Στο πρώτο μέρος της μελέτης μας σχετικά με το κοτόπουλο-κοτόλιπος και τα υποπροϊόντα του εδώ, παρουσιάσαμε -σύμφωνα με την έρευνα του Σωτήρη Σοφιανόπουλου- το μέγεθος του κύκλου εργασιών του εν λόγω τομέα, την τεράστια ποσότητα των υποπροϊόντων που πετάγονταν στις χωματερές και κυρίως την προσπάθεια του Σ.Σ. να κατασκευάσει ειδικά μηχανήματα -τους υδρολυτές- ώστε τα υποπροϊόντα αυτά να γίνονται ζωοτροφές.
Συνεχίζουμε την μελέτη μας βασιζόμενοι στο πόνημα του Σ.Σ. ''Οι ''Άγνωστες'' πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδας και η πολιτική τους σημασία'' και στην ενότητα ''Κοτόπουλο-κοτόλιπος και υποπροϊόντα κοτόπουλου''. Το κάτωθι κείμενο της μελέτης του Σ.Σ. είναι -όπως αναφέραμε και ανωτέρω- σε συνέχεια της μελέτης του στο Α΄ μέρος.
Γράφει λοιπόν ο Σ.Σ.:
''...Εδώ πρέπει να αναφέρω ότι εκτός από τα υποπροϊόντα των πτηνοσφαγίων, χρησιμοποιούσαμε και τα υποπροϊόντα μεγάλων ζώων, όπως κόκκαλα και κεφάλια (μετά το διαχωρισμό των οστών από το κρέας, πρωτίστως της κεφαλής του βοδιού -ένα βοϊδοκέφαλο που ζυγίζει 15 κιλά-, τα μισά από τα οποία είναι κρέας). Αυτά τα πετάγαμε στον σπαστήρα και εν συνεχεία στον υδρολυτή.
Θυμούμαι ότι όταν παρουσιάστηκε το πρόβλημα του σπασίματος σκέφτηκα τα εργοστάσια που παράγουν τους σπαστήρες των λατομείων. Επειδή είχα ενδοιασμούς για το κατά πόσον το εγχείρημα θα ήταν επιτυχές λόγω του λίπους που περιέχεται, είπα σε έναν κατασκευαστή να φέρει έναν σπαστήρα σε αυτοκίνητο να τον δοκιμάσουμε και τότε θα του έδινα την επιταγή.
Πράγματι αυτό έγινε, ήταν ένα κολοσσιαίο μηχάνημα, ιπποδυνάμεως 350 ίππων, και για να το βάλουμε μπρος έπρεπε να σταματήσουμε την μισή ΧΡΩΠΕΙ, γιατί κατανάλωνε περί τα 1000 Αμπέρ για να πάρει μπρος. Είχε μαζευτεί σχεδόν όλο το εργοστάσιο και μας έβλεπε να πετάμε μέσα τα βοϊδοκέφαλα, που είναι και το πιο δύσκολο, και τα κόκκαλα των οπισθίων μηρών των βοοειδών. Παρετήρησα όμως ότι βάζαμε μία Χ ποσότητα εντός του σπαστήρος και από την άλλη μεριά έβγαιναν τα μισά. Όταν ο κατασκευαστής παρατήρησε ότι δεν υπήρχε πρόβλημα και ότι ήθελε την επιταγή, του απήντησα: «Περιμένετε λίγο, γιατί δεν πάνε καλά τα πράγματα όπως περίμενα». Μετά από 5 λεπτά λειτουργίας, ο σπαστήρας έκανε έναν μεγάλο θόρυβο, τινάχτηκαν οι ασφάλειες και το μηχάνημα σταμάτησε. Το κρέας και τα κόκκαλα είχαν μαζευτεί γύρω από τον σπαστήρα, και όταν έκλεισε όλος ο χώρος σταμάτησε. Κατάπληκτος ο κατασκευαστής είπε: «Εδώ σπάμε βράχους ολόκληρους με αυτό, σταμάτησε με τα κόκκαλα;». Του απάντησα, Βεβαίως, γιατί τα βράχια δεν έχουν λιπαρά και ίνες και η μεγάλη δύναμη τα θρυμματίζει. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ζωικό προϊόν που δεν θρυμματίζεται εύκολα, γι αυτό και έγινε αυτό το οποίο είδες. Δεν είναι για τα χρήματα, λυπούμε για ότι έγινε, αλλά το μηχάνημα σας δεν κάνει για την δουλειά αυτή. Του έδωσα κάποια χρήματα για τους κόπους του και μετά από 3 ημέρες που το καθαρίσαμε ήρθε ο καταυσκευαστής και το παρέλαβε.
Την λύση στο πρόβλημα μας μάς την έδωσε η αντιγραφή ενός αυστριακού μηχανήματος που σπάει τις κατεψυγμένες μπάλλες του κρέατος για την αλλαντοποιία. Ένα πολύ μικρότερο μηχάνημα και όχι παραπάνω από 60 ίππους μας έδωσε την λύση.
Ανταλλαγή ευρεσιτεχνίας ζητούν Ούγγροι, Βούλγαροι και Κινέζοι με αντάλλαγμα την παρασκευή κιτρικού οξέος - το ''ελληνικό'' κράτος στέκεται πάλι εμπόδιο
 |
| ο οραματιστής και ευπατρίδης βιομήχανος Σωτ.Σοφιανόπουλος |
Την ευρεσιτεχνία αυτή την ζήτησε επ' ανταλλαγή το βουλγαρικό, το ουγγρικό και κινεζικό κράτος. Στην περίπτωση της Βουλγαρίας, οι Βούλγαροι θα μας έδιναν τη τεχνολογία του κιτρικού οξέος (1), πώς δηλαδή με μία επιφανειακή ζύμωση η μελάσσα (2) (το υποπροϊόν της ζαχάρεως που είναι 50% ζάχαρη, 25% υγρασία, 11% πρωτεΐνες, 6% μπεταϊνη και ορισμένα άλλα μικροπράγματα μετατρέπεται με την βοήθεια ενός μύκητος που ονομάζεται Aspergillous Niger σε κιτρικό οξύ. Η Ελλάδα εισάγει το κιτρικό οξύ σε μεγάλες ποσότητες πρωτίστως για τα αεριούχα ποτά από τις αμερικανικές εταιρίες Bristol και Bitcham της τάξεως των 3.500 τόνων. Πρέπει να γνωρίζετε ότι το μυστικό του κιτρικού οξέος το ξέρουν ελάχιστοι τον κόσμο και εκτός της επιφανειακής μεθόδου γίνεται και εις βάθος παραγωγή. Όταν ο Βούλγαρος υπουργός μαζί με το επιτελείο του ήρθε στην ΧΡΩΠΕΙ και περιμέναμε και το αντίστοιχο Υπουργείο Βιομηχανίας να έρθη, αυτό δεν έγινε ποτέ. Εξοργισμένος ο Βούλγαρος υπουργός είπε ότι θα το αναφέρει στην κυβέρνηση του και έφυγε. Το Υπουργείο Βιομηχανίας ποτέ δεν μου έδωσε ικανοποιητική απάντηση και καθένας μπορεί να υποθέσει πολλά. Η συμφωνία ήταν της τάξεως των 3,5 εκατομμ. δολλαρίων με βασικό προμηθευτή της μελάσσας το ελληνικό κράτος. Η μελάσσα δεν μας εδόθη ποτέ από το κράτος και έτσι το όλο σχέδιο εναυάγησε.
Ακόμη μια υπονόμευση του κράτους προς την ελληνική βιομηχανία στο θέμα των κρεταλεύρων
Ούτε όμως η υπόθεση των κρεαταλεύρων και των κτηναλεύρων (3) είχε καλύτερη τύχη. Έγραψαν τότε οι εφημερίδες, την δεκαετία του 1970 ότι η εταιρία ζωοτροφών, η ΕΛ.ΒΙ.Ζ., προκύρηττε διαγωνισμό για την προμήθεια 5.000 τόνων κρεαταλεύρων. Τηλεφώνησα τότε στον διευθυντή μας στην Θεσσαλονίκη, τον κ. Σαμανίδη, και του είπα να πάει στον διαγωνισμό ένα λεπτό πριν κλείσει. Ο διαγωνισμός ήταν ανοιχτός από τις 12 μέχρι τις 2. Το έκανα αυτό για να μην έχουν χρόνο να αντιδράσουν. Όταν εμφανίσθη ο κ. Σαμανίδης, είπε -όταν ερωτήθη- ό,τι εκπροσωπεί την εταιρία ΧΡΩ.ΠΕΙ. και ελεγχθησαν τα χαρτιά του. Εκερδίσαμε τον διαγωνισμό με 65% πρωτεΐνες, ενώ έδιναν 55% κατ' ελάχιστον. Ενώ ο αμέσως επόμενος ήταν οι Γάλλοι, που είχαν προσφέρει 7,60 δρχ σε συνάλλαγμα.
Μετά από 2 ημέρες μου τηλεφωνεί κάποιος διευθυντής και μου ανακοινώνει ότι ο διαγωνισμός ακυρώθηκε και ότι θα προκηρύξουν καλύτερο διαγωνισμό στο μέλλον. Του λεω: «Κε Διευθυντά, τι είδους καλύτερο διαγωνισμό θα προκηρύξετε αφού ήδη τον προκηρύξατε, δεν ξέρατε ότι η ελληνική βιομηχανία παράγει κρεατάλευρα και έπρεπε πρώτα να ρωτήσετε εμάς και μετά τους ξένους;». Βεβαίως μου απήντησε αερολογίες και πράγματι έγινε νέος διαγωνισμός που κατεκυρώθη σε όποιους ήθελαν, δηλ. στους Γάλλους με 7,60 δρχ. ανά κιλό, διότι εκ των υστέρων ανακάλυψα ότι ήδη είχε έρθη η ποσότης στην Ελλάδα και είχαν πληρωθεί και τα λεφτά! Τα συμπεράσματα ανήκουν στον αναγνώστη.
