομικά θέματα. Το υλικό προέρχεται από μια εκ των συνεντέξεων που έδωσε στην D.V.M. TV και την δημοσιογράφο Irma Schiffers. 

(Η μετάφραση-απόδοση των όσων καταθέτει ο Ronald Bernard έγινε από το blog μας http://hellas-economy.blogspot.gr/. Είναι μια προσπάθεια ενημέρωσης και αν υπάρχει κάποιο λάθος ζητούμε την κατανόηση. Δεν έγινε ούτε σκόπιμα ούτε για να υπερβάλουμε στα όσα, έτσι κι αλλιώς αποκαλυπτικά και συγκλονιστικά καταθέτει ο R.B. Οι υπογραμμίσεις, επισημάνσεις με bold και σημειώσεις είναι δικές μας).   

Βασικά σημεία της συνέντευξης του Ronald Bernard 

-Σε ένα άρθρο που έχω μπροστά μου από το Dutch New Channel με τον τίτλο ''Gas prices increase inflation'' (9.2.2017) πέρα από το ότι ο τίτλος του είναι εκ των προτέρων λανθασμένος, έχει ενδιαφέρον να το διαβάσεις. Τα περισσότερα που διαβάζεις σε αυτό είναι μια διαστροφή της αλήθειας διότι αν αυξηθεί η τιμή της βενζίνης/αερίου δεν σημαίνει ότι έχει περισσότερο κόστος. Στην πραγματικότητα σημαίνει ότι ο μισθός μας (οι αποδοχές μας) αξίζουν λιγότερο. Αυτό που γίνεται είναι ότι το νόμισμά μας υποτιμάται, η αγοραστική μας αξία/δύναμη μειώνεται. Αυτό είναι ο πληθωρισμός. Βρίσκω αξιοσημείωτο ότι μπορώ να βρω ψήγματα αλήθειας από αυτούς, ακόμη και από το N.O.S. (Dutch New Channel). Γράφει λοιπόν: ''Με τον προσαρμοσμένο πληθωρισμό να βρίσκεται στο 1,6% οι Ολλανδοί είναι σε τροχιά να ακολουθήσουν τα υψηλότερα επίπεδα του ευρωπαϊκού πληθωρισμού που ανέρχεται στο 1,8% ετησίως''.   

-Στην πραγματικότητα ο μισθός σας (οι αποδοχές σας) αξίζουν 1,8% λιγότερο ετησίως κάτι που μειώνει την αγοραστική σας δύναμη. Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο (παλαιότερα) ένα άτομο με μια καλή δουλειά μπορούσε να συντηρήσει μια ολόκληρη οικογένεια. Τώρα 2-3 άτομα με πλήρη απασχόληση με δυσκολία μπορούν να τα βγάλουν πέρα και εγκλωβίζονται στην κρίση διότι 1,2 εκατομμύρια άνθρωποι στην Ολλανδία είναι χρεωμένοι (κάτω από το όριο της φτώχειας) και δεν μπορούν να τα βγάλουν πέρα πλέον.