Η ελιά, η ορθή επεξεργασία του ελαιοπυρήνα και η παραγωγή ζωοτροφής από αυτόν

Στην ελιά, τη σπουδαιότητά της για την ελληνική οικονομία, την αξιοποίηση του ελαιόξυλου, την προφανή αύξηση του Α.Ε.Π. από την αξιοιποίηση των παραπροϊόντων της και την επεξαργασία των φύλλων της ελιάς -με ενσήρωση- ώστε να καταστούν άριστη ζωοτροφή έχουμε εκτενώς γράψει σε προηγούμενη ανάρτηση (βλέπε εδώ).

Με την παρούσα ανάρτηση θα μελετήσουμε τον πυρήνα της ελιάς (ο οποίος περιέχει 4% λάδι), τι ακριβώς διαδικασία ακολουθείται στα 40 περίπου πυρηνελουργεία της Ελλάδας και τι θα έπρεπε να γίνεται ώστε τα υποπροϊόντα από την επεξεργασία της ελιάς και του πυρήνα της να μεταποιούνται έτσι, ώστε να μεγιστοποιείται η οικονομική τους αξία. 

Συνεχίζουμε λοιπόν με βάση το πόνημα του πρώην Διευθύνοντος Συμβούλου της ΧΡΩ.ΠΕΙ. κ.Σωτήρη Σοφιανόπουλου "Οι "Άγνωστες" πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδος και η πολιτική τους σημασία". 

Οι επικεφαλίδες έχουν τεθεί ώστε να εξυπηρετούν τον αναγνώστη ενώ και οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας.

Ο πυρήνας της ελιάς και η σωστή επεξεργασία του

"...Ο πυρήνας (που περιέχει περίπου 4% λάδι) με φορτηγά διοχετεύεται σε περίπου 40 πυρηνελουργεία της χώρας και εκεί γίνεται η εκχύλιση (1) του υπολοίπου του λαδιού και βγαίνει το πυρηνέλαιο και το πυρηνόξυλο. Η λέξη πυρηνόξυλο είναι λανθασμένη, διότι αν επρόκειτο περί ξύλου, θα έπρεπε το κουκούτσι της ελιάς να επιπλέει στο νερό, πράγμα που δεν συμβαίνει, όπως θα διαπιστώσουμε, αν το ρίξουμε σε ένα ποτήρι με νερό. Δεν είναι ξύλο, είναι λιγροϊνη, που έχει ειδικό βάρος 1,2 και καθόλου λάδι. Επίσης κακώς εκχυλίζουμε όλον τον πυρήνα και κάνουμε άδικο κόπο. Τι έπρεπε να κάνουμε αντ' αυτού; Ο πυρήν δεν μπορεί να εκχυλισθεί, αν προηγουμένως δεν ξεραθεί. Έτσι λοιπόν το πρώτο πράγμα που κάνει το πυρηνελουργείο είναι να ξεραίνει τον πυρήνα. Αυτή είναι μία αναγκαστική διαδικασία που πρέπει να γίνει ούτως ή άλλως, διότι αλλιώς ο πυρήν δεν διαχωρίζεται δια της κοκκομετρικής διαδικασίας. Αντί λοιπόν μετά την ξήρανση να διαχωρίζουν τον πυρήνα στα 4 βασικά σημεία του (δηλ. στο φλοιό, το σάρκωμα της ελιάς που εμπεριέχει λάδι, το λιγροϊνικό μέρος, που είναι το κουκούτσι και τον πυρήνα της ελιάς που και αυτός εμπεριέχει λάδι) έπρεπε να διαχωρίζουν τον πυρήνα πρωτίστως στο λιγροϊνικό του μέρος που είναι μεγάλης θερμιδικής αξίας (άνω των 5 χιλιάδων θερμίδων το κιλό) (2) και στο σαρκώδες μέρος και το πυρηνικό μέρος που περιέχουν το λάδι. Και επειδή η διαφορά είναι μεγάλη, θα εκχύλιζε το πυρηνελουργείο μόνο το 25% του πυρήνος και όχι το 100%. Μετά την εκχύλιση το προϊόν που θα παρέμενε, που είναι μέρος του σημερινού πυρηνοξύλου, θα ήταν απ' ευθείας ζωοτροφή. Το δε λιγροϊνικό μέρος που κατά βάρος είναι τα 3/4, δηλ. το κουκούτσι της ελιάς θα ήταν καύσιμο, όπως είναι δυστυχώς το πυρηνόξυλο σήμερα.

πυρηνόξυλο μετά την επεξεργασία του πυρήνα της ελιάς

Βέλτιστη αξιοποίηση των μερών του πυρήνα της ελιάς

Γιατί η Ελλάδα δεν έχει προβή σε αυτούς τους διαχωρισμούς δεν μπορώ να καταλάβω. Διότι αυτοί οι 125.000 τόνοι που θα είναι καθαρή ζωοτροφή, θα επωλούντο προς 30 δρχ. το κιλό (διότι θα περιείχαν πρωτεΐνες περί το 14%, δηλ. το 33% των πρωτεϊνών της σόγιας) αντί των 5 δρχ. περίπου που πωλείται σήμερα. Το δε υπόλοιπο 75%, δηλ. 375.000 τόνοι, επειδή θα είχαν περισσότερες θερμίδες, θα μπορούσαν να συμπιεσθούν (από μία πρέσσα) και να γίνουν μπαστούνια και να καίγονται σαν καύσιμο για τα τζάκια με πολύ μεγαλύτερη βέβαια τιμή απ' αυτήν όπου πωλείται το πυρηνόξυλο σήμερα.

σχέδιο κλιβάνου ξήρανσης ελαιοπυρήνα (site: https://sites.google.com/site/pyrhnoxylo/home)

Ελιά: η αξιοποίηση των φύλλων της και του ελαιόξυλου μπορεί να αυξήσει το Α.Ε.Π.

Η Ελλάδα πρέπει να αναπτύξει ισχυρή γεωργία και κτηνοτροφία προκειμένου να μπορεί να εξασφαλίσει αυτάρκεια βασικών (και γιατί όχι των περισσότερων) διατροφικών αγαθών για τους Έλληνες και παράλληλα να προχωρήσει σε εξαγωγές. (σχετικά με την εξασφάλιση αυτάρκειας σε κρέας, γάλα, τυρί στην πατρίδα μας και τη σπουδαιότητά της διαβάστε εδώ:

Αν επιτύχουμε την αξιοποίηση κάθε στρέμματος ελληνικής γης και αρδεύσουμε τα ξερικά κτήματα (κάνοντας αρδευτικά κανάλια, μικρές τεχνητές λίμνες κ.α. από τις τεράστιες ποσότητες νερού που καταλήγουν στην θάλασσα) πετυχαίνοντας καλλιεργήσιμη γη για όλο το έτος και όχι κάποιους μήνες κατ' έτος θα προκύψουν ασύλληπτα πλεονεκτήματα με πολλαπλασιαστική ισχύ για την πρωτογενή παραγωγή της Ελληνικής Οικονομίας.

Για παράδειγμα αυτάρκεια σε γεωργικά-αγροτικά προϊόντα σημαίνει: α. εξασφάλιση συναλλάγματος (από τον περιορισμό εισαγωγών) β. μείωση της ανεργίας γ. αύξηση του μέσου εισοδήματος των νοικοκυριών (δεδομένου ότι κάθε χωράφι και κτήμα θα αξιοποιείται ή θα επινοικιάζεται) δ. αξιοποίηση των υποπροϊόντων για την παρασκευή ζωοτροφών [για την σπουδαιότητα των ζωοτροφών και την κτηνοτροφία δες εδώ], (αξιοποιώντας τα υποπροϊόντα του βαμβακιού, της σόγιας κλπ πετυχαίνουμε αυτάρκεια στις ζωοτροφές μηδενίζοντας τις 500.000 τόνους ετήσιες εισαγωγές σόγιας για παρασκευή ζωοτροφών) κ.α.

                                                                                        ***

ελιά: το δώρο του Θεού στην πατρίδα μας

Με την παρούσα ανάρτηση συνεχίζουμε την μελέτη μας για την ανάπτυξη της γεωργιο-κτηνοτροφίας βασιζόμενοι στο πόνημα του πρώην Διευθύνοντος Συμβούλου της ΧΡΩ.ΠΕΙ. κ. Σ.Σοφιανόπουλου ''Οι "Άγνωστες" πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδος και η πολιτική τους σημασία". 

Θα ασχοληθούμε δε με την Ελιά η οποία είναι πασίγνωστη από αρχαιοτάτων χρόνων. Σύμφωνα με την αρχαία ιστορική παράδοση η Ελιά φυτεύτηκε για πρώτη φορά στην Ακρόπολη των Αθηνών από την Αθηνά. 

Για να βοηθήσουμε τους αναγνώστες έχουμε βάλει επικεφαλίδες σε κάθε θεματική ενότητα, οι υπογραμμίσεις δικές μας: 

Η ελιά στην πατρίδα μας

"Η πατρίδα μας διαθέτει συνολικώς 250.000.000 ελαιόδενδρα. Το ελαιόδενδρο είναι ένα δένδρο πανάρχαιο, το δε ελαιόλαδο είναι ένα επίσης πανάρχαιο προϊόν και όλος ο ελληνικός λαός το γνωρίζει πάρα πολύ καλά. Αμφιβάλλουμε αν υπάρχει έστω και ένα σπίτι στην Ελλάδα που δεν χρησιμοποιεί ελαιόλαδο για τις διατροφικές του ανάγκες. Το ελαιόλαδο είναι προϊόν που χρησιμοποιείται στα διάφορα φαγητά, λαδερά και τηγανητά, όπως και στα διάφορα γλυκίσματα. Η Ελλάδα αναλόγως της χρονιάς παράγει 260.000-350.000 τόνους ελαιόλαδο που χρησιμοποιείται πρωτίστως για τις ανάγκες του ελληνικού λαού, αλλά γίνονται και εξαγωγές. Όταν ο Ηρακλής ο Ιδαίος ήρθε από την Κρήτη, με τους πέντε αδελφούς του, τους έβαλε να τρέξουν στην περιοχή της Ολυμπίας, όπου είχε θαυμάσει το τοπίο. Τον πρώτον δε εστεφάνωσε με κλάδο ελαίας, τον λεγόμενον κότινον. Βλέπουμε λοιπόν ότι η ελιά ήταν ένα γνωστό δένδρο εδώ και 3200 χρόνια τουλάχιστον. Το ελαιόλαδο είναι ουσιαστικά πηγή ενεργείας και δίδει 9 θερμίδες το γραμμάριο.

συγκομιδή ελιάς στην αρχαία Ελλάδα

Σημαντικό υποπροϊόν τα φύλλα της ελιάς 

 

Όταν ο παραγωγός μαζεύει τις ελιές και χτυπάει με τις βέργες το ελαιόδενδρο, για να πέσουν στο ελαιόπανο οι ελιές, πέφτουν επίσης και φύλλα. Όταν μάλιστα κλαδεύουμε και το ελαιόδενδρο, το οποίο συνήθως γίνεται δια του κοψίματος του κλαδιού που έχει και ελιές επάνω, τότε πέφτουν και μεγάλα κομμάτια ξύλου. Ο παραγωγός περνάει τις ελιές από ένα κόσκινο και ουσιαστικώς διαχωρίζει τις ελιές από τα κοτσάνια, τα ξύλα και τα περισσότερα φύλλα. Για να είναι πιο γρήγορα η διαδικασία, έχει υπεισέλθει στην διαδικασία της περισυλλογής και ένα φορητό μηχανάκι με βενζινοκινητήρα και περιστρεφόμενους άξονες με λαστιχένια κάθετα τάρακτρα που όταν από πάνω βάλει ο ελαιοπαραγωγός το κλαδί της ελιάς, τα τάρακτρα χτυπάνε τις ελιές και όπως πέφτουν τα φύλλα πέφτουν μέσα στο χωράφι και μαζεύονται οι ελιές. Παρόλα αυτά όταν ο παραγωγός πηγαίνει τις ελιές μέσα σε ένα τσουβάλι (από 60-80 κιλά συνήθως) εμπεριέχεται και ένας αριθμός φύλλων. Στα 2.000 ελαιοτριβεία της πατρίδος μας μαζεύονται ετησίως περίπου 64.000 τόνοι φύλλων. Αντιλαμβάνεσθε ότι αυτός ο τεράστιος αριθμός είναι ένα μικρό μέρος των φύλλων των ελαιοδένδρων που δυστυχώς παραμένουν μέσα στους αγρούς.