Η αντιεπιστημονική πολιτική του Υπ.Βιομηχανίας (1977) να κλείσει το μοναδικό σύστημα παραγωγής ενέργειας από απορρίμματά της ΧΡΩ.ΠΕΙ. Ομοίως αντιεπιστημονική η απαγόρευση πετρελαιοκίνησης στην Αθήνα. Σωτήρης Σοφιανόπουλος

Με την παρούσα ανάρτηση συνεχίζουμε την μελέτη μας -με κάποιες επισημάνσεις- του Σωτήρη Σοφιανόπουλου σχετικά με την παραγωγή ενέργειας από την καύση απορριμάτων. Θυμίζουμε ότι σε προηγούμενη ανάρτησή μας, εδώ, είχαμε εκτενώς παρουσιάσει το πρωτοποριακό σύστημα αξιοποίησης απορριμάτων που εφάρμοσε η ΧΡΩ.ΠΕΙ. ήδη από το 1970 με το οποίο και κατάφερνε τότε να εξοικονομεί τουλάχιστον έναν τόνο πετρελαίου ημερησίως. 

Βέβαια, όπως τόσες άλλες φορές έχουμε σημειώσει, το ''ελληνικό'' κράτος ήταν εκεί και με την δικαιολογία μόλυνσης του περιβάλλοντος έκλεισε το σύστημα αυτό το 1977. Μια εβδομάδα μετά ο Μιλτ. Έβερτ -ως υφυπουργός Οικονομικών- ανακοίνωσε, από τηλεοράσεως, την μέθοδο καύσης σκουπιδιών ως δική του ιδέα και την προώθησή της. Βέβαια τίποτε δεν έγινε από τον Μιλτ.Έβερτ και την κυβέρνηση στην οποία ανήκε για την προώθηση και εφαρμογή της καινοτομίας αυτής. Είχαν όμως πετύχει απόλυτα τον σκοπό τους να κλείσουν οριστικά το μοναδικό αυτό σύστημα της ΧΡΩ.ΠΕΙ. 

Παρακάτω, βασιζόμενοι στην ίδια θεματική ενότητα από το πόνημα του Σωτήρη Σοφιανόπουλου: ''Οι ''Άγνωστες'' πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδος και η πολιτική τους σημασία'' παρουσιάζουμε κάποιες επισημάνσεις-παρατηρήσεις του σχετικά την παραγωγή ενέργειας από την καύση σκουπιδιών. Οι υπογραμμίσεις και επισημάνσεις με bold είναι δικές μας. Στο τέλος του κειμένου υπάρχουν κάποιες σημειώσεις δικές μας που βοηθούν να αντιληφθούμε το θέμα καλύτερα.

το εγκαταλειμμένο εργοστάσιο της ΧΡΩ.ΠΕΙ. ιδιοκτησίας Σοφιανόπουλου που έκλεισε το κράτος με το νόμο των πανωτοκίων (φώτο) σήμερα οι κυβερνώντες παρακαλούν για επενδύσεις Κινέζους, Καταριανούς, Ιταλούς κλπ που δεν είναι τίποτε άλλο από ξεπουλήματα έχοντας πρώτα καταστρέψει (βλέπε σημείωση 2) τους ευπατρίδες έλληνες βιομηχάνους

Επισημαίνει ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος: 

''Πρέπει ο αναγνώστης να γνωρίζει ότι η καύση παράγει καυσαέρια, δηλ. CO2. 'Οταν καίμε πετρέλαιο (δηλ. υδρογονάνθρακα) αυτό καίγεται σε παραγωγή νερού (το υδρογόνο) και σε παραγωγή CO2 ο άνθραξ. Άνευ του CO2, όπως ξαναείπαμε, δεν μπορεί αν ζήσει κανένα φυτό ή δένδρο επί της γης, διότι τα φυτά καταναλίσκουν το CO2 της ατμόσφαιρας (που είναι το 0,03%) και το μεν οξυγόνο το εκπνέουν, με τον δε άνθρακα παράγουν το ξυλώδες μέρος

Ενέργεια από την καύση απορριμάτων. Το σύστημα καύσεως που λειτούργησε στην ΧΡΩ.ΠΕΙ. εξοικονομώντας 1 τόνο πετρέλαιο ημερησίως και έκλεισε το ελληνικό κράτος! Σωτήρης Σοφιανόπουλος

Με την παρούσα ανάρτηση θα συνεχίσουμε την μελέτη μας πάνω σε ένα βασικό θέμα που είχε δουλέψει ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος και είχε επιτύχει ένα πρωτοποριακό -τουλάχιστον για την Ελλάδα και την εποχή του- επίτευγμα αυτό της παραγωγής ενέργειας από την καύση σκουπιδιών. Και όλα αυτά από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, όταν τότε η ΧΡΩ.ΠΕΙ. (Χρωματουργία Πειραιά) την οποία διηύθυνε ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος βρισκόταν στο ζενίθ των δυνατοτήτων της: 1.252 άτομα προσωπικό εκ των οποίων οι 150 επιστήμονες και ερευνητές, ίσως η πιο πλούσια επιστημονική βιβλιοθήκη της Ελλάδος, εξαγωγές προϊόντων σε 40 χώρες κλπ. Περισσότερα μελετήστε εδώ. 

Υπενθυμίζουμε -όπως έχουμε σημειώσει επανειλημμένα σε προηγούμενες αναρτήσεις μας- ότι ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος, χημικός ο ίδιος, είχε υπό την επίβλεψή του στην ΧΡΩ.ΠΕΙ. ομάδες επιστημόνων-ερευνητών που εργάζονταν συστηματικά στα εργαστήρια Αναπτυξιακής Έρευνας και Τεχνολογίας παράγοντας δεκάδες καινοτόμα προϊόντα και δίνοντας λύσεις σε κράτη και εταιρείες του εξωτερικού κατόπιν αιτήματος τους. Ακόμη και λίγο πριν την απόσυρση του ίδιου του Σ.Σοφιανόπουλου από το δημόσιο γίγνεσθαι, το 2007,  σημείωνε πως τον καλούσαν από το Βέλγιο και λοιπές χώρες για να τους ενημερώσει για τις έρευνές του στις αφλατοξίνες κλπ.

Το πόνημα στο οποίο θα βασιστούμε είναι το: ''Οι ''Άγνωστες'' πλουτοπαραγωγικές πηγές της Ελλάδος και η πολιτική τους σημασία''. Πρόκειται για το πόνημα του Σωτήρη Σοφιανόπουλου που γράφτηκε βασιζόμενο σε δικές του έρευνες και προσπάθειες σε πολλούς παραγωγικούς τομείς, από την δεκαετία του 1960 έως και την έκδοσή του το 2003. 

Είναι λοιπόν βέβαιο ότι κάποια από τα όσα υποστηρίζει ο Σ. Σοφιανόπουλος έστω και σάν μικρά βήματα έχουν γίνει. Η τεχνολογία σε κάποιους τομείς έχει προχωρήσει. Όμως σίγουρα δεν έγινε αυτό που ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος και άλλοι πολλοί επιστήμονες -ήδη από το 1949 που ετέθη το θέμα της παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας μας, ήτοι η αξιοποίηση των στρατηγικών πλεονεκτημάτων της πατρίδος μας, η αξιοποίηση του τεράστιου ορυκτού μας πλούτου από εμάς (και όχι πολυεθνικές του εξωτερικού) και αξιοποίηση των τεχνολογικών καινοτομιών στην γεωργία, την κτηνοτροφία και την βαρειά βιομηχανία που θα καθιστούσαν την Ελλάδα -όπως ο ίδιος σημείωνε μετά λόγου γνώσεως- υπερδύναμη των Βαλκανίων σε πρώτη φάση. 

ο ευπατρίδης βιομήχανος Σωτήρης Σοφιανόπουλος

Οι υπογραμμίσεις και οι επισημάνσεις με bold είναι δικές μας προκειμένου να βοηθήσουμε τον αναγνώστη στην κατανόηση των κύριων σημείων του θέματος. Στο τέλος του κειμένου του Σωτήρη Σοφιανόπουλου υπάρχουν εκτενείς σημειώσεις ώστε να βοηθήσουμε το όλο θέμα να γίνει περισσότερο κατανοητό. Γράφει ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος: