Η βιομηχανία που είχαμε και στεκόταν επάξια, πανευρωπαϊκά και παγκοσμίως...Μάς την κατέστρεψαν οι εκάστοτε κυβερνώντες τείνοντας ευήκοα ώτα στον ξένο παράγοντα. Ας όψονται...

Το παρακάτω άρθρο γράφτηκε στην εφημερίδα ''Δημοκρατία'' από τον Χρήστο Μπολώση και η πηγή του είναι εδώ. Πολλές φορές έχουμε γράψει στο http://hellas-economy.blogspot.com/ για την βιομηχανία που είχαμε στην πατρίδα. Δυστυχώς αρχές της δεκαετίας του '70 οι εκάστοτε κυβερνώντες άρχισαν να την ξεθεμελιώνουν. Και όντως το πέτυχαν με απόλυτη επιτυχία ως τα τέλη της δεκαετίας του '80. 

Τώρα το μόνο που έμεινε μάλλον είναι να γράφονται άρθρα για να ενθυμούμαστε τι είχαμε και τι μάς πρέπει. Κανείς δεν απολογήθηκε γι' αυτό το έγκλημα, κανείς δεν τιμωρήθηκε. Μια τραγωδία... και διηγώντας τα να κλαίς. 

Σε προηγούμενα άρθρα μας μπορείτε να δείτε την ανάλυση που είχαμε κάνει για συγκεκριμένες βιομηχανίες (στον προηγούμενο σύνδεσμο βλέπε τελευταία παράγραφο) και γενικότερα τις αιτίες που οδήγησαν σε αυτή την οργανωμένη και εσκεμμένη καταστροφή. 

Ο Σωτήρης Σοφιανόπουλος σε μια εκπομπή του, το 1996, είχε σημειώσει πως αν άμεσα οι βιομηχανίες που πήρε το ''ελληνικό'' κράτος κι έκλεισε επανέρχονταν στα χέρια των ιδιοκτητών τους θα μπορούσαν να επαναλειτουργήσουν αποτελεσματικά έστω κι αν θα είχαμε μείνει τεχνολογικά 20-30 χρόνια πίσω από ανταγωνιστές του εξωτερικού. Πέρασαν από τότε που τα είπα 25 χρόνια και ήδη 50 ! χρόνια με κλειστές τις μεγάλες βιομηχανίες (και σήμερα ξεπουλημένες σε πολυεθνικές όσες έμειναν). Οι βιομηχανίες όχι μόνον δεν δόθηκαν πίσω αλλά τώρα στην μνημονιακή και κορωνοϊού εποχή καταστρέφεται και η τελευταία γραμμή των μικρών βιομηχανιών και βιοτεχνειών ώστε τα πάντα να ελέγχουν στην οικονομία οι πολυεθνικές. 

Ωστόσο, οι παρακαταθήκες των ευπατρίδων βιομηχάνων και οι αγώνες του ως και του Σωτήρη Σοφιανόπουλου μένουν ζωντανές. Διότι φέρουν την αλήθεια, το τίμιο αίμα και τον ιδρώτα τους όπως και χιλιάδων εργαζομένων που πίστεψαν στην οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας και με τον τίμιο ιδρώτα τους το πέτυχαν. Αυτά δεν σβήνουν όσους τόνους λάσπης ας έριξε και ρίχνει το σύστημα. 

Κάποτε θα σκάψουμε βαθειά στην γη αυτή που μάς άφησαν οι ανωτέρω, θα εξορύξουμε το αγνό και αιματοποτισμένο χώμα και θα βρούμε το καντήλι αναμμένο. Απο εκεί θα επανεκκινήσουμε να χτίσουμε την Ελλάδα μας οικονομικά ανεξάρτητη άρα και εθνικά ελεύθερη. 

Αμήν. Γένοιτο!

 

Ξενοφών Οικονομικός (26.1.2021)

 

Το άρθρο της εφημερίδας ''Δημοκρατία'' έχει ως εξής: 

''Οικογένεια Παπαδοπούλου''

Ωπα ρε! Μη τρομάζετε και αρχίζετε αμέσως τα «Πού εγεννήθης και πού κατοικείς» και ψάχνετε

Η πορεία του Συγκροτήματος Σκαλιστήρη υπό την καθοδήγηση του υιού του Μιχάλη Σκαλιστήρη. Η σύνεντευξη του Μιχάλη Σκαλιστήρη που αποκαλύπτει πτυχές από τα γεγονότα της εποχής έως και το πέρασμα της F.I.MI.SC.O στον κρατικό έλεγχο που την χρεοκόπησε.

Με την παρούσα ανάρτηση συνεχίζουμε την μελέτη μας σχετικά με το συγκρότημα μεταλλευτικών επιχειρήσεων του Δημητρίου Μ. Σκαλιστήρη και κατόπιν του υιού του Μιχάλη Δ. Σκαλιστήρη. Πρόκειται για ένα συγκρότητα μεταλλευτικών επιχειρήσεων που έφθασε την δεκαετία του 1970 να απασχολεί άνω των 5.000 επιστημόνων και εργατών όπως μελετήσαμε στο πρώτο μέρος εδώ.

Η κύρια εταιρεία του συγκροτήματος Σκαλιστήρη υπήρξε αυτή υπό την επωνυμία ''Ανώνυμη Εταιρεία Επιχειρήσεων Μεταλλευτικών Βιομηχανικών και Ναυτιλιακών'' (FI.Μ.Ι.S.CO. - FΙnancial Mining Industrial Shipping COrporation), στο Μαντούδι Ευβοίας. Η εταιρεία ασχολούνταν κυρίως με εξόρυξη λευκόλιθου.

Στην έκδοση του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων ''Ο Ελληνικός Ορυκτός Πλούτος'' (Αθήναι, 1979) διαβάζουμε:

''...το 1951 ιδρύθηκε από το Συγκρότημα Σκαλιστήρη η ''Α.Ε. Μεταλλεία Βωξίτου Ελευσίνας''.  Το 1971 η εταιρεία αυτή μετονομάζεται σε ''Α.Ε. Μεταλλεία Βωξίτου Ελευσίνος - Μεταλλευτικαί, Βιομηχανικαί και Ναυτιλιακαί Εργασίαι'', που σήμερα (σημ.1979) ασχολείται με τα μεταλλεύματα βωξίτη και μαγγανίου...'' (1)

ο Μιχάλης Δ. Σκαλιστήρης, υιός του Δημητρίου Μ. Σκαλιστήρη ως Πρόεδρος του Σ.Μ.Ε. (1968-1971) (φώτο)

 

Ο Δημήτριος Μ. Σκαλιστήρης μέσα από το ιστορικό αφιέρωμα του Σ.Μ.Ε.

Η πρώτη εταιρεία του συγκροτήματος Σκαλιστήρη υπό την επωνυμία ''Δ. Σκαλιστήρης'' έγινε δεκτή ως μέλος της Ένωσης Μεταλλευτικών & Μεταλλουργικών Επιχειρήσεων στην συνεδρίαση της 25ης Φεβρουαρίου 1938 και ύστερα από πρόταση των Κ. Νέγρη και Η. Γούναρη.

Για τον Δημήτρη Μ. Σκαλιστήρη το ιστορικό αφιέρωμα του Σ.Μ.Ε. για τα 90 χρόνια του, (1914-2014) γράφει:

''Μηχανικός, απόφοιτος της Ecole Centrale, εργάστηκε ως μηχανικός υπογείων στη Β. Γαλλία και ως μηχανικός στην AEG Γερμανίας και Ελλάδας. Το 1929 ιδρύει την «Τεχνικόν Γραφείον Δ. Σκαλιστήρη». Το 1932 διαπιστώνει την ύπαρξη βωξίτη στη Μάνδρα Αττικής και γίνεται παραχωρησιούχος και το 1933 ξεκινά η εκμετάλλευση βωξίτη, το 1947 γίνεται κύριος μέτοχος της «Α.Ε. ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ», στην οποία ανήκαν τα μεγάλα κοιτάσματα λευκόλιθου της Εύβοιας και τα λιγνιτωρυχεία Κύμης. Αναπτύσσει την παραγωγή λευκόλιθου και καυστικής μαγνησίας όπως επίσης και την παραγωγή λιγνίτη, που κράτησε μέχρι το 1959. Το 1951 ιδρύεται η Α.Ε. Μεταλλεία Βωξίτου Ελευσίνος για την εκμετάλλευση του βωξίτη της περιοχής Μάνδρας Ελευσίνας-Μεγάρων. Τον ίδιο χρόνο ξεκινά εκμετάλλευση πυρολουσίτη (μαγγανίου) στη Δράμα. Το 1963 παράγεται και διατίθεται στη διεθνή αγορά, πολύ καλής ποιότητας δίπυρος μαγνησία και ολοκληρώνεται η καθετοποίηση των πυρίμαχων προϊόντων. Το 1964 κατασκευάζεται ένα από τα μεγαλύτερα και πλέον σύγχρονα εργοστάσια μηχανικού εμπλουτισμού μαγνησίτη στην Ευρώπη''.(2)

Στις 15 Φεβρουαρίου 1952 συγκαλείται η πρώτη Γενική Συνέλευση του Συνδέσμου Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων (ΣΜΕ) του διαδόχου σχήματος της «Ενώσεως Εν Ελλάδι Μεταλλευτικών και Μεταλλουργικών Επιχειρήσεων». Μεταξύ των ιδρυτικών εταιρειών του Συνδέσμου είναι και αυτή του Δ. Σκαλιστήρη με εκπρόσωπο τον Α. Βούλγαρη.

Την ίδια χρονιά, βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη η παραγωγή βωξίτη από την Α.Ε. «Μεταλλεία Βωξίτου Ελευσίνας του Δ. Σκαλιστήρη». Η ελληνική μεταλλεία αποκτά νέα
διάσταση και ενδυναμώνει σημαντικά σε εσωτερικό και εξωτερικό, διαδραματίζοντας ουσιαστικό ρόλο στην εθνική οικονομία.

Εργοστάσιο παραγωγής μαγνησιακών προϊόντων της FIMISCO
στο Μαντούδι Ευβοίας (πηγή)