Εχθρικό το κράτος προς την εγχώρια βιομηχανία. Τροφοδότηση της ηλεκτροβόρας βιομηχανίας μας με ελληνικά καύσιμα. Αναξιοποίητες οι υδατοπτώσεις μας. Ανύπαρκτες οι μικρές μονάδες παραγωγής ρεύματος. Αναξιοποίητη η δυνατότητα παραγωγής ηλεκτρικού απο τα πτητικά του πετρελαίου. Παραγωγή καυσίμου απο πυρόληση του λιγνίτη. Σωτήρης Σοφιανόπουλος

Ο Σωτήρης Αρ. Σοφιανόπουλος, όπως έχουμε γράψει και σε προηγούμενα κείμενά μας (εδώ, εδώ) αγωνίσθηκε ακούραστα για την Ελλάδα μας και την ανάδειξη των οικονομικών δυνατοτήτων της. Στα πλαίσια της δημόσιας δράσης του απέστειλε επιστολές σε πολλούς πολιτικούς, τους προέτρεψε να προχωρήσουν στην εκτέλεση έργων (υδροηλεκτρικά, αξιοποίηση ορυκτού πλούτου, καλλιέργεια σόγιας κλπ) ενώ παράλληλα εμφανιζόταν σχεδόν καθημερινά σε επαρχιακούς κυρίως αλλά και μικρούς τηλεοπτικούς σταθμούς των Αθηνών με σκοπό να αφυπνήσει τον έλληνα πολίτη.

Η παρακάτω συζήτηση, που μέρος της έχουμε απομαγνητοφωνήσει, πραγματοποιήθηκε το 1997 στο ραδιοφωνικό σταθμό των Αθηνών ''Ηρόδοτος 107,4 fm'' με τον δημοσιογράφο Κώστα Χούντα. Ο αναγνώστης μας θα βρει ενεργούς συνδέσμους στο παρακάτω κείμενο, που παραπέμπουν σε περαιτέρω πληροφόρηση για το αντίστοιχο θέμα ενώ έχουν τοποθετηθεί επικεφαλίδες ανά θεματική ενότητα στο περιεχόμενο της συζήτησης. Οι υπογραμμίσεις και επισημάνσεις με bold είναι δικές μας. 

****

Το κράτος εχθρικό προς την εγχώρια παραγωγή και την βιομηχανία. 

 

Για να μπορέσει μια χώρα να μπει σε έναν ρυθμό αναπτύξεως συγκεκριμένο και χωρίς να παλινδρομούμε με παλαιούς νόμους πριν, με νέους τώρα, απαιτείται μια λογική. Φυσικό είναι να υπάρχει η εφορία αλλά οι αρχαίοι μας πρόγονοι λέγανε: ''πάν μέτρον άριστον''. Διότι η εφορία θα πάρει ένα μέρος απο αυτά που παράγει ο μέσος πολίτης. Όταν όμως αυτό το μέσο παραγωγής -που απο την μια πλευρά έχεις του εφοριακούς και σαν κράτος λες: ''φέρτε λεφτά'' και απο την άλλη αυτός ο οποίος παράγει τα χρήματα, δηλαδή η βιομηχανία, η βιομηχανική παραγωγή με νόμο -το κράτος- το καταστρέφει, τότε σαν κράτος και σαν κυβέρνηση είσαι παλιόνθρωπος, είσαι ψεύτης, είσαι προδότης. Και είδατε ό,τι μέσα σε 24-25 χρόνια στην Ελλάδα χάσαμε πάνω απο την μισή βιομηχανική μας παραγωγή -βλέπε ενδεικτικά εδώ, εδώ κι εδώ  (σημ:εννοεί απο το 1972 και μετά που ξεκίνησε η καταστροφή της ελληνικής βιομηχανίας με ανθελληνικούς νόμους) που στην Ελλάδα είχε ζήσει-επιβιώσει η βιομηχανία πάνω απο 50 χρόνια (η βιομηχανοποίηση της Ελλάδας είχε ξεκινήσει προπολεμικά, βλέπε Πρ.Μποδοσάκης, Μαλκότσης, ΧΡΩ.ΠΕΙ., Χαλυβουργική κλπ). 

 

Εργοστάσιο παραγωγής μαγνησιακών προϊόντων της FIMISCO του Δ.Σκαλιστήρη
στο Μαντούδι Ευβοίας

 

***

Δ.Μπάτσης: ''Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα''. Ο λιγνίτης, τα αποθέματά, οι δυνατότητες και μορφές αξιοποίησής του

Επανερχόμενοι λοιπόν στην υπόθεση της μελέτης του Δημήτρη Μπάτση ''Η βαρειά βιομηχανία στην Ελλάδα'' πολύ σωστά βλέπει πως η μεταλλουργία και γενικώς η βιομηχανία θέλει ενέργεια, την ηλεκτρική ενέργεια αλλά και γενικά ενέργεια μέσω ατμού. Ο οποίος ατμός παράγεται απο καύση καυσίμου, είτε πετρελαίου είτε λιγνίτου είτε καρβούνου και ούτω καθεξής. Δεν έχει σημασία τι καις. Απο την στιγμή που το καίς λαμβάνεις ενέργεια κι αυτό πρέπει να δουλέψει ως σύνολο. 

Η υπονόμευση της ΧΡΩ.ΠΕΙ. και η καταστροφή της από το ''κράτος'' των κυβερνώντων. Μια καινοτόμα, παραγωγική και κερδοφόρα επιχείρηση κλείνει προς όφελος μόνον των πολυεθνικών. Επιστολή-απάντηση του Σωτήρη Σοφιανόπουλου (β' μέρος)

Το 1981 ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος αποστέλλει κείμενο-απάντηση στην εφημερίδα ''Το Βήμα'' του συγκροτήματος Λαμπράκη σχετικά με προηγούμενη δημοσίευση όπου άφηνε υπονοούμενα για την ΧΡΩ.ΠΕΙ. και την όλη προσπάθεια της βιομηχανίας αυτής.(Το πρώτο μέρος της επιστολής εδώ)

Συνεχίζουμε να παρουσιάζουμε την επιστολή αυτή, από την οποία πολλά συμπεράσματα μπορούμε να εξάγουμε για το ποιοί και πως εμπόδισαν (και εμποδίζουν) την βιομηχανική ανάπτυξη της χώρας μας και τελικά πέτυχαν να μετατρέψουν την Ελλάδα από μια πάμπλουτη σε ορυκτό πλούτο, γεωφυσική θέση και ανθρώπινο δυναμικό χώρα σε μια χρεοδουλοπαροικία. 

Γράφει λοιπόν στην επιστολή του ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος: 

ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΊΑ 

‘’Άρχισε η προσπάθεια τον Αύγουστο του 1974 μετά το Κυπριακό. Επίστευα τότε και εγώ ότι πράγματι δεν είχαμε όπλα να πολεμήσουμε. Τώρα βλέπω ότι είχαμε και παρά είχαμε. Απλώς η κρατική μηχανή για πολλοστή φορά έλεγε ψέματα στον λαό για να δικαιολογήσει την στάση της έναντι της Τουρκίας κατ’ εντολή των δήθεν συμμάχων μας ως συνέβη και το 1922 (βλέπε Theodor Hertzel [1] απόφαση του Σιωνιστικού συνεδρίου Βασιλείας 1899 και δηλώσεις του Balfoor Υπουργού Εξωτερικών Μεγάλης Βρετανίας 1920 έχουσα σχέση με Κύπρο – Παλαιστίνη και Σινά).
Είχε δοθεί έγκριση αρ.145/3/5.1.77 της νομισματικής επιτροπής για δάνειο 100.000.000 δρχ. για όπλα και πυραύλους βαλλιστικούς, ακτίνας δράσεως σε α’ φάση 50 Km (κατασκευαστικά σχέδια στην κυριότητά μας), απόφαση Υπουργού Οικονομικών αρ.16715/70, ημερομηνία 22.2.1977. 

Θα βοηθούσε οικονομικά και πολιτικά την χώρα μας και οικονομικά την ΧΡΩ.ΠΕΙ. διότι εξεδηλώθει αμέσως ενδιαφέρον από τον Αραβικό κόσμο και με γράμματα μάλιστα (εις την διάθεση οποιουδήποτε) για παραγγελίες 200.000 όπλων αξίας 2 δισεκατομμυρίων δραχμών (2.000.000.000) τον Απρίλιο του 1975. Η επένδυση δεν ολοκληρώθηκε:
 

α. διότι μάς ενέπαιξε τόσο το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης (υπουργός κ. Αβέρωφ και υπουργός Ζαΐμης) ως και ολόκληρος η τότε κυβέρνηση (όλος ο φάκελος που αποδεικνύει το ισχυρισμό μου εις την διάθεση οποιουδήποτε).

β. διότι η Εθνική Τράπεζα παρ’ όλην την έγκριση της Νομισματικής Επιτροπής και την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου και με καθαρά θέση της ΧΡΩ.ΠΕΙ. τότε, άνω των 2.500.000.000, δεν έδωσε τα χρήματα παρά μόνον μέρος αυτών κατόπιν εντολής προφανώς και η επένδυση παρέμεινε και παραμένει ημιτελής. Υπενθυμίζω ότι η τότε κυβέρνηση υπέγραψε μόλις τον Νοέμβριο του 1977 για το εργοστάσιο του Αιγίου με ξένον οίκο και μας αγνόησε παντελώς παρ’ όλο που εμείς είχαμε αρχίσει τον Αύγουστο του 1974 και προσφερθήκαμε αφιλοκερδώς να συμμετέχουμε σε διαπραγματεύσεις όπως και άλλες βιομηχανίες της πατρίδος μας π.χ. Καλυκοποιείο [2] (δεν μπορεί τον πατριωτισμό να τον μονοπωλούν ορισμένοι μόνον. Υπάρχουν και άλλοι πατριώτες και ας μην το διαφημίζουν). Υπήρχε δε η δυνατότητα να χρησιμοποιηθούν οι εγκαταστάσεις των ΧΡΩ.ΠΕΙ. σαν υποκατασκευαστές για την Ε.Β.Ο. αλλά ούτε αυτό έγινε. Υπάρχουν δε και πολλά άλλα επ’ αυτού’’.

Επίσης αναφέρω το θέμα πετρελαίου της Ζακύνθου όπου ενώ η ΔΕΗ είχε δώσει άδεια δια έρευνα πετρελαίου στη Ζάκυνθο στην ΧΡΩ.ΠΕΙ. και όταν μετά από 1 χρόνο μέσα στον Βάλτο του Κεριού (περιοχή της Ζακύνθου) αρχίσαμε να παράγουμε 3-5 τόνους πετρελαίου ημερησίως, κατέληξα στα δικαστήρια κατηγορούμενος για το έγκλημά μου κατ' εξακολούθησιν της παραγωγής αργού πετρελαίου, η δε Ε.Τ..Ε. απηγόρευσε την συνέχισιν των εργασιών, πράγμα που μετέφερε στο Δ.Σ. της εταιρείας ο οικονομικός παρατηρητής κ.Κόκκινος. Αντί δηλαδή να βοηθήσουν όλοι να βγεί από μόνον Έλληνες το πετρέλαιο, μάς σταμάτησαν. Μέχρι σήμερα και από τον Μάϊο του 1979 που μάς σταμάτησαν το ταμείο της

Η υπονόμευση της ΧΡΩ.ΠΕΙ. και η καταστροφή της από το ''κράτος'' των κυβερνώντων. Μια καινοτόμα, παραγωγική και κερδοφόρα επιχείρηση κλείνει προς όφελος μόνον των πολυεθνικών. Επιστολή-απάντηση του Σωτήρη Σοφιανόπουλου.

Το 1981 ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος, αποστέλλει στην εφημερίδα ''Το Βήμα'' του συγκροτήματος Λαμπράκη ένα εκτενές κείμενο-απάντηση στα υπονοούμενα και μομφές, προηγούμενου σχετικού άρθρου της εφημερίδος.

Μελετώντας αυτό το κείμενο-απάντηση ο αναγνώστης σήμερα, μπορεί ξεκάθαρα να καταλάβει το μεγάλο έργο που πρόσφερε τότε η ΧΡΩ.ΠΕΙ. (και άλλες 300 μεγάλες βιομηχανίες μόνον στην Αττική) όχι μόνον από τις εξαγωγές με την εισροή συναλλάγματος αλλά και τις καινοτομίες, την υψηλή ποιότητα προϊόντων ανταγωνιστικών ή ανώτερων των ξένων πολυεθνικών, την απασχόληση ανθρώπινου δυναμικού, την αξιοποίηση επιστημόνων και παραγωγή έργου τους με εφευρέσεις/καινοτομίες, την ενίσχυση συνολικά της εθνικής οικονομίας, την συνεργασία με άλλες ελληνικές βιομηχανίες ώστε η χώρα μας να έχει επάρκεια σε βιομηχανικά ήδη και να μην χρειάζεται να τα εισάγει κλπ.

Παράλληλα, στο κείμενο-απάντηση ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος κατονομάζει ξεκάθαρα ποιοι και γιατί πολεμούν (πολέμησαν; διότι η ελληνική βιομηχανία έχει σχεδόν εκλείψει σήμερα) τις ελληνικές βιομηχανίες και εμποδίζουν την ανάπτυξη της υγειούς ελληνικής επιχειρηματικότητας.

Μελετώντας το κείμενο αυτό του Σωτήρη Σοφιανόπουλου μπορούμε να κατανοήσουμε, τουλάχιστον εν μέρη πως και γιατί κατέστρεψαν οι κυβερνώντες και οι εντολοδότες τους την ελληνική βιομηχανία. Φαίνεται πως και σήμερα, με κατεστραμμένη ολοσκερώς την οικονομία μας και την χώρα μας να έχει μετατραπεί σε χρεοδουλοπαροικία οι σχεδιασμοί που εφαρμόζει το πολιτικό προσωπικό της χώρας μας είναι το ίδιο καταστρεπτικοί.

Λόγω της μεγάλης έκτασης του κειμένου-απάντηση του Σωτήρη Σοφιανόπουλου θα το αναρτήσουμε σταδιακά. Τα θέματα που πραγματεύεται, παράληλα με την απάντησή του προς την εφημερίδα είναι: Καταλληλότης ορρών, Οικονομικά της ΧΡΩ.ΠΕΙ., Ζωοτροφές, Πολεμική Βιομηχανία ΧΡΩ.ΠΕΙ., έρευνα επί της Σόγιας, Κοινωνική πολιτική, χρεώσεις Τραπεζών (ΕΤΕ) στη ΧΡΩ.ΠΕΙ.   

****

διαφημιστικό του περίφημου παυσίπονου Αλγκόν της ΧΡΩ.ΠΕΙ.

Το κείμενο-απάντηση του Σωτήρη Σοφιανόπουλου προς την εφημερίδα του συγκροτήματος Λαμπράκη έχει ως εξής:

Αξιότιμε κε Διευθυντά,

Εδιάβασα εις την έγκριτον εφημερίδα σας της 10.11.81 και εις την τελευταία σελίδα το άρθρο σας 650 αγωνιούν. Το περιεχόμενο με αναγκάζει να απαντήσω διότι ουσιαστικά αναφέρεται στο πρόσωπό μου. Θα πρέπει κάποτε σε συτόν τον τόπο να γράφεται η αλήθεια και όχι ότι οι καιροί υπαγορεύουν δια άλλους σκοπούς. 

Εμείς που πάντοτε και δη πει 100 χρόνια πολυ υπεύθυνα χειριστήκαμε αυτά τα θέματα με μεγάλη επιτυχία και αναγνώριση παγκοσμίως, διότι τα προϊόντα ΧΡΩ.ΠΕΙ. εξάγονται σε πολλές χώρες του κόσμου, δεν δίνουμε το δικαίωμα σε κανέναν να λασπολογεί εις βάρος

Η μάχη του Σ.Σοφιανόπουλου για τα κοιτάσματα πετρελαίου στο Κερί Ζακύνθου

Ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος, ιδιοκτήτης και διευθύνων σύμβουλος της ΧΡΩ.ΠΕΙ. -όπως έχουμε γράψει πολλές φορές- υπήρξε εξαιρετικός επιστήμονας και ευπατρίδης βιομήχανος που μελέτησε όσο λίγοι τις οικονομικές δυνατότητες της Ελλάδας, τόλμησε να καινοτομήσει σε εφαρμογή ερευνητικού έργου και δράσεις για την ανάπτυξη της γεωργίας, κτηνοτροφίας και βιομηχανίας της αλλά και την αξιοποίηση του ενεργειακού πλούτου της.

Δεν φοβήθηκε ούτε δίστασε ενώπιον ενός δυσώδους πολιτικού συστήματος που ήθελε και θέλει την Ελλάδα πάντα μικρή, αδύναμη, εξαρτημένη και εσχάτως χρεοδουλοπαροικία του αισχίστου, μάλιστα, είδους.

Επόμενο ήταν λοιπόν το ''σύστημα'' και το δωσιλογικό πολιτικό προσωπικό να κυνηγήσουν μανιωδώς τον Σ.Σοφιανόπουλο και όσον αφορά τις ενεργειακές του έρευνες να τον σταματήσουν και φυλακίσουν ενώ όσον αφορά την πρωτοπόρα βιομηχανική του δράση στην ΧΡΩ.ΠΕΙ. να τον σταματήσουν -μέσω των τραπεζών και του νόμου των πανωτοκίων- και να κλείσουν οριστικά όχι μόνον την ΧΡΩ.ΠΕΙ. αλλά εκατοντάδες υγιείς βιομηχανίες της πατρίδος μας. 
Υπενθυμίζουμε δυο σημαντικά άρθρα του Σωτήρη Σοφιανόπουλου υπό τον τίτλο: ''Τα πετρέλαια στην Ελλάδα και το ενεργειακό πρόβλημα'' που δημοσιεύσαμε λίγα χρόνια νωρίτερα.  

Παρακάτω δημοσιεύουμε ένα κείμενο του περιοδικού ''Επίκαιρα'' που παρουσιάζει τις ενέργειες του Σωτήρη Σοφιανόπουλου για την αξιοποίηση πετρελαίου στην Ζάκυνθο αλλά και την δίωξή του από τότε υπ.βιομηχανίας Μιλτ. Έβερτ. 

***

''Μάχη πετρελαίου'' στη Ζάκυνθο. 

Υπάρχει ή δεν υπάρχει πετρέλαιο στη Ζάκυνθο και αν υπάρχει ποιοί εμποδίζουν την εκμετάλλευσή του. Το πρωτοδικείο Ζακύνθου θα αποφανθεί σε λίγες μέρες.

Υπάρχουν στην Ελλάδα -εκτός από την Θάσο- πετρέλαια; Και αν υπάρχουν ποιός εμποδίζει την εκμετάλλευσή τους. Είναι ερωτήματα που βασανίζουν πολλά χρόνια τον ελληνικό λαό. Και φαίνεται ότι ήλθε η ώρα να ξεκαθαριστεί το πρόβλημα και μάλιστα στη Βουλή.

Γνωστός επιχειρηματίας των Αθηνών υποστηρίζει: Ναι, υπάρχει πετρέλαιο και το αποκρύπτει το Υπουργείο Βιομηχανίας. Ο υπουργός Βιομηχανίας κ.Έβερτ απαντά ότι η όλη υπόθεση είναι παράλογη και παράξενη. 

Η Δ.Ε.Π. έστειλε στον εισαγγελέα τον επιχειρηματία.

Το Πασοκ έστειλε στην Βουλή την όλη υπόθεση. Αλλά πριν αποφανθεί η δικαιοσύνη και η Βουλή τα ''Επίκαιρα'' μιλούν με τους αντιδίκους. 

ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος στο Κερί Ζακύνθου σε φρεάτιο γεώτρησης άντλησης πετρελαίου

''Επιδιώκω να δικασθώ σαν λαθρέμπορος αργού πετρελαίου για να αποκαλύψω ενώπιον της δικαιοσύνης ότι του υπουργείο Βιομηχανίας και Ενεργείας αποκρύπτει πλουτοπαραγωγικές πηγές πετρελαίου, που υπάρχουν στην Ελλάδα και είναι εκμεταλλεύσιμες''.

Με αυτή την σοβαρότατη καταγγελία, ο γνωστός Έλληνας επιχειρηματίας κ.Σωτήρης Σοφιανόπουλος, ιδιοκτήτης της ΧΡΩ.ΠΕΙ. έδωσε την βάση στην αξιωματική αντιπολίτευση για να χτυπήσει την κυβέρνηση σ' ένα θέμα ιδιαίτερα ευαίσθητο, όπως είναι η ύπαρξη κοιτασμάτων πετρελαίου στο ελληνικό υπέδαφος. 

Η πορεία του Συγκροτήματος Σκαλιστήρη υπό την καθοδήγηση του υιού του Μιχάλη Σκαλιστήρη. Η σύνεντευξη του Μιχάλη Σκαλιστήρη που αποκαλύπτει πτυχές από τα γεγονότα της εποχής έως και το πέρασμα της F.I.MI.SC.O στον κρατικό έλεγχο που την χρεοκόπησε.

Με την παρούσα ανάρτηση συνεχίζουμε την μελέτη μας σχετικά με το συγκρότημα μεταλλευτικών επιχειρήσεων του Δημητρίου Μ. Σκαλιστήρη και κατόπιν του υιού του Μιχάλη Δ. Σκαλιστήρη. Πρόκειται για ένα συγκρότητα μεταλλευτικών επιχειρήσεων που έφθασε την δεκαετία του 1970 να απασχολεί άνω των 5.000 επιστημόνων και εργατών όπως μελετήσαμε στο πρώτο μέρος εδώ.

Η κύρια εταιρεία του συγκροτήματος Σκαλιστήρη υπήρξε αυτή υπό την επωνυμία ''Ανώνυμη Εταιρεία Επιχειρήσεων Μεταλλευτικών Βιομηχανικών και Ναυτιλιακών'' (FI.Μ.Ι.S.CO. - FΙnancial Mining Industrial Shipping COrporation), στο Μαντούδι Ευβοίας. Η εταιρεία ασχολούνταν κυρίως με εξόρυξη λευκόλιθου.

Στην έκδοση του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων ''Ο Ελληνικός Ορυκτός Πλούτος'' (Αθήναι, 1979) διαβάζουμε:

''...το 1951 ιδρύθηκε από το Συγκρότημα Σκαλιστήρη η ''Α.Ε. Μεταλλεία Βωξίτου Ελευσίνας''.  Το 1971 η εταιρεία αυτή μετονομάζεται σε ''Α.Ε. Μεταλλεία Βωξίτου Ελευσίνος - Μεταλλευτικαί, Βιομηχανικαί και Ναυτιλιακαί Εργασίαι'', που σήμερα (σημ.1979) ασχολείται με τα μεταλλεύματα βωξίτη και μαγγανίου...'' (1)

ο Μιχάλης Δ. Σκαλιστήρης, υιός του Δημητρίου Μ. Σκαλιστήρη ως Πρόεδρος του Σ.Μ.Ε. (1968-1971) (φώτο)

 

Ο Δημήτριος Μ. Σκαλιστήρης μέσα από το ιστορικό αφιέρωμα του Σ.Μ.Ε.

Η πρώτη εταιρεία του συγκροτήματος Σκαλιστήρη υπό την επωνυμία ''Δ. Σκαλιστήρης'' έγινε δεκτή ως μέλος της Ένωσης Μεταλλευτικών & Μεταλλουργικών Επιχειρήσεων στην συνεδρίαση της 25ης Φεβρουαρίου 1938 και ύστερα από πρόταση των Κ. Νέγρη και Η. Γούναρη.

Για τον Δημήτρη Μ. Σκαλιστήρη το ιστορικό αφιέρωμα του Σ.Μ.Ε. για τα 90 χρόνια του, (1914-2014) γράφει:

''Μηχανικός, απόφοιτος της Ecole Centrale, εργάστηκε ως μηχανικός υπογείων στη Β. Γαλλία και ως μηχανικός στην AEG Γερμανίας και Ελλάδας. Το 1929 ιδρύει την «Τεχνικόν Γραφείον Δ. Σκαλιστήρη». Το 1932 διαπιστώνει την ύπαρξη βωξίτη στη Μάνδρα Αττικής και γίνεται παραχωρησιούχος και το 1933 ξεκινά η εκμετάλλευση βωξίτη, το 1947 γίνεται κύριος μέτοχος της «Α.Ε. ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ», στην οποία ανήκαν τα μεγάλα κοιτάσματα λευκόλιθου της Εύβοιας και τα λιγνιτωρυχεία Κύμης. Αναπτύσσει την παραγωγή λευκόλιθου και καυστικής μαγνησίας όπως επίσης και την παραγωγή λιγνίτη, που κράτησε μέχρι το 1959. Το 1951 ιδρύεται η Α.Ε. Μεταλλεία Βωξίτου Ελευσίνος για την εκμετάλλευση του βωξίτη της περιοχής Μάνδρας Ελευσίνας-Μεγάρων. Τον ίδιο χρόνο ξεκινά εκμετάλλευση πυρολουσίτη (μαγγανίου) στη Δράμα. Το 1963 παράγεται και διατίθεται στη διεθνή αγορά, πολύ καλής ποιότητας δίπυρος μαγνησία και ολοκληρώνεται η καθετοποίηση των πυρίμαχων προϊόντων. Το 1964 κατασκευάζεται ένα από τα μεγαλύτερα και πλέον σύγχρονα εργοστάσια μηχανικού εμπλουτισμού μαγνησίτη στην Ευρώπη''.(2)

Στις 15 Φεβρουαρίου 1952 συγκαλείται η πρώτη Γενική Συνέλευση του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων (ΣΜΕ) του διαδόχου σχήματος της «Ενώσεως Εν Ελλάδι Μεταλλευτικών και Μεταλλουργικών Επιχειρήσεων». Μεταξύ των ιδρυτικών εταιρειών του Συνδέσμου είναι και αυτή του Δ. Σκαλιστήρη με εκπρόσωπο τον Α. Βούλγαρη.

Την ίδια χρονιά, βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη η παραγωγή βωξίτη από την Α.Ε. «Μεταλλεία Βωξίτου Ελευσίνας του Δ. Σκαλιστήρη». Η ελληνική μεταλλεία αποκτά νέα
διάσταση και ενδυναμώνει σημαντικά σε εσωτερικό και εξωτερικό, διαδραματίζοντας ουσιαστικό ρόλο στην εθνική οικονομία.

Εργοστάσιο παραγωγής μαγνησιακών προϊόντων της FIMISCO
στο Μαντούδι Ευβοίας (πηγή)